Chan (władca)


Chan (władca) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chan – głowa chanatu, tytuł oznaczający władcę w dawnych krajach Azji Środkowej i Europy Wschodniej; także część imienia, oznaczająca wysokie urodzenie w krajach muzułmańskich.

Miano chana nosili również władcy Bułgarii, począwszy od Asparucha (679 - 700), aż do Borysa I (852889).

Białymi chanami nazywani byli królowie z dynastii Jagiellonów. Podkreślano w ten sposób ich suwerenność i potęgę. Wśród ludów tureckich (turkijskich) kolor biały to symbol niezależności, natomiast czarny – podległości[1].

Żona lub córka chana to chanum[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Borawski P., Dubiński A., Tatarzy polscy. Dzieje, obrzędy, legendy, tradycje, Iskry, Warszawa 1986, s. 227.
  2. Internetowa poradnia językowa Wydawnictwa Naukowego PWN, dostęp z dn. 2.01.2012 r.
Na podstawie artykułu: "Chan (władca)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy