Gérard Depardieu


Gérard Depardieu w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gérard Xavier Marcel Depardieu[1][2][3] (ur. 27 grudnia 1948 w Châteauroux) – francuski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, także producent, reżyser, restaurator, właściciel winnic i producent wina, nazywany "francuskim Robertem De Niro"[4], laureat dwóch Cezarów (1981, 1991)[5], Złotego Globu (1991) i Złotej Palmy (1990), nominowany do Oskara (1991), właściciel winnicy Château de Tigné[6] w Andegawenii oraz plantacji w okolicach wsi Ugłowoje[7] na Krymie. Honorowy rezydent Belgii[8]. Otrzymał obywatelstwo Rosji[9][10][11].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wczesne lata | edytuj kod

Urodził się jako trzecie z sześciorga dzieci blacharza i ślusarza René Maxime Lionela Depardieu (ur. 1923 w Montchevrier, wiosce w Berry), który nie umiał czytać ani pisać, i gospodyni domowej Anne Jeanne Josèphe (wł. Alice Marillier, ur. 1923)[12][13]. Jego dziadek ze strony matki Xavier Charles Marillier[14] był pilotem wojskowym i na początku lat 40. został przeniesiony do bazy lotniczej w Châteauroux. Dziadek matki był właścicielem fabryki fajek.

Został wychowany w biednym środowisku. Gdy miał 12 lat, uciekł ze szkoły podstawowej i włóczył się, mieszkając nawet z prostytutkami, zarabiał na kradzionych samochodach i czarnorynkowych transakcjach, za co spędził trzy tygodnie w więzieniu. Część wakacji spędzał ze swoją babką na lotnisku w Orly, czasem jeździł także do dalekiej ciotki ojca, u której pasał bydło. W 1962 zdał egzamin końcowy w szkole powszechnej pod wezwaniem św. Dionizego w Châteauroux i odbył praktykę w drukarni Centre Presse. Żył potem z dorywczych prac, ciągle zmieniając nazwiska.

Kariera | edytuj kod

W 1965 roku dotarł do Paryża, gdzie zdobywał doświadczenie teatralne z Charlesem Dullinem w National Theatre Populaire, a następnie pod kierunkiem Jeana-Laurenta Cocheta w Théâtre Édouard VII – wraz z Claude Jade i Alainem Doutey, który wziął go pod swoje skrzydła[15][16], a następnie podróżował z teatrem objazdowym Café de la Gare[17]. Debiutował na ekranie rolą bikiniarza w filmie krótkometrażowym Bikiniarz i koteczek (Le Beatnik et Le Minet, 1965), przychylność krytyki zdobył dzięki roli Jeana-Claude, żyjącego z nieczystych źródeł dochodu, który terroryzuje mieszkańców blokowiska w komedii kryminalnej Bertranda Bliera Jaja (Les Valseuses, 1974)[18] obok Patricka Dewaere, Miou-Miou i Jeanne Moreau[19]. Bernardo Bertolucci zatrudnił go do historycznego dramatu Wiek XX (Novecento , 1976) z Robertem De Niro[20], Marco Ferreri zaangażował go do prowokującego filmu Żegnaj małpko (Ciao Maschio, 1978) z Marcello Mastroiannim i Geraldine Fitzgerald, w którym jego postać Lafayette'a kastruje się wielkim nożem elektrycznym[21][22].

Za rolę młodego aktora w dramacie Ostatnie metro (La Dernier métro, 1980) z Catherine Deneuve otrzymał swojego pierwszego Cezara za główną rolę męską. Tytułowa kreacja w filmie Cyrano de Bergerac (1990) Jean-Paula Rappeneau przyniosła mu nagrodę aktorską na 43. MFF w Cannes, drugiego w karierze Cezara i nominację do Oscara dla najlepszego aktora[23]. Światową popularność zyskał dzięki roli francuskiego imigranta, który poślubia, potem poznaje, a dopiero później zakochuje w Amerykance (Andie MacDowell) w komedii Petera Weira Zielona karta (1990), za którą zdobył Złoty Glob.

Kręcił potem po pięć albo sześć filmów rocznie. W jego bogatym dorobku kinowym jest m.in. tytułowa rola polityka Georges’a Dantona w filmie historycznym Andrzeja Wajdy Danton (1982). Zagrał w ponad 130 kinowych produkcjach francuskich, brytyjskich, amerykańskich, włoskich, niemieckich, a także rosyjskich, polskich i norweskich.

Sympatię wśród młodych widzów zepewniła mu postać Obelixa w czterech adaptacjach komiksu: Asterix i Obelix kontra Cezar (Astérix et Obélix contre César, 1999), Asterix i Obelix: Misja Kleopatra (Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre, 2002), Asterix na olimpiadzie (Astérix aux Jeux Olympiques, 2006) i Asterix i Obelix: W służbie Jej Królewskiej Mości (Astérix et Obélix: Au service de sa Majesté, 2012).

Wyreżyserował m.in. takie filmy jak: Świętoszek (Le Tartuffe, 1984) według Moliera i Most Pomiędzy Dwoma Brzegami (Un pont entre deux rives, 1999). Był również producentem filmów, m.in. Drôle d’endroit pour une rencontre (1988), Shakha proshaka (1991) oraz miniserialów: Nędznicy (Les Misérables, 2000) jako Jean Valjean i Napoleon (Napoléon, 2002) jako Joseph Fouché, który był nominowany do nagrody Emmy.

W 1999 miał wypadek motocyklowy w Paryżu. Po przejściu zawału serca – 10 lipca 2000 roku poddał się zabiegowi wszczepienia bypassów w klinice w Paryżu.

W 2006 ukazała się jego autobiografia – książka napisana w formie wywiadu Po prostu żyję! Rozmowy z Laurentem Neumannem.

Jako gwiazdor gali Telekamery 2000 zdobył nagrodę specjalną, przyznawaną przez redakcję Tele Tygodnia dla najpopularniejszej gwiazdy zagranicznej. W 2010 Depardieu podpisał kontrakt reklamowy z Bankiem Zachodnim WBK[24].

W grudniu 2012 roku złożył wniosek o nadanie obywatelstwa belgijskiego, z powodu wprowadzenia przez francuski rząd 75-procentowego podatku dla najbogatszych. Po wypowiedzi francuskiego premiera Ayraulta, który nazwał wyjazd Depardieu do Belgii żałosnym, aktor zapowiedział w liście otwartym zrzeczenie się francuskiego obywatelstwa i potępił politykę podatkową francuskiego rządu jako karzącą ludzi najzdolniejszych[25]. W styczniu 2013 roku prezydent Rosji Putin ukazem przyznał mu rosyjskie obywatelstwo[26][27][28]. 5 stycznia 2013 w Soczi Depardieu odebrał osobiście z rąk prezydenta Władimira Putina rosyjski paszport[29][30].

Depardieu jest stałym rezydentem miejscowości Néchin (Belgia)[31]. Oprócz tego ma niemal 30 posiadłości we Francji, Hiszpanii, Maroku i Argentynie. W styczniu 2013 nabył kolejną nieruchomość w osiedlu Biełyje Stołby (miasto Domodiedowo, obwód moskiewski, Rosja)[32], w której od lat był częstym gościem[33][34].

Życie prywatne | edytuj kod

Od 11 kwietnia 1970 do 2 listopada 1996 roku był żonaty z Élisabeth Guignot (ur. 1941), z którą zagrał w dramacie Jean de Florette (1986). Urodziło im się dwoje dzieci: Guillaume (ur. 7 kwietnia 1971, zm. 13 października 2008 w wyniku powikłania zapalenia płuc)[35][36] i Julie (ur. 18 czerwca 1973)[37]. Z nieformalnego związku z modelką Karine Sillą ma córkę Roxanne (ur. 28 stycznia 1992)[38]. W latach 1997–2003 związany był z Carole Bouquet[39]. W styczniu 2001 roku został dziadkiem Louise, której rodzicami są Guillaume i jego żona Elise Ventre. W 2005 roku związał się z Clémentine Igou[40].

Filmografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Personalidade: Gérard Depardieu (França) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2015-07-22].
  2. Gérard Depardieu - Sztárlexikon (węg.). Starity.hu. [dostęp 2015-07-22].
  3. Gérard Depardieu (ang.). Listal. [dostęp 2015-07-22].
  4. Gérard Depardieu (27 de Dezembro de 1948) (port.). Filmow.com. [dostęp 2015-07-22].
  5. Gérard Depardieu (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2017-05-13].
  6. Château de Tigné (ang.). chateaudetigne.com. [dostęp 2015-07-22].
  7. Gérard Depardieu achète des vignobles en Ukraine (fr.). Sputnik France. [dostęp 2015-07-22].
  8. Parapetówka Depardieu. Dostał honorowe obywatelstwo Belgii (pol.). TVN24.pl. [dostęp 2015-07-22].
  9. Gérard Depardieu (hiszp.). SensaCine.com. [dostęp 2017-05-13].
  10. Gerard Depardieu News, Pictures, and Videos (ang.). TMZ.com. [dostęp 2015-07-22].
  11. Gerard Depardieu Net Worth (ang.). TheRichest. [dostęp 2015-07-22].
  12. Gerard Depardieu Biography (1948-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2015-06-29].
  13. Gérard Xavier Marcel Depardieu – Genealogy (ang.). Geni. [dostęp 2015-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-27)].
  14. Gérard Depardieu — What Nationality Ancestry (ang.). Ethnicity of Celebs. [dostęp 2017-05-13].
  15. Gérard Depardieu (niem.). Moviepilot. [dostęp 2015-07-22].
  16. Gérard Depardieu – Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2015-07-22].
  17. Gerard Depardieu: biografía y filmografía (fr.). AlohaCriticón. [dostęp 2015-07-22].
  18. Kim Willsher (2012 -12-23): Gérard Depardieu: lord of misrule who divides France (ang.). The Guardian. [dostęp 2015-07-22].
  19. Gérard Depardieu (fr.). AlloCiné. [dostęp 2015-07-22].
  20. 1900 – la deuxième partie (Bernardo Bertolucci) (fr.). Visit Luxembourg. [dostęp 2015-07-22].
  21. Gérard Depardieu (fr.). Indre-et-Loire. [dostęp 2015-07-22].
  22. Biographie Gérard Depardieu (fr.). musicMe. [dostęp 2015-07-22].
  23. Gérard Depardieu (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2015-07-22].
  24. Gerard Depardieu będzie reklamował BZ WBK (pol.). Wirtualne Media. [dostęp 2013-01-03].
  25. Depardieu z hukiem przestaje być Francuzem. „Karzecie ludzi za sukces i talent” (pol.). TVN24.pl. [dostęp 2012-12-16].
  26. Gérard Depardieu est désormais citoyen russe (fr.). Libération. [dostęp 2013-01-03].
  27. Gerard Depardieu now Russian (ang.). Kremlin.ru. [dostęp 2015-07-22].
  28. Владимир Путин подписал указ о приёме в гражданство Российской Федерации Жерара Депардье (ros.). Kremlin.ru. [dostęp 2015-07-22].
  29. Gerard Depardieu otrzymał rosyjski paszport (pol.). Newsweek. [dostęp 2013-01-13].
  30. Putin przyznał rosyjskie obywatelstwo Depardieu (pol.). Polskie Radio. [dostęp 2013-01-13].
  31. Gérard Depardieu passe en Belgique (fr.). Le Monde, 2012-12-10.
  32. Депардье строит дом в Подмосковье (ros.). ДНИ.РУ. [dostęp 2013-01-18].
  33. Анастасия Плешакова (2012-08-07): Жерар Депардье приезжает в подмосковные Белые столбы как к себе домой (ros.). Komsomolskaja Prawda. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-27)].
  34. Masha Gessen (2013-01-07): Gerard Depardieu, Brigitte Bardot and Russia (ang.). The New York Times. [dostęp 2015-07-22].
  35. Guillaume Depardieu (1971-2008) (ang.). Find A Grave Memorial. [dostęp 2017-05-13].
  36. Bujdosó Bori (2008-10-13): Meghalt Guillaume Depardieu (węg.). Origo.hu. [dostęp 2017-05-13].
  37. Julie Depardieu - Bio, Facts, Family (ang.). Famous Birthdays. [dostęp 2017-05-13].
  38. Gérard Depardieu (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-05-13].
  39. Bouquet — Depardieu en crise (fr.). Dhnet.be. [dostęp 2015-07-22].
  40. Gérard Depardieu Dating History (ang.). FamousFix. [dostęp 2015-07-22].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Gérard Depardieu" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy