Bitwa pod Tagliacozzo


Bitwa pod Tagliacozzo w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bitwa pod Tagliacozzo – starcie zbrojne, które miało miejsce 23 sierpnia 1268 w trakcie walk władców niemieckich o władzę w Italii.

W roku 1268 Konradyn, 16-letni wnuk cesarza Fryderyka II, wyruszył z wojskiem za Alpy z zamiarem odzyskania dziedzictwa Staufów. W sierpniu 1268 w bitwie pod Tagliacozzo Konradyn poniósł klęskę w starciu z wojskami Karola Andegaweńskiego. Konradyn dostał się do niewoli po czym w dniu 29 października został stracony publicznie na rynku w Neapolu.


Literatutura:

  • Peter Herde: Die Schlacht bei Tagliacozzo. In: Zeitschrift für Bayerische Landesgeschichte. Band 25, 1962, S. 679ff., hier online.
  • Hartmut Jericke: Konradins Marsch von Rom zur Palentinischen Ebene im August 1268. In: Römische Historische Mitteilungen. Band 44, 2002, S. 151–190.
Na podstawie artykułu: "Bitwa pod Tagliacozzo" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy