Anomalia południowoatlantycka


Anomalia południowoatlantycka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Anomalia południowoatlantycka (zaznaczona kolorem czerwonym) na wysokości około 560 km Zwiększona liczba protonów o energiach 30-80 keV na wysokości 850 km zarejestrowana przez satelity NOAA

Anomalia południowoatlantycka (ang. South Atlantic Anomaly, SAA) – obszar, na którym wewnętrzny pas Van Allena przebiega najbliżej powierzchni Ziemi.

Pasy Van Allena położone są symetrycznie w stosunku do osi magnetycznej Ziemi, która jest nachylona w stosunku do osi obrotowej o kąt około 11,5°. Z tego powodu wewnętrzny pas Van Allena znajduje się najbliżej powierzchni Ziemi w południowej części Oceanu Atlantyckiego, a najdalej – na północnym Oceanie Spokojnym[1]. Powoduje to w tym regionie zwiększenie strumienia cząstek wysokoenergetycznych.

Jej centrum znajduje się u wybrzeży Brazylii. Na wysokości 500 km anomalia rozciąga się na obszarze od równika do 50°S i od 90°W do 40°E. Ze wzrostem wysokości obszar ten się zwiększa[2].

SAA przesuwa się na zachód, z prędkością 0,3° w ciągu roku, co pozostaje w zgodności z badaniami, które wskazują, że wewnętrzne jądro Ziemi obraca się szybciej niż reszta planety, o około 0,3–0,5° rocznie[3][4].

Anomalia południowoatlantycka ma duży wpływ na sztuczne satelity i statki kosmiczne krążące wokół Ziemi na wysokości kilkuset kilometrów ze względu na silne promieniowanie spowodowane przez protony uwięzione w wewnętrznym pasie Van Allena. Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, której orbita ma inklinację 51,6°, wymagała z tego powodu zainstalowania dodatkowych osłon. Wysoki poziom promieniowania uniemożliwia w tym rejonie zbieranie danych przez Kosmiczny Teleskop Hubble’a[5].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. E.G. Stassinopoulos, C.A. Staffer: Forty-Year Drift and Change of the SAA. NASA Goddard Spaceflight Center, 2007.
  2. The South Atlantic Anomaly (ang.). W: Ask an Astrophysicist [on-line]. 1996-10-04. [dostęp 2010-06-20].
  3. Richard A. Kerr. Earth’s Inner Core Is Running a Tad Faster Than the Rest of the Planet. „Science”. 5739 (309), s. 1313, 2005-09-26. DOI: 10.1126/science.309.5739.1313a
  4. O.R. Grigoryan, A.N. Petrov, V.V. Romashova, V.V. Bengin. On the Drift of the South Atlantic Anomaly. „WDS’05 Proceedings of Contributed Papers, Part II”, s. 251–256, 2005. 
  5. Hubble Achieves Milestone: 100,000th Exposure (ang.). W: HubbleSite – News Center [on-line]. 1996-07-18. [dostęp 2010-06-20].
Na podstawie artykułu: "Anomalia południowoatlantycka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy