Język starofrancuski


Język starofrancuski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Przykład języka starofrancuskiego

Język starofrancuski – grupa poddialektów romańskich z rodziny langues d’oïl, używanych od ok. IX do XIV wieku n.e. na terytorium współczesnej północnej części Francji, a także części Szwajcarii i Belgii. Na rozwój języka starofrancuskiego główny wpływ miały ludowe dialekty łacińskie północnej Galii, oraz germański język frankijski. Od XIV w. na bazie dialektu Île-de-France zaczął wykształcać się język francuski.

Jednym z najstarszych zachowanych zabytków języka starofrancuskiego jest tekst przysięgi strasburskiej z połowy IX w.n.e.

Kontrola autorytatywna (język):
Na podstawie artykułu: "Język starofrancuski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy