Hanza


Hanza w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Zasięg Hanzy około roku 1400

     strefa niderlandzka

     strefa westfalska

     strefa saksońska

     strefa wendyjska

     strefa brandenburska

     strefa pomorska

     strefa pruska

     strefa liwska

     strefa szwedzka

Kwadratami oznaczono Kantory, kółkami miasta hanzeatyckie.

Hanza, Liga Hanzeatycka, Związek Hanzeatycki (ze st.-wys.-niem. hansa – grupa) – związek miast handlowych Europy Północnej z czasów średniowiecza i początku ery nowożytnej. Miasta należące do związku popierały się na polu ekonomicznym, utrudniając pracę kupcom z miast nienależących do związku, jednocześnie zaś stwarzały realną siłę polityczną i niekiedy wojskową.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Pierwsze hanzy powstały w XII wieku w Niderlandach, następna (tzw. hanza londyńska) składała się z 15 miast z Flandrii i ułatwiała im handel wełną z Anglii.

Największą sławę zdobyła tzw. Hanza niemiecka (w literaturze znana po prostu jako „Hanza”), która w XIV-XV w. gromadziła praktycznie wszystkie miasta pobrzeża Morza Północnego i Bałtyckiego. Jej początkiem był zawarty w 1241 roku traktat Lubeki z miastem Soest, do którego po kilku latach dołączyły Rostock, Wismar, Brema, Hamburg, Visby i inne miasta[1]. Po uzyskaniu monopolu na wspomnianych akwenach Hanza osiągała wielkie zyski, a należące do niej miasta często wówczas właśnie przeżywały świetność. W 2 połowie XIII wieku król norweski Eryk II Wróg Księży próbował ograniczyć wpływy Hanzy, jednak został przez nią pokonany i zmuszony do zapłacenia odszkodowania, nadania przywileju wyłączności na handel i wyjęcia spod norweskiego prawa[1]. Równie wielkie były wpływy polityczne Hanzy, zwłaszcza w Niemczech i państwach skandynawskich. Szczytem potęgi Hanzy było kilkadziesiąt lat po wygraniu wojny przeciw Danii w latach 1368-1370 zakończonej pokojem w Stralsundzie, w której król Waldemar IV Atterdag zrzekł się na rzecz Hanzy 15% zysków z duńskiego handlu. Hanza w tym czasie niepodzielnie władała handlem na Bałtyku i Morzu Północnym, stanowiąc prawa, ustalając cła i reguły handlu. Wpływy Hanzy sięgały Nowogrodu i Anglii, gdzie prowadziła kantor w Londynie. Bogate miasta były w stanie często wystawiać większe i silniejsze armie zaciężne niż biedni monarchowie, polegający często na pospolitym ruszeniu szlachty.

W szczytowym okresie rozwoju Hanza liczyła około 160 miast pod przewodnictwem Lubeki, a językiem urzędowym Związku była odmiana języka dolnosaksońskiego z rejonu tegoż miasta. Delegaci z miast hanzeatyckich zjeżdżali się co jakiś czas i opracowywali wspólną politykę (tzw. Hansetage). W głównym mieście związku, Lubece, działał sejm związku, rozstrzygający wewnętrzne spory i ustalający jej politykę.

Z czasem jednak znaczenie tej organizacji zaczęło maleć. Miasta stały się bardziej zależne od swoich monarchów, pojawiły się rozbieżności między interesami poszczególnych członków, niechęć konsumentów do wysokich cen dyktowanych przez ligę, wreszcie konkurencja niezależnych kupców holenderskich doprowadziły do upadku organizacji. W 1430 roku wybuchała pierwsza wojna między Holendrami a miastami Hanzy, która mimo nierozstrzygnięcia, udowodniła, że wpływy Hanzy nie są tak wielkie jak dawniej. Wkrótce wybuchła kolejna wojna, w której Holandię wsparła Anglia, co doprowadziło do wieloletniego konfiskowania sobie towarów przez skonfliktowane strony[1]. Wkrótce od Hanzy zaczynały się odłączać miasta saskie. W 1494 r. kupcy hanzeatyccy zostali wygnani z Nowogrodu. W 1494 roku Gdańsk stanął na czele grupy, obejmującej Braniewo, Chełmno, Elbląg, Królewiec i Toruń oraz przez jakiś czas utrzymywał kantor handlowy w Kownie[2]. W 1535 roku w bitwie pod Helsingborgiem, flota Hanzy przegrała z królem Szwecji Gustawem I Wazą, co spowodowało odebranie przywilejów w Szwecji. Następnie Hanza straciła wpływy w Danii i Inflantach, a w 1598 roku królowa Anglii Elżbieta I Tudor wyrzuciła z kraju wszystkich hanzeatyckich kupców, oprócz przedstawicieli Gdańska[1]. Ostatecznie Hanza utraciła pozycję w wyniku wielkich odkryć geograficznych i ustanowienia szlaków morskich łączących Europę z Ameryką i Indiami oraz przywozu dużej ilości kruszców do bicia monet.

Ostatni zjazd delegatów miast hanzeatyckich odbył się w 1669 roku i wzięło w nim udział tylko sześć miast (Lubeka, Brema, Gdańsk, Hamburg, Kolonia i Brunszwik), jednak sama organizacja oficjalnie nie została zlikwidowana[3].

Miasta należące do Hanzy | edytuj kod

W celu lepszego funkcjonowania Hanzy, podzielono ją na 4 grupy (niem. Quartiere)[4]:

  • Wendyjską, w skład której wchodziła strefa wendyjska i pomorska[5][6]
  • Saską, w skład której wchodziła strefa saksońska i brandenburska[5] (lub saksońska)[6]
  • Bałtycką (lub prusko-inflancką), która składała się ze strefy pruskiej, liwońskiej i szwedzkiej[5] (lub wschodniobałtycka)[6]
  • Westfalską (lub nadreńską), w skład której wchodziła strefa westfalska i niderlandzka[5] (lub reńska, od rzeki Ren)[6]

Czasem wyodrębnia się jeszcze jedną grupę tzw. Kantorów (niem. Kontor):

  • Kantory mimo że formalnie nie należały do Związku Hanzeatyckiego, odgrywały istotną rolę, będąc zagranicznymi punktami handlowymi Związku.

Grupa Wendyjska | edytuj kod

Kolumna „Terytorium” przedstawia państwo pod które podlegało miasto w czasach Hanzy. Kolumna „Obecnie” określa kraj na którego terenie znajduje się miasto w dzisiejszych czasach.

Grupa Saska | edytuj kod

Grupa Westfalska | edytuj kod

Pozostałe miasta | edytuj kod

Do Hanzy należały również:

 *   – miasta do dziś określające się jako „miasto hanzeatyckie”. Niemieckie miasta hanzeatyckie stosują w związku z tym jako oznaczenie tablic rejestracyjnych samochodów pierwszą literę H (Hansestadt – miasto hanzeatyckie): HB = Brema, HH = Hamburg, HGW = Greifswald, HL = Lubeka, HRO = Rostock, HST = Stralsund, HWI = Wismar; wyjątkiem jest tu kilkunastotysięczne dziś Hansestadt Anklam, gdzie samochody rejestrowane są pod literami OVP (odnoszącymi się do nazwy byłego powiatu Ostvorpommern – wschodnie Pomorze Przednie).

Współczesne odniesienia | edytuj kod

Nazwą klubu piłkarskiego odnoszącą się do dawnej hanzeatyckiej przeszłości miasta Rostock jest Hansa Rostock.

Oko Jelenia autorstwa Andrzeja Pilipiuka tematycznie opiera się na czasach upadku Hanzy

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Hanza. Miasta, które trzęsły Bałtykiem, „wyborcza.pl” [dostęp 2018-10-24]  (pol.).
  2. Historia Hanzy, „www.gdansk.pl” [dostęp 2018-10-24]  (pol.).
  3. Od imperium Karola Wielkiego do kryzysu XIV wieku. T. 8. Madrid, Kraków: Mediasat Group, 2007, seria: Biblioteka Gazety Wyborczej. Historia Powszechna. ​ISBN 978-84-9819-815-7​.
  4. Hanza. Zapytaj.onet.pl Encyklopedia. [dostęp 2018-09-22].
  5. a b c d e f g Natkiel 1989 ↓, s. 33.
  6. a b c d e f g Keating 2004 ↓, s. 120.
  7. Keating 2004 ↓, s. 47, 120.
  8. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa Falke 1863 ↓, s. 62–64.
  9. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w Jotischky i Hull 2005 ↓, s. 122-123.
  10. Holborn 1982 ↓, s. 74, 82.
  11. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac Dollinger 2000 ↓, s. IX–X.
  12. Keating 2004 ↓, s. 47.
  13. a b c d e f Holborn 1982 ↓, s. 82.
  14. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Barthold 1862 ↓, s. 35, 496.
  15. a b c d e f g h i j k l m n Schäfer 2006 ↓, s. 37.
  16. a b c d e f g Wernicke 2011 ↓, s. 142.
  17. a b c d Mehler 2009 ↓, s. 89–108.
  18. Stralsund. Encyclopaedia Britannica. [dostęp 2018-09-22].
  19. a b c d e f Buchholz 1999 ↓, s. 120.
  20. Varför ruinerades Visby (szw.). Goteinfo.com. [dostęp 30 kwietnia 2011].
  21. a b Holborn 1982 ↓, s. 32.
  22. Mehler 2011 ↓, s. 16–25, zwłaszcza 20–21.
  23. a b Berkmoes 2010 ↓, s. 255.
  24. McDonald 2009 ↓, s. 438.
  25. McDonald 2009 ↓, s. 433.

Bibliografia | edytuj kod

Opracowania dotyczące Hanzy (j. polski) | edytuj kod

  • Philippe Dollinger: Dzieje Hanzy: XII–XVII wiek. Vera Soczewińska (tłum.), Edmund Cieślak (red.). Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1975.
  • Henryk Samsonowicz: Późne średniowiecze miast nadbałtyckich. Studia nad dziejami Hanzy nad Bałtykiem w XIV-XV w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968.
  • Henryk Samsonowicz: Hanza, władczyni mórz, Warszawa, Książka i Wiedza, 1958.
  • Nikolay Yagunov, Tatiana Yagunova: Hanza po wiekach : Niemcy, Polska, Rosja, Litwa : album fotografii = Hanse centuries later : Germany, Poland, Russia, Lithuania : the album of photos. Pelplin: Wydawnictwo Bernardinum, 2014. ISBN 978-83-7823-473-9.
  • Cieślak Edmund, Niektóre zagadnienia hanzeatyckiego handlu i transportu morskiego, Przegląd Zachodni, 8, (1952), nr 5/6, s. 432-459

Opracowania dotyczące Hanzy (obcojęzyczne) | edytuj kod

Pozostałe opracowania | edytuj kod

  • Ryan ver Berkmoes, Karla Zimmerman: The Netherlands. Lonely Planet, 2010. ISBN 978-1-74104-925-1. (ang.)
  • Werner Buchholz: Deutsche Geschichte im Osten Europas. Pommern. Berlin: Siedler, 1999. ISBN 3-886-80272-8. (niem.)
  • Hajo Holborn: A History of Modern Germany: The Reformation. Princeton University Press, 1982. ISBN 0-691-00795-0. (ang.)
  • Andrew Jotischky, Caroline Hull: The Penguin Historical Atlas of the Medieval World. Penguin Books, 2005. ISBN 978-0-141-01449-4. (ang.)
  • Michael Keating: Regions and regionalism in Europe. Edward Elgar Publishing, 2004.
  • George McDonald: Frommer’s Belgium, Holland & Luxembourg, 11th Edition. Frommers, 2009. ISBN 978-0-470-38227-1. (ang.)
  • Richard Natkiel: Atlas of Maritime History. Smithmark Publishing, 1989. ISBN 0-831-70485-3. (ang.)
  • Od imperium Karola Wielkiego do kryzysu XIV wieku. T. 8. Madrid, Kraków: Mediasat Group, 2007, seria: Biblioteka Gazety Wyborczej. Historia Powszechna. ISBN 978-84-9819-815-7.
  • Die Hansestädte an der Oder. W: Horst Wernicke: Oder-Odra. Blicke auf einen europäischen Strom. Lang, 2007, s. 137–148. ISBN 3-631-56149-0. (niem.)

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (Konfederacja):
Na podstawie artykułu: "Hanza" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy