Aleksander Maciej Ossoliński


Aleksander Maciej Ossoliński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksander Maciej Ossoliński herbu Topór (ur. 1725, zm. w 21 stycznia 1804 w Rudce, a pochowany w Wyszkowie) – hrabia, starosta drohicki w latach 1757-1774[1], sokołowski, sulejowski, mszczonowski, miecznik wielki litewski od 1775 roku[2], odznaczony Orderem Orła Białego (8.10.1777).

Spis treści

Pochodzenie | edytuj kod

Drugi syn Jana Stanisława Ossolińskiego i Ludwiki Załuskiej. Jego stryjeczny brat Józef Kanty Ossoliński na prośbę swego ojca Franciszka Maksymiliana Ossolińskiego podarował mu w 1759 roku po ojcu majątek Rudka z przyległościami. Po ojcu odziedziczył Aleksander Maciej miasteczko Mokobody i Wyszków.

Majątek i kariera | edytuj kod

W młodości w 1739 roku został wysłany przez rodziców do stryja Franciszka Maksymiliana do Lunéville (ur. 2 kwietnia 1676, zm. 1 lipca 1756 w Malgrange). W Luneville był on ulubieńcem Franciszka Maksymiliana, który nazywał go zdrobniale Oleś. Po powrocie do kraju w 1742 roku osiadł w rodzinnych dobrach i wkrótce uzyskał tam drohickie starostwo grodowe. Za swą siedzibę obrał majątek Rudka, w którym w roku 1763 gruntownie przebudował znajdujący się tam stary dwór z 1718 roku, wybudowany na miejscu wcześniejszego drewnianego przez Franciszka Maksymiliana Ossolińskiego. Ukończył on w 1788 roku budowę kościoła parafialnego w Wyszkowie fundowanego jeszcze przez jego ojca.

Był członkiem konfederacji Czartoryskich w 1764 roku i posłem na sejm konwokacyjny (1764) z ziemi drohickiej[3]. Po elekcji Stanisława Poniatowskiego uzyskał od niego kilka urzędów ziemskich na Podlasiu, brał też udział w sejmikach ziemskich i sejmach. W 1766 roku był posłem na Sejm Czaplica z ziemi drohickiej[4].

W 1775 roku został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[5].

Małżeństwo i potomstwo | edytuj kod

Aleksander był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy w 1752 roku z Kunegundą Dembowską zmarłą najprawdopodobniej przy porodzie w 1753 roku, z którą miał syna Jana Onufrego Ossolińskiego- starostę drohickiego i prezesa sądu apelacyjnego Księstwa Warszawskiego.

Ożenił się po raz drugi 9 września 1757 roku, z Benedyktą Antoniną de Löwendal (1735-1778) – córką Waldemara de Löwendal marszałka Francji i Barbary Szembek. Z drugiego małżeństwa miał córkę Annę, (którą jako stryjeczną bratanicę poślubił Józef Salezy Ossoliński, a po rozwodzie z nim Kazimierz Krasiński, oboźny wielki koronny oraz syna; Józefa Kajetana Ossolińskiego (ur. 1758 – zm. 1834) – Kasztelana podlaskiego od 1790, senatora Królestwa Kongresowego w latach 1822-1824 i starostę sandomierskiego

Bibliografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Urzędnicy podlascy XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Ewa Dubas-Urwanowicz, Włodzimierz Jarmolik, Michał Kulecki, Jerzy Urwanowicz. Kórnik 1994, s. 183.
  2. Urzędnicy centralni i dostojnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII w. Spisy, oprac. H. Luiewicz, A Rachuba, Kórnik 1994, s. 100.
  3. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 93.
  4. Dyaryusz seymu walnego ordynaryinego odprawionego w Warszawie roku 1766 ..., brak paginacji
  5. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Świętego Stanisława, Warszawa 2006, s. 183.
Na podstawie artykułu: "Aleksander Maciej Ossoliński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy