Pielgrzym (religia)


Pielgrzym (religia) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pielgrzym, pątnik – człowiek odbywający wędrówkę do miejsca kultu, uczestnik pielgrzymki.

Słowo pochodzi od łacińskiego peregrinuscudzoziemiec. W przenośni: osoba wiele podróżująca po świecie. Etymologia pojęcia "pielgrzym" sięga starożytnej Grecji. Termin "per-epi-demos" oznaczał cudzoziemca, nierezydenta, czy też przygodnego podróżnego. W wiekach średnich powstały różne formy pielgrzymowania:

  • pereginatio ad loca sancta – pielgrzymowanie do miejsc świętych,
  • pereginatio ad limina sanctorum – nawiedzenie miejsc, w których znajdowały się groby męczenników.

Po upadku Konstantynopola pątnicy z Europy zmierzali zwłaszcza do Rzymu i do Santiago de Compostela do grobu Jakuba Apostoła.

Muszla z drogi św. Jakuba

Dante Alighieri w "Vita Nuova"[1] dzieli pielgrzymów na trzy grupy:

Zdaniem Dantego tylko pielgrzymujący do grobu Świętego Jakuba w pełni zasługują na miano "pielgrzymów".

Znani starożytni pątnicy chrześcijańscy | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. DanteD. Alighieri DanteD., Vita Nouva [PDF] [dostęp 2017-12-27] .
Na podstawie artykułu: "Pielgrzym (religia)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy