Pilot drogowy


Pilot drogowy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Norweski pilot drogowy

Pilot drogowy – osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz minimalizację utrudnień w nim w czasie przejazdu pojazdu nadgabarytowego[1].

W Polsce pojazd pilota drogowego musi być odpowiednio wyposażony m.in. w tablicę oznakowania pojazdu, środki bezpośredniej łączności radiowej z pojazdami pilotowanymi, urządzenia nagłaśniające oraz odpowiednio oznakowany m.in. dwoma pomarańczowymi lampami sygnalizacyjno-ostrzegawczymi. Może nim być pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, z wyjątkiem motocykla[2]. Auto może być wyposażone w dodatkowe światło barwy białej lub pomarańczowej selektywnej (szperacz) zamontowane niezależnie z innymi światłami oraz światło barwy białej lub pomarańczowej selektywnej z czarnym napisem PILOT umieszczone na tablicy zamontowanej na dachu pojazdu w przedniej części. Pojazd nienormatywny o długości powyżej 30 m, szerokości powyżej 3,6 m, wysokości powyżej 4,7 m oraz masy całkowitej powyżej 80 t powinien być pilotowany przez dwa pojazdy pilotujące.

Zadania pilotów drogowych:

  • zapewnienie właściwej organizacji przejazdu pojazdów nienormatywnych zgodnie z warunkami zawartymi w zezwoleniu
  • sprawuje bezpośredni nadzór nad przejazdem pojazdów nadgabarytowych w czasie przejazdu i postoju
  • kierowanie ruchem w niezbędnym zakresie
  • pilotaż pojazdów nienormatywnych
  • zabezpieczenie miejsca zdarzenia drogowego w czasie wypadków pojazdów nadgabarytowych
  • możliwość podjęcia decyzji o wstrzymaniu pilotażu w razie powstania istotnego zagrożenia w ruchu drogowym

Przypisy | edytuj kod

  1. Dz.U. z 2018 r. poz. 1990
  2. Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 maja 2012 roku w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych (Dz.U. z 2012 r. poz. 629).
Na podstawie artykułu: "Pilot drogowy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy