Penicylamina


Penicylamina w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Penicylamina (farm. Penicillaminum, ATC M01CC) – organiczny związek chemiczny z grupy α-aminokwasów, jeden z metabolitów penicyliny. Ma właściwości chelatujące, co jest wykorzystywane w medycynie. Tworzy trwałe, rozpuszczalne w wodzie wiązania kompleksowe z kationami miedzi, ołowiu, rtęci, kadmu, talu, cynku, niklu, złota i żelaza. Może chelatować jony wchodzące w skład metaloproteinaz i tym samym zmniejszać aktywność tych enzymów. Ma wiele działań niepożądanych. Zastosowanie medyczne ma tylko D-penicylamina, ponieważ jej enancjomer, L-penicylamina, jest toksyczny (hamuje działanie pirydoksyny).

Spis treści

Aktywność biologiczna | edytuj kod

  • Właściwości chelatujące penicylaminy wykorzystywane są w zatruciach, gdyż penicylamina wiąże kationy metali ciężkich z przewodu pokarmowego. Te same własności związku mają zastosowanie w leczeniu choroby Wilsona, polegającej na nieprawidłowym metabolizmie jonów miedzi.
  • Rozbija kompleksy immunoglobulin, odkładające się w tkankach w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów i innych układowych chorób tkanki łącznej.
  • Spowalnia proces enzymatycznego tworzenia wiązań pomiędzy cząsteczkami kolagenu przez chelatację jonów w centrach aktywnych odpowiedzialnych za te reakcje metaloproteinaz.
  • Hamuje aktywność limfocytów T nie wywierając wpływu na limfocyty B.

Dystrybucja | edytuj kod

Lek wchłania się dobrze, osiąga stężenie maksymalne w osoczu 2 godziny po podaniu p.o.. 80% leku wydalane jest z kałem i moczem w ciągu 48 godzin po podaniu, śladowe ilości mogą być wykrywane w osoczu przez kilka-kilkanaście dni.

Wskazania | edytuj kod

Przeciwwskazania | edytuj kod

  • Nadwrażliwość na preparat lub penicylinę
  • niewydolność nerek
  • choroby tkanki łącznej (z wyjątkiem reumatoidalnego zapalenia stawów)
  • miastenia.

Działania niepożądane | edytuj kod

Działania niepożądane są częste i mogą mieć poważny przebieg, niekiedy prowadząc nawet do zgonu. Typowe są osutki polekowe, o charakterze liszaja płaskiego lub zmian toczniopodobnych. Poważnym powikłaniem jest indukowana penicylaminą miastenia (D-penicillamine induced myasthenia gravis)[3].

Ciąża i laktacja | edytuj kod

Kategoria C. Nie należy stosować w ciąży i w okresie karmienia piersią. Wyjątek stanowi choroba Wilsona u ciężarnej; w takim przypadku należy zmniejszyć dawkę leku do 1 g/dobę.

Preparaty | edytuj kod

  • Cuprimine
  • Depen

Przypisy | edytuj kod

  1. Penicylamina (CID: 5852) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. Penicylamina (APRD01171) – informacje o substancji aktywnej (ang.). DrugBank.
  3. Drosos AA, Christou L, Galanopoulou V, Tzioufas AG, Tsiakou EK. D-penicillamine induced myasthenia gravis: clinical, serological and genetic findings. „Clinical and experimental rheumatology”. 4 (11). s. 387–91. PMID: 8403583

Bibliografia | edytuj kod

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Penicylamina" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy