Mieczysław Moczar


Mieczysław Moczar w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mieczysław Moczar, właśc. Mikołaj[1][2] Demko[3]; vel Diomko, pseudonim Mietek, Moczar[4], Woron (Kruk)[5], Ryszard, Bolek[6] (ur. 23 lub 25 grudnia 1913[7][4][8] w Łodzi[9], zm. 1 listopada 1986 w Warszawie) – polski polityk komunistyczny okresu PRL, generał dywizji Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, minister Państwowych Gospodarstw Rolnych i minister spraw wewnętrznych, wieloletni prezes Najwyższej Izby Kontroli. Członek KPP, PPR i PZPR[10], poseł na Sejm PRL II, III, IV, V, VI i VII kadencji. Agent wywiadu Razwiedupru/GRU[11], wiceprzewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w latach 1981–1983.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z rodziny chłopskiej, jego ojcem był Tichon Demko (lub Diomko), Białorusin ze wsi Szostakowo wyznania prawosławnego (aktywny działacz Komunistycznej Partii Polski w Łodzi)[12], a matką Bronisława Wierzbicka, katoliczka, córka łódzkiego włościanina[7]. W Sprawozdaniu wojewody łódzkiego. Rok 1938, Cz. 2[13] opisany jako Mikołaj Diomko, s. Tichona i Bronisławy, ur. 10 grudnia 1913 w Łodzi, wyznania rzymskokatolickiego, żonaty, robotnik, zam. w Łodzi. Zdobył stosunkowo skromne wykształcenie (na dalszą naukę rodzina nie miała pieniędzy[14]) – ukończył szkołę powszechną w Łodzi oraz 3-letnie kursy zawodowe (ślusarstwo). W latach 30. pracował jako robotnik w fabryce włókienniczej, skąd został zwolniony[potrzebny przypis]; w tym czasie związał się z ruchem komunistycznym; od 1937 członek Komunistycznej Partii Polski.

W latach 1938–1939 był więziony; zatrzymany 25 maja 1938 w mieszkaniu Bronisława Pola (również aresztowany i skazany), na zebraniu konspiracyjnym Komitetu Dzielnicowego „GórnaCzerwonej Pomocy[13]. Dla odbycia wyroku skierowany do więzienia w Łęczycy. Tu spotkał m.in. sekretarza Dzielnicy Środkowomiejskiej KPP w Łodzi Ignacego Logę-Sowińskiego, zatrzymanego 18 lutego 1938 podczas rewizji, w której ujawniono rękopis odezwy komunistycznej[15]. W dniu 6 września 1939 więzienie zostało otwarte w krótkim okresie pomiędzy opuszczeniem go przez załogę polską a wejściem do miasta Niemców, dzięki czemu wszyscy więźniowie mogli uciec. Wziął udział w obronie Warszawy[4].

Po agresji ZSRR na Polskę przebywał na terenie okupacji radzieckiej w Białymstoku, pracował wówczas dla wywiadu ZSRR. Razwiedupr wysłał go na przeszkolenie do Smoleńska, następnie do Gorkiego (kurs spadochronowy); wiosną 1941 został wysłany do Bydgoszczy, tj. na obszar RP wcielony do III Rzeszy. Po wykonaniu misji, w czerwcu 1941, jeszcze przed atakiem Niemiec na ZSRR, ponownie przerzucony na teren okupacji niemieckiej. Tu, posługując się pseudonimem Woron, w noc poprzedzającą niemiecki atak pieszo przekroczył granicę koło Ostrołęki, kierując się do Łodzi, na obszarze tzw. Kraju Warty[16]. Kontakt z radzieckim wywiadem się urwał[17].

Od 1941 współtworzył w Łodzi wraz z Ignacym Logą-Sowińskim konspiracyjną organizację Front Walki o Naszą i Waszą Wolność, która po powstaniu Polskiej Partii Robotniczej weszła w jej skład[18]. Od czerwca 1942 dowódca Obwodu Łódzkiego Gwardii Ludowej. Od maja 1943 dowódca Okręgu Lubelskiego GL (następnie Armia Ludowa)[19].

W czerwcu 1944 przesunięty do dowodzenia okręgiem kieleckim w związku z jego konfliktem z bezpośrednio podporządkowanym Moskwie Leonem Kasmanem, który dowodził oddziałem partyzanckim na Lubelszczyźnie. Kasman odmówił podporządkowania się Komitetowi Centralnemu PPR i przekazania broni oddziałom AL, dowodzonym przez Moczara. Moczar proponował Władysławowi Gomułce siłowe rozwiązanie sporu, jednak Gomułka nie chciał iść na konflikt z Moskwą[20]. Georgi Dymitrow pisał w depeszy do KC PPR: Zupełnie nie rozumiemy, dlaczego wy i lubelski Komitet Okręgowy, nie bacząc na nasze prośby, przeszkadzacie w pracy grupie Janowskiego (Kasmana), a Mietek (Moczar) grozi nawet jej rozbrojeniem przy użyciu siły[21].

Po 1945 działał w KC PPR jako kierownik Grupy Operacyjnej Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego ds. województwa łódzkiego, od 8 czerwca 1945 do 1948 szef Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Łodzi. W tym czasie mieszkał przy ul. G. Narutowicza 94[22]. 5 lutego 1946 Kierownictwo Walki z Bezprawiem wchodzące w skład organizacji Konspiracyjne Wojsko Polskie wydało na Moczara wyrok śmierci m.in. za „oddanie się na usługi zaborczo nastawionego w stosunku do Polski Z.S.R.R. i działanie w myśl dyrektyw i inspiracji N.K.W.D.”[23].

Po odsunięciu grupy zwolenników Władysława Gomułki we władzach PPR został zmuszony do złożenia w sierpniu 1948 tzw. samokrytyki, lecz pozostał w strukturach partyjnych, zostając zastępcą członka Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[24]. Bolesław Bierut zarzucał mu, w oparciu o materiały Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, prowadzenie działalności frakcyjnej poprzez rozmowy o charakterze antyradzieckim i antysemickim z innymi członkami KC[25].

Od 25 maja do 5 września 1948 był pomocnikiem ministra bezpieczeństwa publicznego do spraw operacyjnych. Od 6 października 1948 wojewoda olsztyński, a po likwidacji urzędów wojewodów (20 marca 1950) – przewodniczący prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Olsztynie (od 24 maja 1950 do 16 kwietnia 1952), następnie w Białymstoku i Warszawie[24]. Z drugiego małżeństwa z lekarką Ireną Orlikowską (zm. 2012)[26], miał syna Piotra (ur. 1950) i córkę Lenę (ur. 1951)[27].

W latach 1956–1981 był członkiem KC PZPR. W latach 1957–1980 pełnił mandat posła na Sejm PRL II, III, IV, V, VI i VII kadencji. Przez kilka miesięcy od kwietnia do grudnia 1956 był ministrem Państwowych Gospodarstw Rolnych. Od listopada 1956 do grudnia 1964 był wiceministrem spraw wewnętrznych. Po wygraniu wewnątrzresortowej rywalizacji z drugim wiceministrem Antonim Alsterem (zmuszony do odejścia) objął faktyczną kontrolę nad resortem[28]. Od 1964 minister spraw wewnętrznych (do lipca 1968)[24].

Ze stanowiskami tymi związane było budowanie silnej pozycji Moczara w strukturach PZPR. Uważany był za posiadającego największą władzę ministra spraw wewnętrznych w okresie PRL[24]. Był przywódcą tworzonej od początku lat 60. tzw. frakcji „partyzantów” w PZPR, nastawionej wrogo wobec partyjnych „liberałów” i „kosmopolitów”. Grupa ta chciała wywalczyć władzę w PZPR, posługując się retoryką patriotyczno-narodową. Sprzyjało temu przewodniczenie przez Moczara Związkowi Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBOWID). Moczar był inicjatorem przywrócenia do życia publicznego kombatantów z Armii Krajowej. Środowisko „partyzantów” tworzyło szereg rozgałęzionych koneksji personalnych, głównie wśród resortów siłowych oraz w „drugim garniturze” funkcjonariuszy partyjnych i urzędników państwowych. „Partyzanci” podkreślali swoją kombatancką przeszłość w partyzantce Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, przeciwstawiając swoje życiorysy życiorysom funkcjonariuszy partyjnych, którzy w czasie wojny przebywali w ZSRR, a nie w kraju (duża część tych działaczy była pochodzenia żydowskiego i mocno była zaangażowana w stalinizm)[12]. O skali jego poparcia w aparacie partyjnym może świadczyć fakt, że podczas tajnych wyborów do KC PZPR na IV Zjeździe partii w czerwcu 1964 „skreśliło” go zaledwie 21 delegatów, gdy jednego z przywódców grupy „liberałów” Leona Kasmana 542 delegatów[29]. Do jego stronników zaliczano m.in. generałów Grzegorza Korczyńskiego, Franciszka Szlachcica, Jana Czaplę, Tadeusza Pietrzaka i Teodora Kufla.

Popularne w tym czasie było powiedzenie „Kto nie z Mieciem, tego zmieciem”. Ideologia grupy Moczara była mieszanką nacjonalizmu i komunizmu; mieściła w sobie antysemityzm (dla niepoznaki nazywany antysyjonizmem), niechęć do wszystkiego, co uznane za niepolskie, uwielbienie dla tradycji wojskowej oraz niechęć do liberalizacji systemu[12]. Przez władze KPZR Moczar był postrzegany jako „polski nacjonalista” zagrażający stabilizacji układu władzy w Polsce[30].

Nie jest jasne, czy aspirował na stanowisko I sekretarza KC[31]. W lipcu 1968 odszedł z MSW, obejmując stanowisko sekretarza KC PZPR. Został również zastępcą członka Biura Politycznego KC PZPR (jak uzasadnił Gomułka, „by był bliżej kierownictwa”[32]). Mimo awansu w hierarchii partyjnej, odsunięcie od kierowania MSW faktycznie oznaczało osłabienie jego pozycji przez Władysława Gomułkę[33]. Na V Zjeździe PZPR, który odbył się w listopadzie 1968, „partyzanci” podjęli próbę wprowadzenia Moczara do Biura Politycznego, co miało pokazać, iż jest kandydatem na następcę Gomułki. Gomułka jednak nie dopuścił do awansu Moczara. Z tej porażki politycznej Moczar już się nie podniósł, a jego wpływy zaczęły gwałtownie słabnąć na rzecz reprezentanta „technokratów” Edwarda Gierka[34].

Podczas „wydarzeń grudniowych” Moczar znalazł się na marginesie zdarzeń. 16 grudnia 1970 w Moskwie podczas spotkania z wicepremierem Piotrem Jaroszewiczem premier ZSRR Aleksiej Kosygin, przychylając się do konieczności zmiany I sekretarza KC PZPR, sprzeciwił się zastąpieniu Gomułki przez Moczara, popierając Edwarda Gierka[35]. Kosygin tak scharakteryzował Moczara: Jest to przewrotny i głęboko zdemoralizowany człowiek. Antysemita, dwulicowiec, mający nieskrywane skłonności dyktatorskie. (...) KPZR będzie odradzała polskim towarzyszom z KC PZPR wysuwanie Moczara na I sekretarza PZPR[12]. 20 grudnia 1970, z poręczenia Edwarda Gierka, Moczar został członkiem Biura Politycznego KC PZPR.

Po odsunięciu od władzy Władysława Gomułki próbował odbudować frakcję „partyzantów” w PZPR. W końcu maja 1971 w Olsztynie na posiedzeniu wojewódzkiej organizacji partyjnej, jak twierdzą niektórzy historycy[36], miało dojść do próby sił między nowym I sekretarzem PZPR Gierkiem a Moczarem, który uczestniczył w obradach, pragnąc jakoby pozyskiwać zwolenników przed mającym się odbyć za miesiąc posiedzeniem KC, na którym miano wybierać nowych członków Biura Politycznego. Edward Gierek gwałtownie przerwał pobyt w czechosłowackiej Pradze, by wziąć udział w olsztyńskich obradach.

23 czerwca 1971 Moczar utracił funkcję sekretarza KC i został prezesem Najwyższej Izby Kontroli. Podczas VI Zjazdu PZPR, w grudniu 1971, Edward Gierek nie zgłosił Moczara do składu Biura Politycznego, co wiązało się z faktycznym odsunięciem od realnej władzy. W wyborach w skład Komitetu Centralnego uzyskał najwięcej skreśleń ze wszystkich kandydatów. Członkiem KC jednak pozostał[37].

Ponownie wzrost znaczenia Moczara nastąpił w okresie działania „Solidarności” – od grudnia 1980 do lipca 1981 znowu był członkiem Biura Politycznego KC PZPR[24]. Zaangażował się w poparcie wyboru Stanisława Kani na stanowisko I sekretarza KC. Moczarowi, jako prezesowi NIK, polecono wyjaśnienie zarzutów, jakie „Solidarność” kierowała pod adresem członków ekipy Gierka[38]. Na IX Zjeździe PZPR delegaci nie poparli Moczara (uzyskał zaledwie 764 głosy na 1909 oddanych) i nie wszedł on w skład KC. Pod naciskiem gen. Wojciecha Jaruzelskiego w marcu 1983 zrzekł się funkcji prezesa NIK[36].

Prezes Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w okresie 1964–1972. W latach 1972–1980 – wiceprezes, a w latach 1980–1983 prezes Rady Naczelnej ZBoWiD. W 1985 powołany w skład prezydium Rady Naczelnej ZBoWiD. Od 1971 do 23 marca 1983 prezes Najwyższej Izby Kontroli. W okresie 1976–1980 członek Rady Ministrów (NIK podlegała wówczas rządowi). W latach 1981–1983 wiceprzewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu[39].

Autor książki Barwy walki (wydanej 13-krotnie w latach 1962–1988; niektórzy rzeczywiste autorstwo przypisują najczęściej Wojciechowi Żukrowskiemu[40], autorowi scenariusza filmu). Na podstawie książki Jerzy Passendorfer nakręcił film.

Pochowany w Rąblowie na polu bitwy partyzanckiej, podczas której dowodził oddziałem AL. Przed pogrzebem odbyło się uroczyste pożegnanie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, w którym uczestniczył I sekretarz KC PZPR, przewodniczący Rady Państwa gen. armii Wojciech Jaruzelski oraz premier Zbigniew Messner. W imieniu władz partyjnych i państwowych PRL przemówienie wygłosił prezes Rady Naczelnej ZBoWiD prof. Henryk Jabłoński[41].

Grób Mieczysława Moczara w Rąblowie Napis na grobie

Odznaczenia | edytuj kod

Awanse | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Archiwum Akt Nowych [dalej: AAN], КС PZPR, Biuro Spraw Kadrowych [dalej. BSK], teczka osobowa [dalej: t. osob.] M. Moczara, Ankiety z 4 marca 1945 r. i 2 października 1979 r., s>gn. 237/XXIII-910, s. 3, 5; pierwszy raz w polskiej literaturze historycznej rodowe nazwisko Moczara ujawniła M. Turlejska (O wojnie i podziemiu, Warszawa 1959, s. 93)
  2. Ochrzczony jako Nikołaj
  3. Piotr Gontarczyk: Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941–1944, Warszawa 2003, s. 8
  4. a b c Informacje w BIP IPN
  5. Sławomir Cenckiewicz: Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943–1991 (wprowadzenie do syntezy), Poznań 2011, s. 56
  6. Działalność wojenna Mieczysława Moczara (IX 1939 – I 1945), Krzysztof Lesiakowski, 1999
  7. a b Akt urodzenia Nikołaja Demko, 10 grudnia (starego stylu) 1913 r., Akta stanu cywilnego Parafii Prawosławnej w Łodzi, Archiwum Państwowe w Łodzi, metryki.genealodzy.pl
  8. Mikołaj «Mieczysław Moczar» Demko, sejm-wielki.pl .
  9. Sprawozdania wojewody Łódzkiego. Rok 1938, Cz. 2; Łódź 2014, s. 327 (Zestawienie wyroków za m-c wrzesień 1938); wg Janusza Królikowskiego (Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, t. II: I–M, Toruń 2010, s. 523.) – mylnie – w Kolnie
  10. Ryszard Terlecki: Miecz i tarcza komunizmu. Historia aparatu bezpieczeństwa w Polsce 1944–1990. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2007, s. 367. ISBN 978-83-08-04105-5. OCLC 189425766.
  11. Informacja członka Komitetu Centralnego WKP(b) Dymitra Manuilskiego z 17 czerwca 1944 w: Polska-ZSRR: struktury podległości: dokumenty WKP(b), 1944–1949 opr. G. A. Bordiugow, A. Kochański, A. Koseski, G. F. Matwiejew, Andrzej Paczkowski, Warszawa 1995, Instytut Studiów Politycznych PAN, ​ISBN 83-85479-92-9​, s. 68
  12. a b c d e Mikołaj Mirowski: Narodowy komunista, „Rzeczpospolita”, „PlusMinus” nr 254 (10 587), s. 26
  13. a b Sprawozdania wojewody Łódzkiego. Rok 1938, Cz. 2; Łódź 2014, s. 327 (Zestawienie wyroków za m-c wrzesień 1938); skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi 1 września 1938 na 2 lata więzienia i utratę praw obywatelskich na lat 5 (z zaliczeniem aresztu od 26 maja 1938), na podst. art. 97, § 1, w związku z art. 93 § 2 kodeksu karnego
  14. Piotr Osęka: „Mietek” z parczewskiego lasu. Historia z Polski Ludowej. „Gazeta Wyborcza”, 2016-01-04. [dostęp 2019-05-11].
  15. Sprawozdania wojewody Łódzkiego. Rok 1938, Cz. 2; Łódź 2014, s. 300 (zestawienie wyroków za m-c wrzesień 1938); skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi 16 sierpnia 1938 na 2 lata więzienia i utratę praw obywatelskich na lat 5 (z zaliczeniem aresztu od 28 kwietnia 1938), na podst. art. 97, § 1, w związku z art. 93 § 2 kk RP
  16. Ryszard Terlecki: Miecz i tarcza komunizmu, Historia aparatu bezpieczeństwa w Polsce 1944–1990. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2007, s. 12. ISBN 978-83-08-04105-5. OCLC 189425766.
  17. Władze radzieckie stwierdzały w późniejszych raportach z Polski, iż Moczar „nie figuruje w naszej ewidencji”, a gen. Iwan Sierow, szef NKWD na Polskę w raporcie do Berii donosił, że NKWD nie kontroluje i nie uznaje za swego Moczara – Piotr Osęka: „Mietek” z parczewskiego lasu, „Gazeta Wyborcza” z 5 stycznia 2016
  18. Tragedia Komunistycznej Partii Polski pod red. Jaremy Maciszewskiego, Książka i Wiedza 1989, s. 192, ​ISBN 83-05-12429-0
  19. Józef Garas: Oddziały Gwardii Ludowej i Armii Ludowej 1942–1945, Wydawnictwo MON 1971, s. 443, 448
  20. Andrzej Werblan: Władysław Gomułka. Sekretarz Generalny PPR, Książka i Wiedza 1988, ​ISBN 83-05-11972-6​, s. 195–200
  21. Ryszard Nazarewicz: Aspekty polskie w dokumentach Kominternu. „Dziś” nr 9/2001, s. 127
  22. Książka telefoniczna Łodzi na 1946 rok
  23. Konspiracyjne Wojsko Polskie, kwp-warszyc.fc.pl .
  24. a b c d e Łukasz Dwilewicz, Jerzy Majewski: Dekady. 1965–1974. Warszawa, 2006, ​ISBN 83-60334-19-6​, ss. 274–275
  25. Krzysztof Lesiakowski: Mieczysław Moczar „Mietek”. Biografia polityczna. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 1999, s. 131–132. ISBN 83-86678-83-6.
  26. Irena Orlikowska, nekrologi.wyborcza.pl .
  27. Poczet wojewodów cz. 3, uw.olsztyn.pl .
  28. Franciszek Szlachcic: Gorzki smak władzy, Wydawnictwo Fakt 1990, s. 39
  29. Mirosław Szumiło: Roman Zambrowski 1909–1977. Warszawa: IPN, 2014, s. 449. ISBN 978-83-7629-621-0. OCLC 890410659.
  30. Zbigniew Siemiątkowski: Wywiad a władza. Wywiad cywilny w systemie sprawowania władzy politycznej PRL, Instytut Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego 2009, ​ISBN 978-83-7545-124-5​, s. 246
  31. Janusz Rolicki: Edward Gierek. Przerwana dekada (wywiad rzeka), Wydawnictwo Fakt, Warszawa, 1990; Jerzy Eisler: „aleHistoria”, 12/269, s. 3
  32. Zenobiusz Kozik: O marcu 1968, „Polityka” 10/1609, s. 3
  33. Zbigniew Siemiątkowski: Wywiad a władza. Wywiad cywilny w systemie sprawowania władzy politycznej PRL, Instytut Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego 2009, ​ISBN 978-83-7545-124-5​, s. 92
  34. Zbigniew Siemiątkowski: Wywiad a władza. Wywiad cywilny w systemie sprawowania władzy politycznej PRL, Instytut Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego 2009, ​ISBN 978-83-7545-124-5​, s. 250
  35. Zbigniew Siemiątkowski: Wywiad a władza. Wywiad cywilny w systemie sprawowania władzy politycznej PRL, Instytut Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego 2009, ​ISBN 978-83-7545-124-5​, s. 260–261
  36. a b Piotr Osęka: Trzecie życie Mietka, „aleHistoria”, 2016
  37. Franciszek Szlachcic: Gorzki smak władzy, Wydawnictwo Fakt 1990, s. 188 i 202
  38. Jan Ptasiński: O grupie partyzanckiej, „Polityka” 19/1618, s. 14
  39. „Trybuna Robotnicza”, nr 3 (11 355) 5 stycznia 1981, s. 1
  40. Krzysztof Lesiakowski: Mieczysław Moczar „Mietek”. Biografia polityczna. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 1999, s. 233–235. ISBN 83-86678-83-6.
  41. Janusz Królikowski: Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, tom II, s. 526
  42. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  43. M.P. z 1946 r. nr 26, poz. 43
  44. Zweryfikowany po wprowadzeniu przez Dowództwo Główne Gwardii Ludowej stopni wojskowych w organizacji
  45. Dowództwo Główne GL i AL..., s. 330; Kazimierz Satora: Emblematy, godło i symbole GL i AL, Warszawa 1973, s. 116–117
  46. Rozkaz Dowództwa Głównego o awansowaniu majora Mietka na podpułkownika najprawdopodobniej dotarł do Obwodu II w połowie kwietnia, przed partyzanckimi obchodami świąt 1 i 3 maja, gdyż pod dokumentami wydanymi w dniu 11 kwietnia 1944, które w swoich wspomnieniach zamieścili Wacław Czyżewski ps. Im (Więc zarepetuj broń) i Gustaf Alef ps. Bolek (Gorące dni), Mieczysław Moczar podpisywał się jeszcze jako major
  47. Rozkazem nr 54 Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Mieczysław Moczar" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy