Ø


Ø w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ø ø

Øølitera alfabetu łacińskiego używana między innymi w językach duńskim, norweskim i farerskim i dawnej polszczyźnie.

Oznacza zwykle samogłoskę średnią przednią zaokrągloną taką jak ø lub œ.

Spis treści

Język polski | edytuj kod

Litera „ø” oznaczająca samogłoskę nosową, występowała w rękopisach od XII wieku po wiek XV, np. prawdø ‘prawdę’, nademnø ‘nade mną’[1]. W konsekwencji bywa ona używana w druku do dzisiaj do edycji dawnych tekstów polskich.

Znak ten bywa utożsamiany z tak zwanym[przez kogo?] "o rogatym" oznaczającym również samogłoskę nosową, które graficznie przybierało różną postać, najczęściej pomiędzy znakiem ϕ a ѻ[4].

Zobacz też | edytuj kod

znak ø na klawiaturze komputera

Przypisy | edytuj kod

  1. Lisowski 2010 ↓, s. 121.
  2. Kucała 1985 ↓, s. 56.
  3. Kucała 1985 ↓, s. 81.
  4. Antoni Małecki, Biblia królowéj Zofii, żony Jagiełły z Kodexu Szaroszpatackiego, Lwów 1871, s. XL i następne

Bibliografia | edytuj kod

Marian Kucała: Jakuba Parkosza Traktat o ortografii polskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1985. ISBN 83-01-02967-6. [dostęp 2016-12-11].

Tomasz Lisowski. Pisownia polska. Główne fazy rozwoju. „Kwartalnik Językoznawczy”. 3-4, s. 117-130, 2010. [dostęp 2016-11-26]. 


Na podstawie artykułu: "Ø" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy