Ludwik Janczyszyn


Ludwik Janczyszyn w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Janczyszyn (ur. 11 maja 1923 w Krasnem, zm. 27 lipca 1994 w Gdyni) – polski admirał, oficer piechoty i morski oficer pokładowy. Dowódca Marynarki Wojennej, w latach 1969–1986. Poseł na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji, członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego, ambasador w Syrii i Jordanii.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Służba wojskowa | edytuj kod

Syn Marii i Marcina. Od października 1943 działał w partyzantce radzieckiej na Podolu[1]. W czerwcu 1944 znalazł się w szeregach Wojska Polskiego. W listopadzie ukończył Oficerską Szkołę Piechoty przy 1 Armii WP. Służył jako dowódca plutonu, potem kompanii ckm w 1 Praskim Pułku Piechoty. Brał udział w walkach o Warszawę i przełamaniu Wału Pomorskiego, w tym czasie dwukrotnie ranny[1]. Po wojnie, w latach 1946–1949 studiował w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Gdyni. W 1949 wyznaczono go pomocnikiem szefa Wydziału Politycznego Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej. W 1950 przez krótki czas dowodził trałowcem ORP „Orlik”, następnie objął posadę zastępcy dowódcy okrętu na ORP „Błyskawica”. W latach 1952–1956 był kolejno oficerem flagowym, szefem sztabu oraz dowódcą w Bazie Głównej Marynarki Wojennej w Gdyni. W Akademii Marynarki Wojennej ZSRR w Leningradzie odbył Kurs Nawigacji i Artylerii (1952) i Wyższy Kurs Akademicki (1957). Potem został zastępcą szefa Sztabu Marynarki Wojennej, a od 1959 zajmował stanowisko szefa Sztabu – zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej. W latach 1969–1986 dowodził Marynarką Wojenną. W 1966 uzyskał tytuł inżyniera nawigatora w Wyższej Szkole Marynarki Wojennej (dawnej OSMW) w Gdyni. Wieloletni członek Komitetu Partyjnego Marynarki Wojennej.

Należał do rocznika pierwszej powojennej promocji w Marynarce Wojennej, który przygotowywany był do przejęcia najwyższych stanowisk w morskim rodzaju Sił Zbrojnych od oficerów przedwojennych i radzieckich. Ludwik Janczyszyn to pierwszy żołnierz w historii Polski awansowany na stopień admirała i, jak do tej pory, najdłużej sprawujący funkcję dowódcy Marynarki Wojennej. 7 listopada 1989 zakończył oficjalnie zawodową służbę wojskową. Na początku 1990 przeszedł w stan spoczynku.

Awanse admiralskie | edytuj kod

Kariera polityczna | edytuj kod

Przemówienie admirała Ludwika Janczyszyna i gen. broni Floriana Siwickiego, 1982

Od października 1946 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Sprawował funkcję zastępcy członka Komitetu Centralnego (1971–1986) oraz członka Prezydium Komisji Ideologicznej i członka Komisji Morskiej Komitetu Centralnego w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był delegatem na VI, VII, VIII i IX Zjazd partii. Sprawował mandat posła na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji (1972–1989)[2]. W latach 1974–1990 wchodził także w skład Rady Naczelnej ZBoWiD.

Podczas stanu wojennego wszedł w skład Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. W 1986 mianowano go ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym w Syrii i Jordanii, w 1988 został odwołany ze stanowiska.

Zmarł 27 lipca 1994 w Gdyni. Pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni[3] (kwatera 50-8-4).

grób adm. Ludwika Janczyszyna na Cmentarzu Witomińskim

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Informacje w BIP IPN. [dostęp 2018-11-13].
  2. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2019-03-18].
  3. Ludwik Janczyszyn, timenote.info [dostęp 2019-03-18] .
  4. Lista żołnierzy odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 280 z 11 października 1973. 

Bibliografia | edytuj kod

  • Encyklopedia Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1996;
  • Płk M. Jędrzejko, ppłk M. Paszkowski, mjr M. Krogulski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989–2002) Wydawnictwo Von Borowiecky, Warszawa 2002;
  • J. Królikowski, Admirałowie Polskiej Marynarki Wojennej 1945–2004, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2004, s. 60–63
  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984;
  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989;
  • P. Martell, G.P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974;
  • Wojskowy Przegląd Historyczny”, 1990, nr 1–2 (131–132), s. 276.
Na podstawie artykułu: "Ludwik Janczyszyn" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy