Instytut Elektrotechniki


Na mapach: 52°12′25,5″N 21°10′26,1″E/52,207083 21,173917

Instytut Elektrotechniki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Jedna z hal Instytutu, lata 70. XX wieku

Instytut Elektrotechniki (IEL) – instytut badawczy, którego prowadzący prace badawczo-rozwojowe, produkcję jednostkową i małoseryjną, produkcję doświadczalną, certyfikację wyrobów oraz prace wydawnicze i normalizacyjne w obszarze elektrotechniki. Znajduje się w Międzylesiu w warszawskiej dzielnicy Wawer. Dyrektorem instytutu jest dr Jacek Szczot.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Idea powstania tego typu placówki sięgająca lat II Rzeczypospolitej, zaczęła się konkretyzować po obradach IX Walnego Zgromadzenia Stowarzyszenie Elektryków Polskich w 1937 roku. Wtedy postawiono postulat utworzenia instytucji mającej na celu prowadzenie badań naukowych i naukowo-technicznych z zakresu elektrotechniki prądów silnych, na wzór wielkich instytutów narodowych innych krajów.

Wojna zahamowała proces powstawania Instytutu, ale już w lutym 1945 roku powołano do życia Państwowy Instytut Wysokich Napięć (PIWN), który miał swoją siedzibę w Politechnice Warszawskiej. Jego dyrektorem został prof. dr hab. inż. Janusz Lech Jakubowski, a jego głównymi współpracownikami byli przedwojenni inżynierowie Henryk Ryżko, Wacław Lidmanowski i Władysław Lech.

We wrześniu 1946 roku PIWN został przekształcony w Państwowy Instytut Elektrotechniki[1]. Pierwszym zakładem instytutu był Zakład Wysokich Napięć. Otwarcie pierwszego w Polsce laboratorium wysokonapięciowego (w gmachu Politechniki) nastąpiło już w 1947 roku i służyło Zakładowi jeszcze przez 25 lat.

W 1948 roku Państwowy Instytut Elektrotechniczny został przekształcony w Główny Instytut Elektrotechniki (GIEL), który z kolei 1 listopada 1951 przekształcił się kolejny raz i przyjął obecną nazwę Instytut Elektrotechniki. Jednocześnie rozpoczęto budowę obiektów Instytutu w Warszawie-Międzylesiu.

Opis | edytuj kod

W skład Instytutu wchodzą zakłady naukowo-badawcze, oddziały zamiejscowe, zakład doświadczalny, laboratoria badawcze i wzorcujące. Wcześniej część Instytutu stanowił zespół certyfikacji wyrobów elektrotechnicznych, który z końcem roku 2013 już po raz drugi, został zlikwidowany. Instytut Elektrotechniki posiada uprawnienia do prowadzenia przewodów doktorskich od roku 1956 i habilitacyjnych od roku 1970 oraz do nadawania stopni naukowych.

Instytut Elektrotechniki jest organizatorem i współorganizatorem wielu krajowych i zagranicznych konferencji naukowych, na których są przedstawiane i omawiane najnowsze problemy i zagadnienia związane z elektrotechniką. Wydaje „Prace Instytutu Elektrotechniki” – wydawnictwo nieperiodyczne ukazujące się od 1951 r. Zawiera ono artykuły oryginalne, oparte na wykonanych w Instytucie badaniach tak teoretycznych, jak i doświadczalnych, oraz prace habilitacyjne i skrócone prace doktorskie. Na łamach wydawnictwa goszczą również autorzy spoza Instytutu – z kraju i zagranicy.

Instytut Elektrotechniki był wydawcą czasopisma Nowa Elektrotechnika, gdzie opisywane były rozwiązania konstrukcyjne, procesy technologiczne, najnowsze badania, nowoczesne materiały oraz projekty.

Instytut Elektrotechniki ma prawo nadawania stopni naukowych doktora i doktora habilitowanego. Prowadzi również studia doktoranckie.

Struktura | edytuj kod

Zakłady Naukowo-Badawcze

  • Zakład Napędów Elektrycznych
  • Zakład Energoelektroniki i Transportu Elektrycznego
  • Zakład Wielkich Mocy

Zespół Laboratoriów Instytutu Elektrotechniki

  • Laboratorium Badawcze i Wzorcujące Instytutu Elektrotechniki
  • Laboratorium Badawcze Aparatury Rozdzielczej

Oddziały Zamiejscowe

  • Oddział Technologii i Materiałoznawstwa Elektrotechnicznego we Wrocławiu

Zakład Doświadczalny

  • Zakład Doświadczalny III w Międzylesiu k. Kłodzka

Przypisy | edytuj kod

  1. Historia. W: Instytut Elektrotechniki [on-line]. iel.pl. [dostęp 2019-03-26].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Instytut Elektrotechniki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy