Ć


Ć w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

C z kreską (majuskuła: Ć; minuskuła: ć) – litera diakrytyzowana alfabetu łacińskiego powstała od c posiadająca akcent ostry; piąta litera alfabetu polskiego.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Graf pojawił się po raz pierwszy w alfabecie polskim. W języku serbsko-chorwackim ć pojawiło się jako zapożyczenie z alfabetu polskiego w XIX wieku.

Zastosowanie | edytuj kod

Litera występuje w języku polskim, dolnołużyckim, górnołużyckim, saanicz, etnolekcie wilamowskim oraz przy zapisie łacinką serbsko-chorwackiego i białoruskiego.

Język polski | edytuj kod

W języku polskim najczęściej oznacza spółgłoskę zwarto-szczelinową dziąsłowo-podniebienną bezdźwięczną (IPA: [t͡ɕ]), np. w słowie „pięć” (IPA: [pʲjeɲt͡ɕ]) oraz „cień” (IPA: [t͡ɕeɲ]). Przed literami oznaczającymi samogłoski jest zastępowane poprzez ci.

Etnolekt wilamowicki | edytuj kod

W etnolekcie wilamowickim oznacza dźwięk [t͡ʃ].

Język serbsko-chorwacki | edytuj kod

W języku serbsko-chorwackim ć występuje w zapisie łacińskim oraz jest wymawiane jest jako /ʨ/, np. w słowie „kuća” (IPA: [kuʨa]) oznaczającym dom.

Zobacz też | edytuj kod


Na podstawie artykułu: "Ć" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy