Medal Zwycięstwa


Medal Zwycięstwa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Medal Zwycięstwa lub Medal Międzyaliancki także Medal Międzysojuszniczy (ang. Allied Victory Medal, franc. Médaille Interalliée, Médaille de la Victoire) – medal aliancki nadawany uczestnikom I wojny światowej po stronie Ententy. Ustanowiony w latach 1919-1922 w zależności od kraju.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Medal był swojego rodzaju kompromisem. Każdy kraj, biorący udział w I wojnie światowej po stronie Ententy, miał wydawać Medal Zwycięstwa dla własnych obywateli aby zapobiec masowej wymianie pamiątkowych odznaczeń między narodami. Wspólną cechą medali był awers z wizerunkiem Wiktorii – bogini zwycięstwa i chwały oraz wstążka w tych samych barwach.

Wydawanie Medalu Zwycięstwa nie było obowiązkowe. Piętnaście spośród osiemnastu krajów wydało ten medal: Wielka Brytania, Belgia, Brazylia, Kuba, Czechosłowacja, Francja, Grecja, Włochy, Japonia, Portugalia, Rumunia, Syjam, Związek Afryki Południowej i Stany Zjednoczone Ameryki. Polska wydała wersję nieoficjalną.

Chiny nie wydały medalu, podobnie jak Rosja, w której zmienił się ustrój i Serbia, a Czarnogóra po wojnie stała się częścią SHS.

22 sierpnia 1922 Ministerstwo Spraw Wojskowych na łamach „Polski Zbrojnej” wyjaśniło, że prawo uzyskania medalu francuskiego „Médaille Interalliée” mieli wyłącznie ci wojskowi Polacy (w czynnej służbie i zdemobilizowani), którzy w wojnie światowej w czasie od dnia 2 sierpnia 1914 r., tj. od dnia jej wybuchu do dnia 11 listopada 1918 r., tj. do dnia podpisania rozejmu, uczestniczyli w walkach przeciwko Niemcom, Austrii, Turcji i Bułgarii: a) służąc w oddziałach bezpośrednio pod dowództwem francuskim, tj. na froncie francuskim; b) służąc w oddziałach, które walczyły poza obrębem Francji kontynentalnej na innych frontach, jak na froncie rosyjskim i wschodnim – w obu wypadkach najmniej w ciągu trzech miesięcy (wyłączając czas służby w armii rosyjskiej). Prawa do medalu nie miały osoby uznane za niegodne wskutek wyroków bez odroczeń, zapadłych podczas działań wojennych, za czyny uznane przez prawo wojenne za przestępstwa, i nie zrehabilitowane przez amnestię. Uprawnieni do noszenia odznaki nabywali medal i wstążeczkę na własny koszt. Wojskowi (w czynnej służbie i zdemobilizowani), którzy nabyli prawa do odznaki i ubiegali się o nią mogli wnieść należycie umotywowane prośby do Ministra Spraw Wojskowych (Gabinet Ministra), do dnia 1 grudnia 1922 r. Wojskowi w czynnej służbie wnosili prośby drogą służbową, natomiast zdemobilizowani za pośrednictwem właściwych powiatowych komend uzupełnień i następnie dowództw okręgów korpusów. Legitymacje nie były wydawane. Dowodem nadania i prawa noszenia medalu było zezwolenie Naczelnika Państwa na przyjęcie i noszenie medalu, ogłoszone w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych[1].

Odznaczenia w poszczególnych krajach | edytuj kod

Odznaczeni | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Odznaczeni Medalem Zwycięstwa.  Z tym tematem związana jest kategoria: Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa.

W okresie międzywojennym polscy żołnierze podania o przyznanie medalu mogli składać drogą służbową przez Gabinet Ministra Spraw Wojskowych do attaché wojskowego przy ambasadzie Polskiej w Paryżu, zaś osoby cywilne przez właściwego Powiatowego Komendanta Uzupełnień[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. O przyznanie medali francuskich. „Polska Zbrojna”. 227, s. 3, 1922-08-22. Warszawa. 
  2. Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20/30, obwieszczenie nr 1. Medal Interalliée i Commémorative. „Sybirak”. 1 (13), s. 92, czerwiec 1937. 

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Medal Zwycięstwa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy