11 Dywizja Kawalerii Pancernej


11 Dywizja Kawalerii Pancernej w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 5 lis 2018. Od tego czasu wykonano 1 zmianę, która oczekuje na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Jan III Sobieski – patron 11 DKPanc Dowódca gen. bryg. St. Czosnek Budynek sztabu dywizji

11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego (11 DKPanc) – związek taktyczny Wojska Polskiego, którego dowództwo stacjonuje w Żaganiu.

Spis treści

Historia dywizji | edytuj kod

11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej wywodzi się w prostej linii od sformowanej w marcu i kwietniu 1945, w rejonie Łodzi 11 Dywizji Piechoty.

W marcu 1949 na bazie 11 Dywizji Piechoty, 6 Pułku Czołgów i 25 Pułku Artylerii Pancernej sformowana została 11 Zmotoryzowana Dywizja Piechoty. Dywizja weszła w skład 2 Korpusu Pancernego.

W 1950 dywizja przeformowana została w 11 Dywizję Zmechanizowaną.

4 września 1956 ukazał się rozkaz Ministra Obrony Narodowej o rozformowaniu 2 KPanc. i podporządkowaniu 11 DZ dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. Latem 1957 przeprowadzona została reorganizacja dywizji, a w kwietniu 1963 przeformowano ją w 11 Dywizję Pancerną.

 Osobne artykuły: 11 Dywizja Piechoty (LWP)11 Drezdeńska Dywizja Pancerna.

W 1990 dywizja przeformowana została w 11 Dywizję Zmechanizowaną. We wrześniu 1991 dywizja utraciła nazwę wyróżniającą "Drezdeńska".

13 lipca 1992 dywizja otrzymała nową nazwę wyróżniającą "Kawalerii Pancernej" oraz przyjęła dziedzictwo tradycji następujących wielkich jednostek pancernych:

10 Brygada Kawalerii 1937-1939, 10 Brygada Kawalerii Pancernej 1939–1942, 1 Dywizja Pancerna 1942-1947.

W tym czasie jej pełna nazwa brzmiała – 11 Dywizja Zmechanizowana Kawalerii Pancernej im. Jana III Sobieskiego.

11 września 1992 z nazwy dywizji wykreślono wyraz "Zmechanizowana" oraz dodano wyraz "Króla". Od tego dnia pełna nazwa dywizji brzmiała – 11 Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego.

1 grudnia 1992 16 Batalion Saperów w Żarach przemianowany został na 11 Batalion Saperów. 5 października 2001 dywizja została podporządkowana dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego, a 25 marca 2004 dowódcy Wojsk Lądowych.

1 września 2003 dywizja otrzymała kolejną nazwę wyróżniającą "Lubuska". Po rozformowaniu 4 DZ i 5 DZ pozostała jedynym związkiem taktycznym Wojsk Lądowych stacjonującym na terenie woj. lubuskiego (w Skwierzynie stacjonuje 61 Skwierzyńska Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej).

W 2006 ze struktury dywizji wyłączono 4 Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy w m. Czerwieńsk. W jego miejsce dowódcy 11 DKPanc. podporządkowano 69 Pułk Przeciwlotniczy z Leszna.

Z dniem 30 czerwca 2007 rozformowano stacjonującą w garnizonie Wędrzyn 15 Wielkopolską Brygadę Kawalerii Pancernej im. gen. broni Władysława Andersa.

W grudniu 2010 r. Rada Powiatu Zgorzeleckiego nadała jednostce Odznakę honorową "Zasłużony dla Powiatu Zgorzeleckiego"[2][3].

W 2017 r. dwa bataliony czołgów Leopard z 11DKP przeniesiono z poligonu Żagań na poligon Wesoła, natomiast przydział żołnierzy został bez zmian. W zamian 11DKP otrzymała czołgi T72. Decyzja została skrytykowana przez m.in. byłego dowódcę 11DKP, gen. Waldemara Skrzypczaka jako rozbijanie jednostki i niszczenie jej potencjału odstraszania[4].

Święto dywizji obchodzone jest 12 września.

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 grudnia 2007) | edytuj kod

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 stycznia 2011) | edytuj kod

Z dniem 1 stycznia 2011 dotychczasowy Klub Garnizonowy w Żaganiu został wyłączony z podporządkowania dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego i włączony do etatu Dowództwa 11 DKPanc, jako Klub Dywizyjny w Żaganiu.

28 kwietnia 2011 w Krośnie Odrzańskim dowódca 11 DKPanc, gen. dyw. Mirosław Różański przekazał, a pełniący obowiązki dowódcy 17 BZ, płk Tomasz Domański przyjął w podporządkowanie 5 bsap.

28 czerwca 2011 w Żaganiu dowódca 11 DKPanc, gen. dyw. Mirosław Różański przekazał, a komendant 4 Regionalnej Bazy Logistycznej we Wrocławiu, płk Marian Sękowski przyjął w podporządkowanie pododdziały logistyczne dywizji: 4 bzaop i 11 brem.

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 lipca 2011) | edytuj kod

5 grudnia 2011 w Toruniu, w czasie centralnych uroczystości Święta Wojsk Rakietowych i Artylerii, dowódca 11 DKPanc, gen. bryg. Janusz Adamczak przekazał, a dowódca Wojsk Lądowych, gen. broni Zbigniew Głowienka przyjął w bezpośrednie podporządkowanie 5 Lubuski Pułk Artylerii. Zmiana podporządkowania 5 pa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012[5].

15 grudnia 2011 w Czerwieńsku dowódca 11 DKPanc, gen. bryg. Janusz Adamczak przekazał, a zastępca szefa szkolenia Wojsk Lądowych, gen. bryg. Grzegorz Duda przyjął w podporządkowanie dowódcy Wojsk Lądowych 4 Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy. Tego samego dnia w Lesznie odbyła się ceremonia pożegnania sztandaru 69 Leszczyńskiego Pułku Przeciwlotniczego, który został rozformowany do 31 grudnia 2011[6].

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 stycznia 2012) | edytuj kod

17 października 2013 roku w Komendzie Ośrodka Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych Orzysz w Bemowie Piskim, w trakcie odprawy rozliczeniowo-zadaniowej z kierowniczą kadrą Wojsk Lądowych generał broni Zbigniew Głowienka przekazał w podporządkowanie dowódcy 11 Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej: 4 Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy pod dowództwem pułkownika Mirosława Szweda i 23 Śląski Pułk Artylerii pod dowództwem pułkownika dyplomowanego Andrzeja Lorenca[7].

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 18 października 2013) | edytuj kod

Wykaz jednostek 11 Dywizji w latach 1944-2007 | edytuj kod

Odznaka pamiątkowa | edytuj kod

Odznaka o kształcie koła zębatego, z którego do góry wznosi się skrzydło husarskie, a w dole podstawa stylizowanej liczby 11. Na białym pierścieniu koła napis WIEDEN 1683 – JAN III SOBIESKI. Na koło zębate i liczbę 11 nałożono odznakę l Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka w postaci czarnego skrzydła husarskiego oraz złotego hełmu umieszczonego w okrągłej tarczy z tłem lakierowanym na pomarańczowo. Pierścień zębaty odznaki, obrysy skrzydła husarskiego i napisy w kolorze klasy odznaki.

Odznaka o wymiarach 49x29 mm, zaprojektowana przez Zygmunta Sadowskiego, wykonana została w pracowni grawerskiej Ryszarda Welgryna w Częstochowie. Pierwsze odznaki wręczono 11 stycznia 1990.

Żołnierze dywizji | edytuj kod

Dowódcy dywizji[8]:

Przypisy | edytuj kod

  1. :: Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych :: Dowództwo / Jednostki DG RSZ - Jednostki/instytucje bezpośrednio podległe ::, dgrsz.mon.gov.pl [dostęp 2017-11-21]  (pol.).
  2. Odznaka honorowa dla „Czarnej Dywizji”. wp.mil.pl, 1 grudnia 2010. [dostęp 1 lipca 2013].
  3. Odznaka honorowa dla „Czarnej Dywizji”. army.mil.pl, 1 grudnia 2010. [dostęp 1 lipca 2013].
  4. Macierewicz rozbija jednostkę wojskową, której bali się nawet Rosjanie, „Newsweek.pl”, 22 grudnia 2017 [dostęp 2017-12-24]  (pol.).
  5. Święto artylerzystów.
  6. Pancerniacy żegnają przeciwlotników.
  7. Pułki wzmocnią struktury dywizji. army.mil.pl, 18 października 2013. [dostęp 29 października 2013].
  8. Mąsior 2005 ↓.
  9. dostęp 2011-11-17
  10. "Czarna Dywizja ma nowego dowódcę"

Bibliografia | edytuj kod

  • Wiesław Chłopek, 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego. Zarys dziejów, Wydawnictwo "Chroma", Żary 2005, wyd. I, ​ISBN 83-922412-3-1
  • Zdzisław Sawicki: Mundur i odznaki Wojska Polskiego. Czas przemian. Warszawa: "Bellona", 1997.
  • Wiesław Mąsior: Dowódcy dywizji Wojska Polskiego. Profesjonalne Forum Wojskowe. Serwis-militarny.net, 2005. [dostęp 2018-02-05].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "11 Dywizja Kawalerii Pancernej" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy