Świadkowie Jehowy w Papui-Nowej Gwinei


Świadkowie Jehowy w Papui-Nowej Gwinei w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania AlotauGerehuGorokaHoholaKainantuKaviengKeremaKiungaBarabolo (Kimbe)Rainau (Kokopo)-Gombo (Kundiawa)LaeMadangMount HagenAgiPopondettaBoroko (Port Moresby) Wybrane miejscowości w Papui-Nowej Gwinei, w których znajdują się Sale Królestwa Świadków Jehowy (na niebiesko zaznaczono położenie Biura Oddziału; dla mniejszych miejscowości w nawiasie podano nazwę pobliskiego miasta).

Świadkowie Jehowy w Papui-Nowej Gwinei – społeczność wyznaniowa w Papui-Nowej Gwinei, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 5141 głosicieli, należących do 118 zborów[1]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrało się 39 086 osób[2]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w Boroko w pobliżu Port Moresby[3].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Początki | edytuj kod

Działalność zapoczątkował w 1932 roku Świadek Jehowy z Wielkiej Brytanii, pionier o nazwisku Peck, który przez kilka tygodni prowadził działalność kaznodziejską. W roku 1935 siedmiu innych pionierów wpłynęło łodzią motorową Lightbearer (Nosiciel światła) do Port Moresby i przez miesiąc rozpowszechniali literaturę w okolicy, a Frank Dewar udał się w głąb lądu. W roku 1939 inny pionier działał w głównych miastach obecnej Papui-Nowej Gwinei oraz na Nowej Brytanii, Nowej Irlandii i na Wyspie Bougainville’a[4].

We wrześniu 1951 roku działalność w tym kraju rozpoczęło małżeństwo Świadków Jehowy z Australii – Tom i Rowenta Kitto, którzy wkrótce zorganizowali grupę zainteresowanych około 30 osób w miejscowości Hanuabada wśród których był Heni Heni Nioki z plemienia Koiari, który literaturę biblijną otrzymał od załogi Lightbearera. Zebrania organizowano w domu Heni Heni. Wkrótce grupa ta podzieliła się na dwie, a kolejna grupa powstała w miejscowości Haima, gdzie powstał pierwsza mała Sala Królestwa w Papui-Nowej Gwinei[5]. W roku 1952 zanotowano liczbę 11 głosicieli. W roku 1953 powstał 33-osobowy zbór. Do kraju przyjechali kolejni głosiciele z zagranicy.

W 1954 roku przetłumaczono jeden rozdział książki „Niech Bóg będzie prawdziwy” na język motu używany w Port Moresby. Następnie udostępniono ten rozdział w formie broszury. Gdy docierano do kolejnych grup językowych literaturę biblijną tłumaczono na kolejne języki miejscowe. Jim Smith opracował obszerny słownik języka tairuma i jego gramatyki co pozwoliło tłumaczyć artykuły ze „Strażnicy” i dwie inne publikacje na ten język. Literaturę biblijną publikowano też w językach hula i toaripi. Z czasem gdy uznano, że wydawanie literatury biblijnej w każdym języku wydaje się niemożliwe skupiono się na dwóch głównych językach handlowych – hiri motu i tok pisin[6]. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy” w języku motu zaczęła się ukazywać w roku 1958, a dwa lata później w języku tok pisin. W roku 1970 zwiększono objętość czasopisma do 24 stron, a ukazywało się ono w nakładzie ponad 3500 egzemplarzy[7].

W 1954 roku odbył się pierwszy chrzest w Papui-Nowej Gwinei. W rzece Laloki w pobliżu Haimy ochrzczono 13 osób[8]. W 1955 roku Kanadyjczyk John Cutforth usługujący jako misjonarz i nadzorca obwodu w Australii wyświetlał film „Społeczeństwo Nowego Świata w działaniu”, który podczas 14 seansów oglądało za każdym razem od kilkuset do blisko 2000 osób. Na koniec jego wizyty zorganizowano pierwsze zgromadzenie obwodowe, na którym chrzest przyjęło 70 osób[9]. Rok później w zgromadzeniu obwodowym uczestniczyło ponad 400 osób z ośmiu grup etnicznych, a 73 osoby ochrzczono[10]. Liczba głosicieli w kolejnych latach wzrastała do 143 w roku 1956 i 187 w 1957 roku.

W 1957 roku misjonarz John Cutforth przeprowadził się na stałe na Papuę-Nową Gwineę. Opracował on kazania obrazkowe, które pozwalały prowadzić działalność kaznodziejską wśród analfabetów. Były one następnie powielane, tak by każdy głosiciel posiadał własny egzemplarz. Kazania obrazkowe w znacznej mierze przyczyniły się do rozwoju działalności. Metodą obrazkową posługiwano się również na zebraniach zborowych[11].

Pod koniec lat 50. do Papui-Nowej Gwinei przybywali kolejni głosiciele z Australii[12]. W 1958 na Nowej Brytanii było 22 głosicieli w dwóch zborach, na Nowej Gwinei 26 również w dwóch zborach. Grupy głosicieli działały także na Nowych Hebrydach (4 głosicieli), Nowej Irlandii (4 głosicieli), a na Papui 190 głosicieli w czterech zborach.

Legalizacja i dalszy rozwój | edytuj kod

25 maja 1960 roku prawnie zalegalizowano „Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego” reprezentujące Świadków Jehowy w Papui-Nowej Gwinei. Rejestracja pozwoliła występować o przydział państwowych gruntów pod budowę Sal Królestwa. 1 września 1960 utworzono Biuro Oddziału. Sługą oddziału został John Cutforth, a jednym z członków Komitetu Oddziału był Don Fielder[13]. W roku 1963 wydzierżawiono działkę w Koki, dzielnicy Portu Moresby, na której w roku 1965 wzniesiono dwukondygnacyjny budynek służący jako siedziba Biura Oddziału oraz Salę Królestwa. Następne Sale Królestwa wybudowano w dzielnicach stolicy: Sabama, Hohola, Gerehu i Gordon[14].

W roku 1960 działalność kaznodziejską prowadziło 420 głosicieli, a rok później 580. W 1964 roku pierwsi głosiciele pojawili się w Manus gdzie powstał siedmioosobowy zbór, a w roku 1968 na Wyspie Bougainville’a. W tym samym roku przekroczono liczbę 1000 głosicieli. W roku 1969 w Haimie zorganizowano kongres międzynarodowyPokój na ziemi[15]. Kolejny kongres międzynarodowy – „Zwycięska wiara” odbył się w Port Moresby w roku 1978[16].

W styczniu 1972 roku ukazał się pierwszy numer czasopisma „Przebudźcie się!” w języku tok pisin o objętości 24 stron[7]. W latach 1977–1979 dochodziło do dewastacji Sal Królestwa w prowincji Milne Bay[15].

12 grudnia 1987 roku uroczyście otwarto nową siedzibę Biura Oddziału[17]. W 1988 roku liczba głosicieli wzrosła do dwóch tysięcy osób. W latach 80. i 90. XX wieku do kraju przyjechało wielu absolwentów Szkoły Gilead oraz Kursu Usługiwania i pionierzy specjalni pochodzących między innymi z Australii, Filipin, Finlandii, Japonii, Kanady, Niemiec, Nowej Zelandii, Stanów Zjednoczonych, Szwecji i Wielkiej Brytanii[18]. W 1989 roku wskutek wojny domowej na wyspie Bougainville’a większość Świadków Jehowy opuściła zagrożony teren. Mimo blokady morskiej Biuro Oddziału dostarczało pozostałym żywność, lekarstwa i literaturę biblijną. Na sąsiedniej wyspie Buka powstał prężny zbór[19].

W roku 1991 „Strażnica” w językach tok pisin i hiri motu zaczęła ukazywać się jednocześnie z wydaniem angielskim[15]. W 1993 roku liczba głosicieli przekroczyła 3000 osób[20]. We wrześniu 1994 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez erupcję wulkanu Tavurvur. Zniszczona została również Sala Królestwa i dom misjonarski w miejscowości Rabaul. Głosiciele z zagrożonego terenu przenieśli się na stałe do pobliskich grup[21].

W roku 1994 utworzono w kraju Komitet Łączności ze Szpitalami. Pięć lat później utworzono Dział Budowy Sal Królestwa w Biurze Oddziału[15].

W roku 2002 powstała Sala Zgromadzeń w Gerehu, dzielnicy Portu Moresby[15]. W 2010 roku w całym kraju Świadkowie Jehowy użytkowali łącznie 89 Sal Królestwa i innych miejsc chrześcijańskich zebrań[17]. Liczba głosicieli przekroczyła cztery tysiące. 29 maja 2010 roku otwarto rozbudowane Biuro Oddziału z Salą Królestwa i Działem Tłumaczeń[17]. W Dziale Tłumaczeń usługuje 31 osób[22].

W roku 2010 w języku tok pisin „Strażnica” ukazywała się dwa razy w miesiącu, a „Przebudźcie się!” jako kwartalnik. W języku hiri motu zaś ukazywało się miesięczne wydanie Strażnicy do studium oraz kwartalne wydanie do rozpowszechniania[7]. W roku 2010 w Komitecie Oddziału usługiwali Dan Burks, Timo Rajalehto, Kegawale Biyama, Craig Speegle[23]. Wiosną 2011 roku do kraju dotarli kolejni misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead. W 2011 roku zanotowano liczbę 4191 głosicieli.

1 marca 2013 roku utworzono pierwszy w kraju zbór języka migowego[24]. W dniach od 17 do 19 listopada 2017 roku w indonezyjskiej Dżakarcie zaplanowano kongres specjalny „Nie poddawaj się!” z udziałem delegacji z Papui-Nowej Gwinei[25].

W lipcu 2018 roku w Port Moresby odbył się kongres specjalny „Bądź odważny!” z udziałem zagranicznych delegacji z Australii, Francji, Nowej Zelandii i Stanów Zjednoczonych[26]. 20 lipca 2018 roku w Port Moresby ogłoszono wydanie pełnej edycji Pisma Świętego w Przekładzie Nowego Świata w języku tok-pisin[27].

W zborach prowadzone są kursy czytania i pisania[28]. Kongresy odbywają się w językach: tok pisin, hiri motu, jiwaka, motu i angielskim. Zebrania zborowe odbywają się w językach: tok pisin, hiri motu, angielskim, chińskim, jiwaka, motu, tagalskim i melanezyjskim migowym. W 2017 roku funkcjonowało 115 Sal Królestwa.

Miejscowe Biuro Oddziału nadzoruje tłumaczenie literatury biblijnej na język hiri motu i tok-pisin oraz na 12 lokalnych języków, m.in. na enga, gunantuna, jiwaka, melpa i orokaiva[3][29].

Przypisy | edytuj kod

  1. Papua-Nowa Gwinea – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2019-01-06].
  2. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  3. a b Watchtower: Biuro Oddziału w Papui-Nowej Gwinei. jw.org. [dostęp 2013-12-12].
  4. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 76–78.
  5. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 78–87.
  6. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 98, 99.
  7. a b c Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 154, 155.
  8. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 86, 87.
  9. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 87, 88.
  10. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 88, 89.
  11. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 89–92.
  12. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 92.
  13. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 105, 106.
  14. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 119, 120.
  15. a b c d e Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 157.
  16. Watchtower. „Niech się weselą mnogie wyspy”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXVI, s. 3–8, 15 sierpnia 2015. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150
  17. a b c Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 120.
  18. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 116–119.
  19. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 150, 151.
  20. Rocznik Świadków Jehowy 1994. New York: Towarzystwo Strażnica, 1994, s. 38.
  21. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 151–153.
  22. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 155.
  23. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 161.
  24. Rocznik Świadków Jehowy 2014. New York: Towarzystwo Strażnica, 2014, s. 74.
  25. Watchtower: Kongresy specjalne 2017 (ang.). jw2017.org, 2016-10-01. [dostęp 2017-06-15].
  26. Watchtower: Kongresy specjalne 2018. jw2018.org, 2017-09-10. [dostęp 2017-09-10].
  27. Watchtower: Wydanie Przekładu Nowego Świata w języku tok-pisin. jw.org, 2018-07-23. [dostęp 2018-08-10].
  28. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 136, 137.
  29. Rocznik Świadków Jehowy 2011 ↓, s. 154.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Świadkowie Jehowy w Papui-Nowej Gwinei" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy