Agoryzm


Agoryzm w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Symbol agoryzmu symbolizujący literę „a” do potęgi trzeciej, co po angielsku ma oznaczać agora, anarchy, action (ang. agora, anarchia, działanie).

Agoryzmanarchistyczna doktryna polityczna sformułowana przez Samuela Edwarda Konkina III i uważana za filozofię lewicowo-libertariańską[1]. Głównym celem agorystów jest utworzenie wolnego społeczeństwa, w którym „wszystkie związki międzyludzkie są dobrowolne”[2]. Nazwa „agoryzm” pochodzi od greckiego słowa „agora”, oznaczającego „otwarty rynek”. Jako rodzaj anarchizmu rynkowego, jest zaliczany do anarchokapitalizmu lub anarchoindywidualizmu.

Charakterystyczną cechą agoryzmu w porównaniu z innymi odłamami anarchizmu rynkowego jest jego nacisk strategiczny na konieczność budowania alternatywnej, pokojowej instytucji rynkowej – szarej strefy. Tego typu działalność została nazwana przez Samuela Konkina „kontrekonomią”. Według agorystów, w miarę wzrostu podziemnej gospodarki, powszechna wiara w moralność państwa i uczestnictwo w jego strukturach będą się systematycznie osłabiały, aż nie będzie ono w stanie dalej utrzymywać swojej działalności.

Agoryści uważają swoje idee za kontynuację i rozwiniętą formę poglądów Murraya Rothbarda. Konkin następująco określił agorystów:

Spis treści

Historia agoryzmu | edytuj kod

Agoryzm ma swoje początki we współpracy Murraya Rothbarda i innych libertarian z radykalnymi lewicowcami, takimi jak Ronald Radosh, Gabriel Kolko i William Appleman Williams[3][4]. Rothbard widział w nich godnych współpracowników w krytyce Amerykańskiego imperializmu i korporacjonizmu. W późniejszych latach 70. Rothbard porzucił swoje kontakty z lewicą, lecz niektórzy libertarianie, w tym i Konkin, chcieli kontynuować sojusz libertariańsko-lewicowy[5][6]. Kolejnym bodźcem do ukształtowania się lewicowego odłamu w ruchu libertariańskim było powstanie Partii Libertariańskiej w 1971 roku. Konkin uważał, że utworzenie partii stanowiło próbę włączenia libertarianizmu w struktury państwa i był mu stanowczo przeciwny.

W 1979 J. Neil Schulman, współpracownik Konkina, wydał książkę Alongside Night, w której opisał przebieg fikcyjnej rewolucji agorystycznej przeciw państwu policyjnemu Stanów Zjednoczonych. W 1980 pojawił się Manifest Nowego Libertarianizmu, czołowe dzieło Samuela Konkina.

Dziś za agorystów uważani są Roderick Long, Brad Spangler, Wally Conger, Jeremy Weiland, Sheldon Richman.

Kontrekonomia jako rewolucyjna teoria | edytuj kod

Według krótkiego streszczenia na temat koncepcji rewolucji anarchistyczno-rynkowej, Rewolucja Agorystyczna w skrócie:

4 strefy ekonomii | edytuj kod

Agoryści proponują podział ekonomii na 4 strefy:

  • biała strefa – każda działalność akceptowana i zatwierdzona przez państwo,
  • szara strefa – dobrowolne działania, które ogólnie nie są zabronione, ale w tym konkretnym przypadku nie są zatwierdzone przez państwo (np. działalność bez wymaganych licencji, prostytucja, handel bez rejestracji firmy, czy płacenia podatków),
  • czarna strefa (zwana też czarnym rynkiem) – dobrowolne działanie zakazane i nie zatwierdzone przez państwo (np. sutenerstwo, handel bronią, narkotykami, bimbrem),
  • czerwona strefa – agresja niezgodna z prawem naturalnym nie zatwierdzona przez państwo (np. handel ludźmi, niewolnictwo, handel ludzkimi organami, krwią itp.).

Agoryści akceptują jedynie szarą i czarną strefę, odrzucając dwie pozostałe, czyli białą i czerwoną.

Poglądy na temat własności | edytuj kod

Agoryści uważają się za kontynuatorów pracy Murraya Rothbarda. Dlatego też zgadzają się z aksjomatem nieagresji, postulującym, że „żaden człowiek nie ma prawa użyć siły wobec innego, niewinnego człowieka”. Z tego względu też uznają prawo własności za prawo naturalne. Jednocześnie są „miękkimi własnościowcami”. To znaczy, że w przeciwieństwie do „twardych własnościowców”, uważają, iż w wolnym społeczeństwie mogą istnieć także kolektywne i użytkowe formy własności.

Agoryści są podzieleni w kwestii własności intelektualnej. Konkin uważał je za agresywną ingerencję państwa w rynek, mającą na celu jego monopolizację[7]. Z drugiej strony, J. Neil Schulman uważa własność intelektualną za prawo naturalne[8]. Spór ten trwa do dziś i doprowadził on do zerwania stosunków pomiędzy Schulmanem a wieloma innymi agorystami[9].

Choć agoryści są radykalnymi wolnorynkowcami, są podejrzliwi wobec korporacji i tego, co nazywają „korporacyjnym kapitalizmem” bądź „państwowym kapitalizmem”.[10] Uważają, że ograniczona odpowiedzialność jest przywilejem nadawanym korporacjom przez państwo.

Agoryści często wyrażają sympatię dla skonstruowanego przez Murraya Rothbarda programu konfiskaty mienia państwowego przez jego pracowników lub klientów. Także firmy prywatne, które są winne współpracy z państwem i otrzymywały z jego strony przywileje miałby spotkać taki los[11].

Agorystyczna teoria klas | edytuj kod

Agoryści budują na pracy Murraya Rothbarda, uważając państwo za organ wyzysku klas niższych i średnich przez „elitę władzy”.[12]

Działalność polityczna | edytuj kod

Agoryści są przeciwnikami głosowania i uczestnictwa w polityce. Niektórzy są przeciwni tym metodom ze względów moralnych – uważają, że głosowanie legitymizuje władzę i stanowi użycie siły przeciw innym ludziom. Inni uważają głosowanie za nieefektywną strategię. Jako alternatywę, agoryści proponują edukację oraz akcję bezpośrednią, w szczególności kontrekonomię i budowanie alternatywnych instytucji.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Left-Libertarian FAQ | Positive Anarchy, wombatron.wordpress.com [dostęp 2017-11-21]  (ang.).
  2. Samuel Edward Konkin, New Libertarian Manifesto (en)
  3. John Paine, Rothbard's Time on the Left w: Journal of Libertarian Studies, t. 19 (en)
  4. Murray Rothbard, Wyznania Prawicowego Liberała
  5. Daniel Burton, Interview with Samuel Edward Konkin (en)
  6. Wally Conger, Samuel Edward Konkin, Budowanie Nowego Ruchu Libertariańskiego
  7. Samuel Edward Konkin, Copywrongs (en)
  8. J. Neil Schulman, Informational Property: Logorights (en)
  9. freeman: is MLL dead? (ang.). W: freeman’s interweblogosaur [on-line]. 14 marca 2007. [dostęp 15 października 2011].
  10. Joseph Stromberg, The Political Economy of Liberal Corporatism (en)
  11. Murray Rothbard, Konfiskata a Zasada Zagospodarowania
  12. Wally Conger, Agorystyczna teoria klas

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Agoryzm" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy