Język ujgurski


Język ujgurski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Słownik ujgursko-polski, polsko-ujgurski online

Język ujgurski (zwany też językiem nowo ujgurskim) – język z rodziny języków tureckich używany przez 11 303 610 Ujgurów, głównie w Regionie Autonomicznym Sinciang w zachodnich Chinach, a także w północno-wschodnim Kazachstanie. W Regionie Autonomicznym Xinjiang ma status języka urzędowego. Do zapisu języka ujgurskiego używa się obecnie pisma arabskiego w redakcji perskiej, przy czym samogłoski obowiązkowo oznacza się specjalnymi znakami diakrytycznymi.

Do XVIII w. zapisywany był pismem ujgurskim, abdżadem zapisywanym z góry na dół.

Jak w wielu innych językach tureckich, w języku ujgurskim występuje harmonia wokaliczna. Jest to też język aglutynacyjny, nie ma w nim klas rzeczownika ani rodzaju gramatycznego i występuje porządek SOV.

Spis treści

Alfabet | edytuj kod

Alfabet używany w Azji Środkowej | edytuj kod

Projekt alfabetu ujgurskiego opartego na cyrylicy sporządził A. Sz. Szamiewoj w 1946 r., a 4 lutego 1947 r. projekt ten zatwierdziło Prezydium Rady Najwyższej Kazachskiej SRR. W skład alfabetu weszły 33 litery rosyjskiego alfabetu, a także 8 dodatkowych (Қ қ, Ң ң, Ғ ғ, Ү ү, Җ җ, Ө ө, Ә ә, Һ һ), które umiejscowiono na końcu alfabetu po literze Я я. W 1960 r. kolejność liter w alfabecie została zmieniona i przyjął on następującą postać[1]:

Alfabet używany w Chinach | edytuj kod

Ujgurzy zamieszkujący w Chinach do zapisu języka ujgurskiego wykorzystują następujący alfabet oparty na arabskim[2]:

Przypisy | edytuj kod

  1. G. S. Sadwakasow. Ałfawit litieraturnogo jazyka sowietskich ujgurow. „Woprosy sowierszenstwowanija ałfawitow tiurkskich jazykow SSSR”, 1972. Nauka (ros.). 
  2. Uighur romanization (ang.). Institute of the Estonian Language, 23.09.2012.


Kontrola autorytatywna (język):
Na podstawie artykułu: "Język ujgurski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy