Poświęcenie kościoła


Poświęcenie kościoła w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Konsekracja kościoła MB Częstochowskiej w Kole

Poświęcenie kościoła (daw. konsekracja kościoła) (łac. dedicatio ecclesiae) – uroczyste poświęcenie nowo powstałej świątyni[1], w rzymskokatolickim Kościele zastrzeżone dla biskupa. W Kościołach Polskokatolickich, poświęcenia domów zakonnych dokonuję Przeor Generalny, lub Opat.

Ceremonia ta dokonywana jest według obrzędu, którego główne elementy powstały w liturgii gallikańskiej i rzymskiej między wiekiem IV a IX. Wówczas ceremonia składała się z trzech części. Poprzez pokropienie ścian budynku wodą święconą biskup obejmował go w posiadanie, by następnie odbyć procesję do wnętrza świątyni. Po śpiewie hymnu Veni Creator wypisywał pastorałem na popiele alfabet grecki i łaciński.

W kolejnej części za pomocą wody gregoriańskiej uświęcał wnętrze kościoła, po czym odmawiał prefację, w której błagał o wspomożenie Ducha Świętego.

Po modlitwie następowało właściwe poświęcenie murów poprzez namaszczenie olejem tzw. zacheuszków, symbolizujących dwunastu apostołów. Po namaszczeniu ołtarza (na zdjęciu) spalano na nim kadzidło w czterech rogach i pośrodku.

Liturgia ta uległa znacznej zmianie (uproszczeniu) po reformie II soboru watykańskiego.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Encyklopedia Popularna PWN, wydanie trzydzieste piąte. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 496. ISBN 978-83-01-16450-8.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Poświęcenie kościoła" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy