63 Pułk Piechoty (II RP)


63 Toruński Pułk Piechoty w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z 63 Pułk Piechoty (II RP)) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ppor. Konstanty Biesiekierski jako oficer 14 pułku piechoty. We wrześniu 1939 r. w stopniu kapitana dowodził 6 kompanią strzelecką 63 pp.

63 Toruński Pułk Piechoty (63 pp) – oddział piechoty Wojsk Wielkopolskich i Wojska Polskiego II RP.

Pułk stacjonował w garnizonie Toruń[2]. W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 4 Dywizji Piechoty walczącej w Armii Pomorze[3].

Spis treści

Toruński Pułk Strzelców | edytuj kod

Zawiązek 63 pułku piechoty tworzyli ochotnicy z Pomorza, którzy na początku 1919 r przechodzili granicę niemiecką, by wstępować w szeregi oddziałów polskich na terenie wolnej już od Niemców Wielkopolski. Na wzór Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) w Królestwie Kongresowym utworzono Organizację Wojskową Pomorza (OWP), także o charakterze konspiracyjnym. W Inowrocławiu, dokąd przybyło najwięcej ochotników (63) sformowała się kompania, która sprawiła sobie chorągiew z napisem: Pierwsza Kompania Zachodnio - Pruska i przyłączyła się do 5 pułku Strzelców Wielkopolskich, jako 4. kompania zapasowa.

30 maja 1919 roku głównodowodzący Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim generał piechoty Józef Dowbor-Muśnicki rozkazał „niezwłocznie przystąpić do formowania w Inowrocławiu Toruńskiego Pułku Strzelców. Do mianowania rozkazem dowódcy Toruńskiego Pułku, żołnierzy, wysyłanych na stworzenie tego ostatniego, przyjmie pod swoją pieczę Dowództwo 5-go pułku strzelców wielkopolskich. Urząd Wojskowy wyznaczy dla tworzącego się w Inowrocławiu toruńskiego pułku strzelców oficera rachunkowego”[4].

16 czerwca 1919 roku generał piechoty Dowbor-Muśnicki polecił „kapitanowi Władysławowi Koczorowskiemu z 1 pułku strzelców wielkopolskich objąć czasowo dowództwo toruńskiego pułku strzelców w Inowrocławiu”[5], a 30 czerwca 1919 roku podporządkował oddział „pod względem operacyjnym dowódcy 2 Dywizji Strzelców Wielkopolskich[b].

W międzyczasie (18 czerwca 1919 roku) pułk posiadał dwa bataliony strzelców i dwie kompanie ciężkich karabinów maszynowych.

3 lipca 1919 roku generał piechoty Józef Dowbor-Muśnicki nadał pułkowi „odznaki na kołnierzu w odstępie jednego centymetra od ogólnej odznaki Wojsk Wojskopolskich - z herbu Województwa Chełmińskiego: orzeł biały z koroną złotą na szyi, ze złotymi łapami i mieczem złotym wzniesionym do góry”. Orzeł mógł być wyszywany lub metalowy nakładany[6].

30 lipca 1919 roku głównodowodzący Wojsk Polskich byłego zaboru pruskiego generał piechoty Dowbor-Muśnicki rozkazał „przystąpić natychmiast do formowania 4. dywizji strzelców z roczników poborowych i ochotników z Prus Królewskich. Jako kadra służyć będzie toruński pułk strzelców. Formowanie jednostki 4. dywizji polecam pułkownikowi Skrzyńskiemu zgodnie z otrzymanymi przez niego ode mnie wskazówkami”[7].

7 sierpnia 1919 roku, z rąk gen. Dowbor-Muśnickiego pułk otrzymał nową chorągiew. Na prawej stronie, na białym adamaszku widniał krzyż z napisem virtuti military, nad nim w półkolu napis Wspólna Moc Tylko Zdoła Nas Ocalić, pod krzyżem, również w półkolu Toruński Pułk Strzelców.

W sierpniu tegoż roku pułk składał się z plutonu telefonicznego i taborów oraz trzech batalionów, z których każdy posiadał cztery kompanie strzelców i kompanię ciężkich karabinów maszynowych. Z powodu braku kwater rozlokowano każdy batalion oddzielnie w różnych miastach - w Inowrocławiu, Poznaniu i Gnieźnie. Przy batalionie w Gnieźnie utworzono szkołę podoficerską, pluton techniczny i orkiestrę. Z niecierpliwością oczekiwano powrotu do Torunia i zajęcia Pomorza. Hasłem pułku była piosenka marszowa autorstwa por. Kowalskiego:

Twierdza Toruń - w tym mieście stacjonował pułk

W dniu 15 stycznia 1920 r wszystkie bataliony spotkały się w Inowrocławiu i szosą Inowrocław - Toruń, marszem ubezpieczonym, pułk ruszył do Torunia staczając zwycięski bój pod Gniewkowem. Już 18 stycznia, przy dźwiękach własnej orkiestry, pułk wkroczył do miasta i zajął kwatery w koszarach. Niedługo kwaterował w Toruniu - 21 stycznia bataliony pułku ruszyły do Wejherowa, Sierakowic i Lipusza obsadzając całą zachodnią granicę Pomorza. Przybywszy na Kaszuby, zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych, zmienił nazwę na 63 pułk piechoty.


Udział w wojnie polsko-bolszewickiej | edytuj kod

Na granicy Kaszub, pułk podporządkowany operacyjnie 2. Dywizji Piechoty, chronił granic Polski przed ewentualnym wtargnięciem Niemców. Od 19 kwietnia 1920 r. trwało przebazowanie batalionów do Warszawy, by następnie, 30 kwietnia, wyruszyć do Łunińca. Pułk został rozmieszczony w Strakowicach i Ostaszkiewiczach i został taktycznie podporządkowany dowódcy 22. pułku piechoty wchodzącemu w skład 9. Dywizji Piechoty. Pierwszy zwycięski bój pułk stoczył 8 maja 1920 r pod Jełaniem, po czym przez Borowiki i Szwed odszedł na linię Berezyny by następnie, zająć Horwal [8] miasteczko leżące przy ujściu Berezyny do Dniepru. Przez następne dni pułk pełnił służbę patrolową, pluton techniczny wybudował dwa mosty tworząc przyczółek mostowy Horwal. Od 14 maja pułk wchodzi w skład XXXI Brygady Piechoty (wraz z 64. Grudziądzkim pułkiem piechoty), której dowódcą został podpułkownik Kazimierz Fabrycy. Do 18 czerwca pułk prowadził zaczepno – obronną walkę nad Berezyną i Dnieprem starając się przez częste i energiczne wypady uniemożliwić nieprzyjacielowi zorientowanie się w częściowym osłabieniu frontu 9. Dywizji Piechoty spowodowanym wysłaniem części oddziałów na południe celem odciążenia 3. Armii. Wobec konieczności skrócenia frontu i uzyskania potrzebnych odwodów zapadła decyzja o wycofaniu pułku. Po wysadzeniu mostów na Berezynie pułk wycofał się na linię: Łuki - Jełań – Szwed – Borowiki a potem rzeki Tremla – jezioro Tremla, którą osiągnął 3 lipca. Boje nad Tremlą trwały do następnego dnia. Wobec generalnej ofensywy wojsk sowieckich i znaczącej przewadze nieprzyjaciela wojska frontu północno-wschodniego były zmuszone do odwrotu. Pułk, w czasie odwrotu, pomimo ataków nieprzyjaciela nie stracił ani jednego żołnierza i został wymieniony w rozkazie pochwalnym pułkownika Władysława Sikorskiego - dowódcy Grupy Poleskiej:

Wykonując dalsze rozkazy, pułk wycofuje się wzdłuż Kanału Ogińskiego, wzdłuż rzeki Jesiołdy w kierunku Horodca nad Kanałem Dniepr - Bug do Kobrynia. Następnie, współdziałając z pociągami pancernymi ”Poznańczyk” i „Danuta” rozgromił poważne siły nieprzyjaciela zagrażające Brześciowi nad Bugiem i zajął odcinek wzdłuż Bugu od ujścia rzeki Krzny aż po Derło, na południe od Janowa nad Bugiem. W dniu 2 sierpnia nieprzyjaciel sforsował Bug i nastąpiło frontalne natarcie na całym odcinku obsadzonym przez pułk, którego dwa bataliony poniosły ogromne straty sięgające 50% swojego stanu osobowego. Już 5 sierpnia pułk rozpoczął przeciwnatarcie, odrzucił przeciwnika za Bug i zajął poprzedni odcinek. Dwa dni później pułk otrzymał rozkaz wycofania się na linię rzeki Wieprz w okolice Łysobyków.W dniu 6 sierpnia 1920 r Naczelny Wódz Marszałek Józef Piłsudski wydał rozkaz do rozstrzygającej Bitwy nad Wisłą. Grupa manewrowa znad Wieprza, pod bezpośrednim dowództwem Naczelnego Wódza, miała za zadanie uderzyć na skrzydło i tyły wojsk sowieckich stojących pod Warszawą. Pułk bierze udział w tej ofensywie nacierając na kierunku: Seroczyn, Nur, Łomżę i Nowogród, gdzie przybywa 24 sierpnia. W związku z przegrupowaniem 4. Armii, w dniu 1 września w składzie 16 Dywizji Piechoty, pułk zostaje skierowany w rejon jezior Pulemiec – Świteź – Łuki, obsadzając ważne drogi pod Piszczą. W bojach zdobywa Szack i Piszczę a następnie Mielnik i po zaciętych walkach Kobryń. Nieprzyjaciela wyparto za rzekę Muchawiec. Kolejne zdobyte w boju miejscowości to: Horodec[9], Antopol i wreszcie Drohiczyn. Bój o Drohiczyn zakończył krwawe walki. Nieprzyjaciel cofnął się za Ptycz. Z linii rozejmowej pułk 26 października przybywa do Baranowicz, gdzie pozostaje do 7 listopada a następnie wyrusza do Wołkowyska skąd zostaje odesłany do rodzinnego Torunia. Serdecznie witany przybywa tam 19 listopada 1920 r.

Pułk w okresie pokoju | edytuj kod

4 DP w 1938

W okresie międzywojennym 63 pułk piechoty stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu, wchodząc w skład 4 Dywizji Piechoty[10][3].

Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 63 pułk piechoty zaliczony został do typu I pułków piechoty (tzw. „normalnych”). W każdym roku otrzymywał około 610 rekrutów. Stan osobowy pułku wynosił 56 oficerów oraz 1500 podoficerów i szeregowców. W okresie zimowym posiadał batalion starszego rocznika, batalion szkolny i skadrowany, w okresie letnim zaś batalion starszego rocznika i dwa bataliony poborowych[11]. Po wprowadzeniu w 1930 nowej organizacji piechoty na stopie pokojowej, pułk szkolił rekrutów dla potrzeb batalionu Korpusu Ochrony Pogranicza[12].

Żołnierze pułku | edytuj kod

Dowódcy pułku
  • kpt. Władysław Koczorowski (18 VI 1919 – 30 VIII 1920)
  • ppłk Leon Bernacik (31 VIII – † 23 IX 1920)
  • kpt. Władysław Koczorowski (23 IX 1920 – 16 III 1922)
  • płk piech. Włodzimierz Krynicki (do 21 VIII 1926 → oficer sztabowy PW w 30 Dywizji Piechoty[13])
  • płk piech. Ignacy Sadowski (21 VIII 1926 - 28 I 1928 → stan spoczynku)
  • ppłk piech. Mieczysław Rymkiewicz (od 28 I 1928[14] - 28 VI 1933 → stan spoczynku[15])
  • ppłk piech. Stefan Leukos-Kowalski (28 VI 1933 – 1936 → dowódca 16 pp)
  • ppłk dypl. Roman Saloni (1937 i 1938)[16]
  • ppłk dypl. Władysław Winiarski (zachorował w trakcie mobilizacji 1939)
  • ppłk Stefan Kaczmarczyk – wrzesień 1939
Zastępcy dowódcy pułku (od 1938 roku - I zastępca dowódcy)
Oficerowie pułku

Obsada personalna w 1939 roku | edytuj kod

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939 roku[22][c]:

  • dowódca pułku – ppłk dypl. Władysław Marian Winiarski
  • I zastępca dowódcy – ppłk Stefan Jakub Kaczmarczyk
  • adiutant – por. Zdzisław Tadeusz Mężnicki
  • starszy lekarz – kpt. dr Hieronim Jan Stogiera
  • młodszy lekarz – vacat
  • II zastępca dowódcy (kwatermistrz) – ppłk Franciszek Cąpala
  • oficer mobilizacyjny – kpt. Konstanty Biesiekierski
  • zastępca oficera mobilizacyjnego – kpt. adm. (piech.) Kazimierz Leon Jastrzębski
  • oficer administracyjno-materiałowy – kpt. adm. (piech.) Wacław Kwiatkowski
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Artur Antoni Władysław Jarzębiński
  • oficer żywnościowy – kpt. adm. (piech.) Roman Kajetan Robaszkiewicz
  • dowódca kompanii gospodarczej i oficer taborowy – por. tab. Józef Babiński
  • kapelmistrz – vacat
  • dowódca plutonu łączności – por. Henryk Chojnacki
  • dowódca plutonu pionierów – por. Ludwik Antoni Kobyłecki
  • dowódca plutonu artylerii piechoty – kpt. art. Tomasz Magierło
  • dowódca plutonu ppanc. – por. Stanisław Józef Paweł Sokołowski
  • dowódca oddziału zwiadu – por. Bronisław Orłowski
I batalion
  • dowódca batalionu – mjr Zygmunt Adam Bagnowski
  • dowódca 1 kompanii – kpt. Walenty Markiewicz
  • dowódca plutonu – ppor. Zygmunt Stanisław Kowalczyk
  • dowódca 2 kompanii – kpt. Romuald Bogusławski
  • dowódca plutonu – por. Roman Stanisław Kochmański
  • dowódca plutonu – ppor. Zygmunt Stankowski
  • dowódca plutonu – ppor. Henryk Zygmunt Zdrodowski
  • dowódca 3 kompanii – kpt. Jan Jasiński
  • dowódca plutonu – ppor. Bronisław Radzimiński
  • dowódca 1 kompanii km – mjr Henryk II Krajewski
  • dowódca plutonu – por. Józef Makar
II batalion
  • dowódca batalionu – p.o. mjr kontr. Aroniszydze Artemi
  • dowódca 4 kompanii – por. Michał Pankiewicz
  • dowódca plutonu – ppor. Stefan Izydor Wołoszyn
  • dowódca 5 kompanii – kpt. Teodor Wargocki
  • dowódca plutonu – por. Ludwik Edmund Czarnecki
  • dowódca plutonu – ppor. Jan Ziółkowski
  • dowódca 6 kompanii – kpt. Bernard Zujewski
  • dowódca plutonu – por. Paweł Popławski
  • dowódca 2 kompanii km – kpt. Tadeusz Kubiak
  • dowódca plutonu – por. Wiktor Kinowski
  • dowódca plutonu – ppor. Teodor Paschke
III batalion
  • dowódca batalionu – mjr Jan Józef Nawrat
  • dowódca 7 kompanii – kpt. Eugeniusz Celewicz
  • dowódca plutonu – ppor. Jerzy Biernacki
  • dowódca 8 kompanii – kpt. Józef Horodyski
  • dowódca plutonu – ppor. Waldemar Jan Geringer
  • dowódca 9 kompanii – kpt. Eugeniusz Zygmunt Trebling
  • dowódca plutonu – ppor. Kazimierz Stefan Ciarkowski
  • dowódca 3 kompanii km – por. Henryk Longin Doliński
  • dowódca plutonu – por. Kazimierz Janiszewski
  • na kursie – por. Zygmunt Edward Bugielski
  • na kursie – ppor. Alfons Franciszek Znaniecki
  • na kursie – ppor. Alfons Zamor
Dywizyjny Kurs Dla Podoficerów Nadterminowych 4 DP
  • dowódca – kpt. Stanisław Włodarski
  • dowódca – plutonu por. Antoni Mikulski (67 pp)
63 obwód przysposobienia wojskowego „Toruń”
  • kmdt obwodowy PW – kpt. adm. (piech.) Władysław Szymura
  • kmdt miejski PW Toruń – por. kontr. art. Adolf Karol Kołodziej
  • kmdt powiatowy PW Toruń – kpt. adm. (piech.) Jan II Jastrzębski
  • kmdt powiatowy PW Wąbrzeźno – ppor. kontr, piech. Franciszek Michał Kołeczek

Obsada etatowa we wrześniu 1939 | edytuj kod

Pułk walczył w składzie 4 DP

Obsada etatowa pułku we wrześniu 1939 roku[24]

Dowództwo
  • dowódca pułku – ppłk Stefan Kaczmarczyk (zastąpił chorego ppłk. dypl. Władysława Winiarskiego)
  • I adiutant – kpt. Romuald Bogusławski
  • II adiutant – ppor. rez. Kazimierz Suwała
  • oficer informacyjny – ppor. rez. Jan Nowak
  • oficer łączności – por. Roman Kochmański
  • kwatermistrz – kpt. Wacław Kwiatkowski
  • oficer płatnik – por. rez. Paweł Skok
  • oficer żywnościowy – ppor. rez. Bolesław Krzywicki
  • naczelny lekarz – kpt. dr med. Hieronim Stogiera
  • kapelan – kap. rez. ks. Kowalski Zygfryd
I batalion
  • dowódca batalionu – mjr Zygmunt Bagnowski
  • adiutant – ppor. rez. Alfred Tyczewski
  • dowódca 1 kompanii strzeleckiej – por. Ludwik Kobyłecki
  • dowódca 2 kompanii strzeleckiej – por. rez. Jan Sacha
  • dowódca 3 kompanii strzeleckiej – por. Zdzisław Meżnicki
  • dowódca 1 kompanii ckm – kpt. Jan Jasiński
II batalion
  • dowódca batalionu – kpt. Teodor Wargocki, od 11.09 – mjr Adam Fleszar
  • adiutant – ppor. rez. Zenobiusz Żbikowski
  • dowódca 4 kompanii strzeleckiej – por. Henryk Doliński
  • dowódca 5 kompanii strzeleckiej – por. Zygmunt Stankowski
  • dowódca 6 kompanii strzeleckiej – kpt. Konstanty Biesiekierski[d]
  • dowódca 2 kompanii ckm – por. Wiktor Kinowski
III batalion
  • dowódca batalionu – mjr Jan Nawrat
  • adiutant – ppor. rez. Antoni Paulus
  • dowódca 7 kompanii strzeleckiej – kpt. Eugeniusz Celewicz
  • dowódca 8 kompanii strzeleckiej – por. Paweł Popławski
  • dowódca 9 kompanii strzeleckiej – por. rez. Stanisław Łopiński
  • dowódca 3 kompanii ckm – kpt. Tadeusz Kubiak
Pododdziały specjalne
  • dowódca kompanii gospodarczej – ppor. rez. Menke Albert
  • dowódca kompanii zwiadowczej – por. Orłowski Bolesław
  • dowódca kompanii przeciwpancernej – por. Stanisław Sokołowski
  • dowódca plutonu artylerii piechoty – kpt. Tomasz Margieło (+ 03.09.39 Mełno)
  • dowódca plutonu pionierów – por. rez. Czesław Podolski
  • dowódca plutonu przeciwgazowego – por. Henryk Chojnacki

Kawalerowie Virtuti Militari | edytuj kod

Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za wojnę 1918–1920
Spis utworzony na podstawie "Zarys historji wojennej 63–go toruńskiego pułku piechoty" s. 37

ppor. Józef Abryszyński ppłk Leon Bernacik szer. Antoni Brzeski sierż. Jan Frąckowiak ppor. Stanisław Ignasiak plut. Ludwik Jackowski ppor. Józef Jasiński ppor. Edmund Kamrowski kpr. Adam Keller mjr Władysław Koczorowski sierż. Antoni Koprowski kpr. Jan Kruża ppor. Władysław Lange ppor. Aleksander Lubik chor. Franciszek Narożny plut. Stanisław Pilarski ppor. Bogdan Piskorski st. szer. Teofil Prusakowski ppor. Michał Śmigielski ppor. Aleksander Tomaszewski sierż. Jan Urbański ppor. Antoni Wandtke sierż. Walenty Więckowski st. szer. J. Wierzchowski st. szer. Feliks Wiśniewski szer. Mieczysław Zabielski

Symbole pułku | edytuj kod

Sztandar
Mieszkańcy Torunia ufundowali pułkowi nowy sztandar nazywany wówczas chorągwią. Wręczył go pułkowi gen. Władysław Sikorski w Toruniu 3 maja 1922 roku[3]. Za zgodą Naczelnego Wodza Marszałka Józefa Piłsudskiego, na lewej stronie sztandaru, pomiędzy ramionami krzyża kawaleryjskiego umieszczono tarcze, na których wyhaftowano orły chełmińskie (herb dawniejszego województwa chełmińskiego) - noszone jako odznaka pułku na kołnierzach kurtek i płaszczy, na przemian z herbem Torunia. W ramionach krzyża wypisano szereg stoczonych przez pułk bojów:

  • "Jełań - 8.V.1920 r"
  • "Tremla - 3.VII.1920 r"
  • "Bug - 25.VII.1920 r"
  • "Horodec - 23.IX.1920 r"

Uroczystość poświęcenia i wręczenia sztandaru odbyła się w dniu święta pułkowego 3 maja 1922 r [e]. Sztandar w imieniu Naczelnego Wodza Marszałka Józefa Piłsudskiego wręczył, pełniącemu obowiązki dowódcy pułku kapitanowi Antoniemu Wandtke, gen. Władysław Sikorski. Pierwszą chorągiew, przekazano do Muzeum Wojska Polskiego.

Nadanie nowego sztandaru i zatwierdzenie jego wzoru ujęte zostało w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. z 1937, nr 5, poz. 60. Sztandar ufundowało społeczeństwo pomorskie. Wręczył go pułkowi 19 czerwca 1938 w Toruniu marszałek Edward Śmigły-Rydz[3]. Powojenne losy sztandaru nie są znane[25].

Odznaka
Zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 9, poz. 80 z 18 marca 1929 roku. Odznaka ma kształt miecza z ażurowym napisem przy rękojeści 19 29. Na głowni miecza tarcza pokryta żłobkowaną, czerwoną emalią z nałożonym orłem - herbem dawnego województwa chełmińskiego. Tarcza otoczona jest złotym wieńcem laurowym. Po bokach miecza numer i inicjały 63 PP, pokryte granatową emalią. Oficerska - dwuczęściowa, wykonana w srebrze, emaliowana. Na rewersie próba srebra i imiennik grawera WG. Wymiary: 55x25 mm. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa[26].

Uwagi | edytuj kod

  1. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U. z 1938 r. nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.
  2. Rozkaz dzienny Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w b. zaborze pruskim Nr 177 z dnia 30 czerwca 1919 roku i rozkaz dzienny Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w b. zaborze pruskim Nr 179 z dnia 2 lipca 1919 roku. W rozkazie Nr 177 użyto nazwy „Toruński pułk piechoty”, a w rozkazie Nr 179 sprostowano, że chodzi o „Toruński pułk strzelców”.
  3. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[23].
  4. Kpt. piech. Konstanty Biesiekierski - urodzony 09.09.1901 r. w miejscowości Wójtowce na Podolu, syn Włodzimierza. Podporucznik z dniem 15.08.1927 r., porucznik z dniem 15.08.1929 r., awansowany do stopnia kapitana z dniem 01.01.1936 r. W dniu 03.09.1939 r. został ranny pod Mełnem. Leczony w szpitalu wojskowym w Toruniu, a potem w Chełmie, skąd wyjechał do Torunia. Aresztowany w październiku 1939 r. Jeniec oflagów II B Arnswalde i II C Woldenberg. Po wyzwoleniu powrócił do Polski, zmarł najprawdopodobniej w Ostrołęce.
  5. W innych opracowaniach podawana jest data 9 maja 1922

Przypisy | edytuj kod

  1. Dziennik Rozkazów MSWojsk. nr 16 z 19 maja 1927 roku
  2. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 106.
  3. a b c d Satora 1990 ↓, s. 123.
  4. Rozkaz dzienny Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w b. zaborze pruskim Nr 146 z dnia 30 maja 1919 roku.
  5. Rozkaz dzienny Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w b. zaborze pruskim Nr 163 z dnia 16 czerwca 1919 roku.
  6. Rozkaz Dowództwa Głównego Wojsk Polskich b. zaboru pruskiego Nr 180 z dnia 3 lipca 1919 roku.
  7. Rozkaz Dowództwa Głównego Wojsk Polskich b. zaboru pruskiego Nr 203 z dnia 30 lipca 1919 roku.
  8. Horwal w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  9. Horodec w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. III: Haag – Kępy. Warszawa 1882.
  10. Almanach Oficerski 1923/24 ↓, s. 52.
  11. Jagiełło 2007 ↓, s. 63-65.
  12. Jagiełło 2007 ↓, s. 64.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 21 sierpnia 1926 roku, s. 272.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 25.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 210. Przeniesiony w stan spoczynku z dniem 31 sierpnia 1933 roku.
  16. RomanR. Saloni RomanR., Wpis w legitymacji osobistej podoficera 63 pp, Wpis coroczny, przedłużający ważność Legitymacji osobistej szefa plutonu artylerii Adolfa Żwańskiego dokonany w roku 1937 i 1938 przez dowódcę pułku., Toruń 1937 .
  17. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 67 z 20 października 1923 roku, s. 715.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 381.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 380.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 103.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 130.
  22. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 621-622 i 679.
  23. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  24. Wojewoda 2016 ↓, s. 64.
  25. Satora 1990 ↓, s. 124.
  26. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 106-107.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "63 Pułk Piechoty (II RP)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy