Przydech


Przydech w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przydech (aspiracja) – zjawisko fonetyczne polegające na energicznym rozwarciu wcześniej zwartych narządów mowy, co daje słaby dźwięk h towarzyszący artykulacji danej spółgłoski zwartej.

Może być cechą fonologiczną relewantną, np. w zulu i chińskim, w językach indyjskich (zarówno indoaryjskich jak i drawidyjskich i tajskich.

Dźwięczne spółgłoski przydechowe bʰ dʰ gʰ (określane ściślej jako dysząco dźwięczne) istniały w praindoeuropejskim, lecz zanikły w większości języków pochodnych, np. w polskim przeszły w b d g. Zostały zachowane w językach indoaryjskich i językach germańskich, np. w niemieckim.

W klasycznym języku greckim kontynuantami tych fonemów są bezdźwięczne pʰ tʰ kʰ, zapisywane literami φ, θ i χ. W nowogreckim spółgłoski te uległy jednak spirantyzacji.

Na podstawie artykułu: "Przydech" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy