Adam Łabęcki


Adam Łabęcki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adam Łabęcki (ur. 1 kwietnia 1730 w Wielkopolsce, zm. 1818 w Warszawie), polski jezuita, tłumacz i poeta. Dnia 16 sierpnia 1754 roku wstąpił do zakonu Jezuitów w Krakowie. Po dwuletnim nowicjacie w Krakowie, przeniósł się do Piotrkowa. W latach (1754-1756) pełnił tam funkcję furtiana i infirmarza. Zostawszy klerykiem uczył łaciny. Przez 7 lat głosił Słowo Boże w Poznaniu, później został mianowany ministrem i prokuratorem kolegium w Grudziądzu (1773). Napisał: "O powrocie Jezuitów i o powszechnym nauczaniu przez nich młodzieży" (Warszawa, 1805), zawierające historię zakonu Jezuitów oraz materiały dotyczące szkoły w Połocku. Pozostałe prace: oda "Walka kanarków ze szczygłami" oraz "Życie papieży od Św. Piotra do Piusa VII" (Warszawa, 1800).

Bibliografia | edytuj kod

  • "Polski Słownik Biograficzny" (wyd 1973, tom 18, str. 170)
  • "Encyklopedia powszechna Orgelbranda" (1898-1904, tom 9, str. 454)
Na podstawie artykułu: "Adam Łabęcki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy