Autobusy miejskie w Białymstoku


Autobusy miejskie w Białymstoku w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

W Białymstoku jedynym stałym środkiem transportu miejskiego jest komunikacja autobusowa (od początku kwietnia do końca listopada działa także sieć wypożyczalni rowerów miejskich BiKeR), co wyróżnia Białystok na tle największych miast w Polsce.

Spis treści

Organizacja KM w Białymstoku | edytuj kod

Organizatorem transportu zbiorowego jest Zarząd Białostockiej Komunikacji Miejskiej (w skrócie: BKM) – departament Urzędu Miejskiego w Białymstoku, który wcześniej działał pod nazwą Departamentu Dróg i Transportu Miejskiego w Białymstoku. Zleca wykonywanie obowiązków komunikacyjnych trzem spółkom komunikacyjnym – KPK, KPKM i KZK. BKM wprowadził wiele operacji, z których wiele pozytywnie wpłynęło na jakość funkcjonowania komunikacji miejskiej w Białymstoku:

  • Rozpowszechnianie wizerunku organu na autobusach miejskich - głównie nowych, ale także eksploatowanych przed istnieniem BKM.
  • Likwidacja okresowych biletów papierowych oraz wprowadzenie kart miejskich używanych przez pasażerów zwanych popularnie e-kartami lub elektronicznymi portmonetkami.
  • Pojawienie się oznaczeń przystankowych na wiatach informujących o numerze przystanku, jej nazwie oraz liniach zatrzymujących się na przystanku.
  • Modernizacja przystanków poprzez ustawienie wiat przystankowych z podświetlanymi gablotami na rozkład jazdy i niekiedy plan miasta.
  • Zmiana częstotliwości kursowania wybranych linii na nieznacznie mniejszą.
  • Montaż urządzeń do odczytywania kart miejskich oraz elektronicznych kasowników biletowych w pojazdach.
  • Zmiana wybranych tras linii autobusowych.
  • Tworzenie nowych linii autobusowych.
  • Wprowadzenie rozkładów modułowych na wybranych liniach.

    Historia | edytuj kod

    XX wiek | edytuj kod

    Jednymi z pierwszych środków transportu miejskiego były ciężarówki z demobilu posiadane przez Miejski Zakład Komunikacyjny w Białymstoku, który istniał po II Wojnie Światowej. W roku 1954 spółka ta przekształciła się w Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne utrzymujące w eksploatacji pojazdy marki Chausson, Star, Mavag, San, Autosan, ZIS, Jelcz, a w latach 80. także Ikarus jako pierwszy autobus przegubowy o modelu 280. We wrześniu 1991 roku nastąpił rozpad firmy po czym na jej miejsce powstały trzy spółki komunikacyjne: KZK, KPK, KPKM, a rok później dołączyła do nich jeszcze spółka BIATRA, która oprócz pojazdów marki Jelcz i Ikarus posiada w utrzymaniu także autobusy Scania oraz Renault. W roku 1997 uległa ona likwidacji. Pojazdy należące do KZK były oznaczone numerami bocznymi od 001 do 099, w KPK od 501 do 799, a w KPKM od 801 do 999.

    W latach 80. i 90. trzon taboru stanowiły pojazdy typu Jelcz PR110M i Jelcz M11 wśród autobusów jednoczłonowych oraz Ikarus 280 wśród przegubowych. Każdy z autobusów marki Jelcz był lakierowany kolorem kremowo-czerwonym, a marki Ikarus - początkowo kremowo-czerwonym, a później czerwonym. Ikarus 280 był pierwszym autobusem przegubowym, który służył jako środek komunikacji miejskiej w Białymstoku. Jego pierwsze egzemplarze pojawiły się w roku 1982, w momencie istnienia MPK. W trakcie jego rozpadu na trzy spółki komunikacyjne wszystkie autobusy typu Jelcz PR110M trafiły w ręce Komunalnego Zakładu Komunikacyjnego, natomiast modele Ikarus 280.26 oraz Jelcz M11 weszły do taboru Komunalnego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego i Komunalnego Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej.

    Na początku działania trzech firm, tabor każdej z nich wzbogacano kolejnymi, bardziej nowoczesnymi egzemplarzami marki Jelcz. Były to modele: Jelcz 120M (od 1992), Jelcz 120MM/1 (od 1995), Jelcz 120MM/2 (jako ostatni model tej marki, od 1998), Jelcz M121M (od 1995) oraz Jelcz M121MB (od 1995). W latach 1992-1994 pojawiały się też pojazdy w wersji przegubowej, lecz średniopodłogowe i używane m.in. Heuliez O305G (od 1992), Setra SG180 (od 1993) i Mercedes-Benz O305G (od 1994). Na początku roku 1995 wprowadzono do eksploatacji pierwsze 2 niskowejściowe autobusy Jelcz M121M, a pod koniec tegoż roku - 3 niskopodłogowe Mercedesy O405N2. Zaczął obowiązywać biało-zielony schemat malowania autobusów. W latach 1998-2000 flotę wszystkich firm komunikacyjnych nieznacznie zmodernizowano zakup do miasta 45 pojazdów marki MAN o modelach NG312 (39 egzemplarzy) oraz NL222 (6 egzemplarzy). Pozwoliło to zwiększyć udział autobusów niskopodłogowych w taborze do 23%.

    Nadzór nad spółkami sprawował Zakład Obsługi Komunikacji Miejskiej, który zajmował się organizacją komunikacji i sprzedażą biletów.

    XXI wiek | edytuj kod

    W lutym 2004 funkcje Zakładu Obsługi Komunikacji Miejskiej przejął Zarząd Dróg i Transportu (ZDiT), a w czerwcu 2006 Wydział Transportu Miejskiego (WTM). W marcu 2007 Wydział Transportu Miejskiego połączono z Wydziałem Dróg Miejskich, w wyniku czego powstał Departament Dróg i Transportu (DDT). Od początku roku 2007 w stosunku do komunikacji miejskiej w Białymstoku używana jest nazwa Białostocka Komunikacja Miejska. Od 2010 roku rolę organizatora komunikacji miejskiej pełni Zarząd Białostockiej Komunikacji Miejskiej (BKM). Obecnie Białystok jest największym miastem w Polsce, które posiada tylko jeden rodzaj trakcji w komunikacji zbiorowej. Istnieje tam 48 linii autobusowych, w tym 10 podmiejskich, 3 gminne i 6 nocnych.

    Pojazdy KM | edytuj kod

    Tabor autobusowy w Białymstoku MAN NL202
    nr tab. 761, autobus KPK MAN EL283 Lion's City T
    nr tab. 901, autobus KPKM MAN NL273 Lion's City
    nr tab. 916, autobus KPKM Solaris Urbino 18
    nr tab. 350, autobus KPKM

    W Białymstoku obecnie niemal wszystkie (95%) autobusy miejskie są niskopodłogowe i występują w 3 wersjach: minibus, jednoczłonowej oraz przegubowej. Każdy z pojazdów wyróżnia się biało-zielonym malowaniem z logo BKM (dawniej bez loga). Wyjątki stanowią jedynie autobusy oklejone reklamą zewnętrzną i pojazdy używane, które pozostały w barwach dawnych przewoźników.

    Przewoźnicy | edytuj kod

    W wyniku strajku, jaki miał miejsce 2 września 1991 roku, Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne zostało podzielone na 3 spółki miejskie, konkurujące ze sobą w zakresie obsługi komunikacji miejskiej. W 2007 roku miało dojść do ich połączenia, lecz prezydent Białegostoku Tadeusz Truskolaski nie dopuścił do fuzji. Poniżej lista trzech istniejących spółek komunikacyjnych w Białymstoku:

    Dawni przewoźnicy | edytuj kod

    Zajezdnie | edytuj kod

    Spółki obsługujące komunikację miejską w Białymstoku korzystają z 3 zajezdni zlokalizowanych przy ulicach Składowej i Jurowieckiej. KZK ma w posiadaniu zajezdnię przy ulicy Jurowieckiej 46A. Powstała ona w 1954 roku, docelowo na 120 autobusów. Drugą, znacznie większą zajezdnię dzielą między sobą KPKM i KPK przy ulicy Składowej. Wybudowana w 1977 roku, mogła pomieścić 300 autobusów.

    Dodatkowe informacje | edytuj kod

    W czerwcu 2009 roku powstał Klub Miłośników Komunikacji Miejskiej w Białymstoku, którego głównym celem jest remont i zachowanie na kolejne lata autobusów wycofanych z eksploatacji, dla przyszłych pokoleń. Obecnie stowarzyszenie jest właścicielem 7 pojazdów:

    Zobacz też | edytuj kod

    Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Autobusy miejskie w Białymstoku" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy