Emmanuelle Béart


Emmanuelle Béart w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Emmanuelle Marie Hélène Béart[1][2] (ur. 14 sierpnia 1963 w Gassin) – francuska aktorka filmowa i telewizyjna, ambasador dobrej woli UNICEF[3].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wczesne lata | edytuj kod

Urodziła się w Gassin, niedaleko Saint-Tropez[4] na Francuskiej Riwierze, w departamencie Var. Jej ojcem był poeta, kompozytor i piosenkarz Guy Béart (1930-2015)[5], a jej matką aktorka i modelka włosko-greckiego pochodzenia Geneviève Galéa[6]. Jego ojciec opuścił dom, gdy była jeszcze młoda. Wychowywana została przez matkę w Cogolin i Beauvallon, w pobliżu Sainte-Maxime. Ze związku matki z Jean-Yves Cerieix urodziła się trójka przyrodniego rodzeństwa - Sarah, Ivan i Mikis Cerieix. Ze innego związku z fotografem i dziennikarzem Jeanem-Jacques’em Guespinem miała przyrodniego brata Oliviera. Emmanuelle przejawiała buntowniczy temperament[7]. Marzyła o zostaniu aktorką i często udawała się na wagary.

W 1980 roku, w wieku 17, opuściła dom i przez 15 dni przebywała w Montrealu (Kanada) u przyjaciela rodziny ojca. Uczyła się języka angielskiego i francuskiego w Collège International Marie de France. Poznała reżysera Roberta Altmana, który zachęcił ją, aby została aktorką. W 1983 roku w Paryżu[8] poznawała tajniki aktorstwa pod kierunkiem Jeana-Laurenta Cocheta.

Kariera | edytuj kod

W wieku 8 lat trafiła na ekran w dreszczowcu René Clémenta I nadzieja dla śmierci (La course du lièvre à travers les champs, 1972) u boku Jeana-Louisa Trintignant, Aldo Raya i Roberta Ryana, a mając 12 lat wystąpiła w filmie Dzieci jutra (Demain les mômes, 1975). Jej ulubioną aktorką była Romy Schneider.

Jej pierwsza większą rolą była Hélène w komediodramacie Pierwsze pragnienie (Premiers désirs, 1983) z Patrickiem Bauchau. Jako Constanza w dramacie Zakazana miłość (Un amour interdit, 1984)[9] z Brigitte Fossey i Fernando Reyem została nominowana do nagrody Césara dla najbardziej obiecującej aktorki 1985. Za rolę Manon Cadoret w dramacie Claude’a Berriego Manon u źródeł (Manon des sources, 1986) wg powieści Marcela Pagnola z Yvesem Montandem otrzymała Cezara dla najlepszej aktorki w roli drugoplanowej.

Życie prywatne | edytuj kod

Od połowy lat 80. była związana z aktorem Danielem Auteuilem, za którego wyszła za mąż 10 września 1993. Mają córkę Nelly (ur. 18 kwietnia 1992). Jednak 21 września 1995 doszło do rozwodu. Ze związku z kompozytorem Davidem Moreau ma syna Johana (ur. 17 kwietnia 1996)[10]. W 2001 związała się z producentem filmowym Vincentem Meyerem, który 15 maja 2003 popełnił samobójstwo. 13 sierpnia 2008 poślubiła reżysera Michaëla Cohena, z którym adoptowała syna Surifela (ur. 2010). W 2011 roku rozwiodła się.

Filmografia | edytuj kod

Nagrody i odznaczenia | edytuj kod

  • Officier de L'Ordre des Arts et des Lettres (2012) przyznany przez rząd francuski.

Przypisy | edytuj kod

  1. Personalidade: Emmanuelle Béart (França) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-04-16].
  2. Emmanuelle Béart (ang.). Listal. [dostęp 2016-04-29].
  3. International Goodwill Ambassadors who served in 2005 (ang.). UNICEF. [dostęp 2012-11-13].
  4. Artista Emmanuelle Béart (14 de Agosto de 1963) (port.). Filmow. [dostęp 2017-07-28].
  5. Emmanuelle Béart (fr.). AlloCiné. [dostęp 2017-07-28].
  6. Emmanuelle Béart (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-07-28].
  7. Emmanuelle Béart (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2017-04-16].
  8. Emmanuelle Beart - Bio, Facts, Family (ang.). Famous Birthdays. [dostęp 2017-07-28].
  9. Un amour interdit (fr.). Cinémathèque Française. [dostęp 2017-07-28].
  10. Cassandra Jardine (2004-05-17): 'Sometimes, I am like a whore' (ang.). The Daily Telegraph. [dostęp 2017-07-28].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Emmanuelle Béart" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy