Rzecznik Praw Dziecka


Rzecznik Praw Dziecka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Siedziba Biura Rzecznika Praw Dziecka przy ul. Przemysłowej 30/32 w Warszawie

Rzecznik Praw Dziecka (RPD) – konstytucyjny jednoosobowy organ władzy państwowej ustanowiony artykułem 72 ust. 4 Konstytucji RP z 1997 roku, po raz pierwszy powołany w 2000 roku.

Rzecznik stoi na straży praw dziecka określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Konwencji o prawach dziecka i innych przepisach prawa, z poszanowaniem odpowiedzialności, praw i obowiązków rodziców. Kieruje się dobrem dziecka oraz bierze pod uwagę, że naturalnym środowiskiem jego rozwoju jest rodzina.

Biuro Rzecznika Praw Dziecka znajduje się przy ul. Przemysłowej 30/32 w Warszawie.

Spis treści

Kompetencje, kadencja i działalność Rzecznika Praw Dziecka | edytuj kod

Kompetencje i pozycję ustrojową Rzecznika Praw Dziecka reguluje ustawa z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka[1], ogłoszona 31 stycznia 2000 i obowiązująca z mocą wsteczną od 1 stycznia 2000 r.

Obowiązek uchwalenia ustawy powołującej urząd do istnienia przewiduje art. 72 ust. 4 w związku z art. 236 ust. 1 Konstytucji RP.

Rzecznik powoływany jest uchwałą Sejmu, która podlega zatwierdzeniu przez Senat. Kandydata może zgłosić Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, co najmniej 35 posłów lub co najmniej 15 senatorów. Kadencja trwa 5 lat. Rzecznik obejmuje urząd w dniu złożenia ślubowania przed Sejmem, a kadencja wygasa w razie jego śmierci lub odwołania w wypadkach przewidzianych w ustawie. Ta sama osoba nie może być Rzecznikiem dłużej niż przez dwie kolejne kadencje. Za wyjątkiem zrzeczenia się urzędu ustępujący RPD pozostaje na urzędzie do czasu złożenia ślubowania przez nowo powołanego RPD.

Zgodnie z art. 12 ust 1 ustawy Rzecznik przedstawia Sejmowi i Senatowi, corocznie, nie później niż do dnia 31 marca, informację o swojej działalności i uwagi o stanie przestrzegania praw dziecka. Dostępny w formie druków: sejmowego i senackiego materiał (identyczny dla obu izb) jest podstawowym dokumentem zawierającym informacje o działalności RPD w danym roku kalendarzowym.

W 2017 do Biura Rzecznika Praw Dziecka wpłynęły 39 182 sprawy[2].

Struktura urzędu | edytuj kod

Rzecznika powołuje Sejm, za zgodą Senatu, na wniosek Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, grupy co najmniej 35 posłów lub co najmniej 15 senatorów[3].

Statutowymi jednostkami organizacyjnymi Biura Rzecznika Praw Dziecka są:

  1. Gabinet Rzecznika Praw Dziecka. Podstawowym jego zadaniem jest merytoryczne i organizacyjne wspieranie zadań realizowanych przez Rzecznika.
  2. Zespół Spraw Rodzinnych i Nieletnich.
  3. Zespół Spraw Społecznych i Prawa Administracyjnego.
  4. Zespół Edukacji i Wychowania.
  5. Zespół Spraw Międzynarodowych i Konstytucyjnych.
  6. Zespół Dziecięcego Telefonu Zaufania i Przyjęć Interesantów.
  7. Zespół Administracyjny.

Pracą Biura kieruje Dyrektor Biura powoływany i odwoływany przez Rzecznika Praw Dziecka.

Rzecznicy Praw Dziecka | edytuj kod

Zastępca Rzecznika Praw Dziecka | edytuj kod

Budżet, zatrudnienie i wynagrodzenia | edytuj kod

Wydatki i dochody Rzecznika Praw Dziecka są realizowane w części 14 budżetu państwa[17].

W 2017 wydatki RPD wyniosły 11,32 mln zł[18]. Przeciętne zatrudnienie w Biurze Rzecznika Praw Dziecka w przeliczeniu na pełne etaty wyniosło 68 osób, a średnie miesięczne wynagrodzenie brutto 5574,6 zł[19].

W ustawie budżetowej na 2018 wydatki Rzecznika Praw Dziecka zaplanowano w wysokości 11,5 mln[20].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dz.U. z 2017 r. poz. 922
  2. Informacja Rzecznika Praw Dziecka za rok 2016 wraz z uwagami o przestrzeganiu praw dziecka. W: Rzecznik Praw Dziecka [on-line]. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej (druk sejmowy 2422), 30 marca 2018. s. 607. [dostęp 2018-09-05].
  3. Art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka
  4. M.P. z 2000 r. nr 19, poz. 403
  5. Sprawozdanie stenograficzne z 81. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 30 czerwca 2000 r.
  6. M.P. z 2000 r. nr 35, poz. 710
  7. Sprawozdanie stenograficzne z 101. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lutego 2001 r.
  8. M.P. z 2006 r. nr 25, poz. 274
  9. Sprawozdanie stenograficzne z 15. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 7 kwietnia 2006 r.
  10. M.P. z 2008 r. nr 40, poz. 349
  11. M.P. z 2008 r. nr 55, poz. 490
  12. Sprawozdanie stenograficzne z 20. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 25 lipca 2008 r.
  13. M.P. z 2013 r. poz. 680
  14. Sprawozdanie stenograficzne z 47. posiedzenia Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 27 sierpnia 2013 r.
  15. a b M.P. z 2018 r. nr , poz. 1254
  16. Rzecznik Praw Dziecka powołał zastępcę, brpd.gov.pl [dostęp 2019-01-30] .
  17. Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie klasyfikacji części budżetowych oraz określenia ich dysponentów (Dz.U. z 2016 r. poz. 1026)
  18. Sprawozdanie z wykonania budżetu państwa za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2017 r. (druk nr 2559). Tom I. sejm.gov.pl, 29 maja 2018. s. 2/12. [dostęp 2017-09-05].
  19. Informacja o wynikach kontroli wykonania budżetu państwa w 2017 r. w części 14 Rzecznik Praw Dziecka. W: Najwyższa Izba Kontroli [on-line]. nik.gov.pl, kwiecień 2018. s. 12. [dostęp 2017-09-05].
  20. Ustawa budżetowa na rok 2018 z dnia 11 stycznia 2018 r.. W: Dz. U. poz. 291 [on-line]. isap.sejm.gov.pl, 1 lutego 2018. s. 40. [dostęp 2017-09-05].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Rzecznik Praw Dziecka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy