Dipol


Dipol w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Dipol elektryczny (strzałki wskazują kierunek natężenia pola, a linie to powierzchnie ekwipotencjalne Pole magnetyczne Ziemi. S i N oznaczają bieguny pola magnetycznego (umieszczone odwrotnie niż przyjmuje się w geografii)

Dipol (z gr. dipolos, dwa bieguny) – układ dwóch różnoimiennych ładunków lub biegunów magnetycznych, wytwarzający pole dipolowe. Można go scharakteryzować wektorem zwanym momentem dipolowym.

Rodzaje dipoli:

  • dipol elektryczny – układ dwóch różnoimiennych ładunków elektrycznych q, umieszczonych w pewnej odległości l od siebie. Linia przechodząca przez oba ładunki nazywa się osią dipola; tego rodzaju dipole wykazują elektryczny moment dipolowy.
  • dipol magnetyczny – układ wytwarzający pole magnetyczne, które cechuje magnetyczny moment dipolowy, na przykład magnes trwały, solenoid lub pojedyncza pętla z prądem. Wszystkie skończone źródła pola magnetycznego są dipolami.
  • dipol w płaskim przepływie cieczy doskonałej – układ źródła i upustu o jednakowych natężeniach przepływu, gdy odległość między nimi dąży do zera, potencjał zespolony jest w ( z ) = M 2 π 1 z {\displaystyle w(z)=-{\frac {M}{2\pi }}\cdot {\frac {1}{z}}} . Wprowadzony przez analogię pola przepływu cieczy do pola magnetycznego.
  • antena dipolowa – antena w kształcie dwóch ramion, niepołączonych z sobą (dipol prosty) lub złączonych końcami (dipol pętlowy). Typowymi dipolami są dachowe odbiorcze anteny radiowo-telewizyjne.
Dipolowe pole magnetyczne magnesu sztabkowego


Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Dipol" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy