Sławoj Leszek Głódź


Sławoj Leszek Głódź w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sławoj Leszek Głódź (ur. 13 sierpnia 1945 w Bobrówce) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, generał dywizji Wojska Polskiego, biskup polowy Wojska Polskiego w latach 1991–2004, biskup diecezjalny warszawsko-praski w latach 2004–2008, arcybiskup metropolita gdański od 2008.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Młodość i wykształcenie | edytuj kod

Urodził się 13 sierpnia 1945 w Bobrówce[1]. Jako uczeń Liceum Ogólnokształcącego w Sokółce wraz z kolegami w 1963 założył tajną organizację Białe Orły, która dokonała akcji dywersyjnej przed pochodem pierwszomajowym[2]. Za udział w niej przez trzy miesiące przebywał w Centralnym Więzieniu Karno-Śledczym w Białymstoku[3]. Został też wydalony ze szkoły z wilczym biletem. Maturę zdał w liceum dla pracujących[2].

W 1964 wstąpił do seminarium duchownego w Białymstoku. Studia musiał przerwać na dwa lata ze względu na powołanie do odbycia zasadniczej służby wojskowej w kompaniach kleryckich[1]. Pierwszy rok służył w 32 Budziszyńskim Pułku Zmechanizowanym w Kołobrzegu, natomiast drugi rok w Mazurskiej Brygadzie Saperów w Podjuchach koło Szczecina. W trakcie służby uzyskał specjalizację sapera pontoniera[3]. 14 czerwca 1970 został wyświęcony na prezbitera przez biskupa Henryka Gulbinowicza, administratora apostolskiego w Białymstoku[4]. Studia kontynuował na Wydziale Prawa Kanonicznego Instytutu Katolickiego w Paryżu, na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i w Papieskim Instytucie Wschodnim, gdzie w 1980 uzyskał doktorat w zakresie wschodniego prawa kanonicznego[1][4].

Prezbiter | edytuj kod

W latach 1970–1972 był wikariuszem w parafii św. Wincentego Ferreriusza w Szudziałowie[5]. Następnie w latach 1972–1974, w trakcie studiów w Paryżu, był duszpasterzem wśród tamtejszej Polonii[1][4].

W 1980 pracował na Synodzie Biskupów w Rzymie. Następnie był zatrudniony w Kurii Arcybiskupiej i Sądzie Arcybiskupim w Białymstoku. Pełnił funkcje dyrektora studium katechetycznego i kapelana „Solidarności” regionu Białystok[1]. W latach 1981–1991 był zatrudniony w watykańskiej Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich jako kierownik sekcji Kościoła obrządku bizantyjsko-ukraińskiego oraz sekcji Kościoła na Białorusi obrządku bizantyjsko-ruteńskiego[1][4]. Był duszpasterzem w obozie dla emigrantów z Polski w Pavonie oraz współpracownikiem sekcji polskiej Radia Watykańskiego[1].

W 1984 otrzymał godność prałata[1].

Biskup | edytuj kod

Przywracając 21 stycznia 1991 ordynariat polowy w Polsce, papież Jan Paweł II mianował go biskupem polowym Wojska Polskiego oraz biskupem tytularnym Bettonium[1][4]. Administrowanie duszpasterstwem wojskowym przejął od ks. płk. Floriana Klewiado[6]. Święcenia biskupie przyjął 23 lutego 1991 w bazylice jasnogórskiej w Częstochowie[1]. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, z towarzyszeniem kardynałów Henryka Gulbinowicza, arcybiskupa metropolity wrocławskiego, i Franciszka Macharskiego, arcybiskupa metropolity krakowskiego[7][8]. Następnego dnia odbył ingres do katedry polowej w Warszawie. Na swoje zawołanie biskupie przyjął słowa „Milito pro Christo” (Walczę dla Chrystusa)[1]. 18 kwietnia 1991 został mianowany na stopień generała brygady, a 11 listopada 1993 na stopień generała dywizji[4]. W trakcie sprawowania urzędu biskupa polowego odtworzył struktury diecezjalne Ordynariatu, ustanawiając sieć parafii wojskowych w całej Polsce[9]. Ustanowił dwa wyróżnienia Ordynariatu: w 1995 dyplom „Benemerenti”, a w 2001 medal „Milito pro Christo”[10]. 7 marca 1998 Jan Paweł II wydał Kongregacji ds. Biskupów upoważnienie do zmiany jego stolicy tytularnej z Bettonium na Ordynariat Polowy w Polsce[11]. 17 lipca 2004 został wyniesiony do godności arcybiskupa ad personam[12][1].

26 sierpnia 2004 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji warszawsko-praskiej[13][14]. 2 października 2004 odbył ingres do katedry praskiej i kanonicznie objął diecezję[15]. Jako biskup diecezjalny powołał duszpasterstwo środowisk twórczych i sportu. Zainicjował koncerty w katedrze św. Floriana oraz Praskie Drogi Krzyżowe. Erygował 8 nowych parafii i ośrodków duszpasterskich[9]. Przyczynił się do beatyfikacji Ignacego Kłopotowskiego, założyciela sióstr loretanek. Założył także katolicki tygodnik „Idziemy[16].

17 kwietnia 2008 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą gdańskim[17][18]. Ingres do archikatedry Trójcy Świętej w Gdańsku-Oliwie, w trakcie którego kanonicznie objął urząd, odbył 26 kwietnia 2008[9][19]. 29 czerwca 2008 w Bazylice św. Piotra w Rzymie odebrał od papieża paliusz metropolitalny[20].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski w latach 2002–2012 przez dwie kadencje pełnił funkcję członka Rady Stałej[4][21]. W latach 2001–2012 był przewodniczącym Rady ds. Środków Społecznego Przekazu[4][22], a w latach 2002–2012 przewodniczącym Zespołu Biskupów ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja[23][24]. W latach 1995–2005 pełnił funkcję delegata ds. opieki duszpasterskiej nad harcerstwem polskim[4][25], a w latach 2001–2004 krajowego duszpasterza kombatantów[4]. W 2006 został delegatem ds. Duszpasterstwa Strażaków[26], a w 2012 delegatem ds. Telewizji Trwam[27]. Wszedł w skład Rady Prawnej, Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Francji oraz Komisji ds. Polonii i Polaków za Granicą[28]. Ponadto w 2007 został wybrany na współprzewodniczącego Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i KEP[29], a w 2014 na członka Rady Programowej Katolickiej Agencji Informacyjnej[30]. W 2017 został ponownie wybrany do Rady Stałej[31].

Był członkiem Krajowego Komitetu Roku Jubileuszowego 2000, a w 2003 został powołany na 3-letnią kadencję do Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[11]. Objął też funkcję członka Ogólnopolskiego Komitetu Organizacyjnego Obchodów 1050. Rocznicy Chrztu Polski w 2016[28]. Został także honorowym naczelnym kapelanem Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce[32].

W 1994 został konsultorem Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, a w 1998 członkiem Centralnego Biura do spraw koordynacji duszpasterskiej ordynariatów polowych w Kongregacji ds. Biskupów[1].

Konsekrował biskupa pomocniczego pelplińskiego Wiesława Śmigla (2012) i biskupa pomocniczego gdańskiego Zbigniewa Zielińskiego (2015). Był współkonsekratorem podczas sakry: biskupa pomocniczego wrocławskiego Edwarda Janiaka (1996), biskupa polowego Wojska Polskiego Tadeusza Płoskiego (2004), biskupa diecezjalnego sandomierskiego Krzysztofa Nitkiewicza (2009), biskupa pomocniczego warszawsko-praskiego Marka Solarczyka (2011), nuncjusza apostolskiego w Liberii Mirosława Adamczyka (2013) i biskupa pomocniczego gdańskiego Wiesława Szlachetki (2014)[7].

W 2013 tygodnik „Wprost” opublikował artykuł, w którym przedstawione zostały relacje anonimowych osób z otoczenia arcybiskupa Głódzia zarzucających mu upokarzanie i zastraszanie podwładnych, mobbing oraz organizowanie alkoholowych libacji[33]. W oświadczeniu będącym odpowiedzią na artykuł kuria gdańska wraz z dziekanami archidiecezji wyraziła protest i oburzenie na tekst zamieszczony w czasopiśmie, który uznała za zniesławiający hierarchę[34]. Sam arcybiskup uznał się za pomówionego, ale zadeklarował podjęcie dialogu z kapłanami formułującymi zarzuty wobec niego[35]. Wkrótce ksiądz Adam Świeżyński, wykładowca Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, przedstawił nuncjuszowi apostolskiemu w Polsce swoje zarzuty wobec arcybiskupa Głódzia[36].

W filmie dokumentalnym Tylko nie mów nikomu (2019) został ukazany jako jeden z hierarchów zatajających wiedzę o przypadkach molestowania osób małoletnich wśród podległych mu duchownych (w tym wypadku Franciszka Cybuli)[37]. W związku z zarzutem postawionym w tym filmie został po jego emisji skrytykowany w mediach[38].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia | edytuj kod

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Wałęsy z 18 grudnia 1995 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[39], zaś postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z 2 listopada 1998 Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą tego orderu[40]. Z nadania prezydenta RFN Horsta Köhlera w 2005 otrzymał Wielki Krzyż Zasługi Republiki Federalnej Niemiec[41]. W 2000 został członkiem zakonu bożogrobców w randze komandora z gwiazdą, a także zakonu maltańskiego w randze kapelana konwentualnego ad honorem[11]. W 2005 został nagrodzony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[42].

Otrzymał honorowe obywatelstwa: Białegostoku (1995)[43], Warszawy (2005)[44], Radzymina (2006)[45], Wołomina (2007)[46], a także powiatu monieckiego (2005)[47] i gminy Sokółka (2006)[48]. Został również uhonorowany Odznaką Honorową „Zasłużony dla Mazowsza” (2007)[49].

W 2010 nadano mu tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego[50].

Został wyróżniony Komandorią Missio Reconciliationis (1999)[51], medalem „Milito Pro Christo” i dyplomem „Benemerenti” (2005)[10], Medalem Honorowym im. Józefa Tuliszkowskiego (2007)[52], Medalem Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej (2008)[53], Złotym Krzyżem Związku Piłsudczyków RP (2009)[54], Krzyżem „Golgota Wschodu” (2012)[55]. Otrzymał nagrodę Instytutu Pamięci Narodowej „Świadek Historii” (2014)[56]. Redakcja „Tygodnika Solidarność” przyznała mu tytuł Człowieka Roku 2009[57].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l m Bp Sławoj Leszek Głódź arcybiskupem. ekai.pl (arch.), 2004-07-17. [dostęp 2017-11-04].
  2. a b P. Szubarczyk. Białe Orły z Sokółki. „Nasz Dziennik”. 21 lutego 2013, nr 44 (4583). ISSN 1429-4834. [dostęp 2013-03-22]. 
  3. a b P. Bieliński: Abp Głódź – nowy biskup warszawsko-praski. ekai.pl (arch.), 2004-08-26. [dostęp 2017-11-04].
  4. a b c d e f g h i j Nota biograficzna Sławoja Leszka Głódzia na stronie Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. ordynariat.wp.mil.pl. [dostęp 2018-01-01].
  5. Nota biograficzna Sławoja Leszka Głodzia w Encyklopedii Solidarności. encysol.pl. [dostęp 2016-08-24].
  6. Grzegorz Polak: Abp Sławoj Leszek Głodź – jaki jest naprawdę?. ekai.pl, 5 kwietnia 2013. [dostęp 2018-09-09].
  7. a b Sławoj Leszek Głódź (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-10-25].
  8. Jubileusz arcybiskupa. ekai.pl (arch.), 2011-02-20. [dostęp 2017-11-04].
  9. a b c Abp Sławoj Leszek Głódź – nowy metropolita gdański. ekai.pl (arch.), 2008-04-26. [dostęp 2019-04-12].
  10. a b Uroczystość wręczenia dyplomów Benemerenti i medali Milito pro Christo. wp.mil.pl, 2005-01-10. [dostęp 2013-10-08].
  11. a b c Nota biograficzna Sławoja Leszka Głódzia na stronie diecezji warszawsko-praskiej. diecezja.waw.pl. [dostęp 2013-03-20].
  12. Elevazione alla dignità arcivescovile dell’Ordinario Militare per la Polonia (wł.). press.vatican.va, 2004-07-17. [dostęp 2014-10-18].
  13. Rinuncia del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2004-08-26. [dostęp 2014-10-18].
  14. Nowy biskup diecezji warszawsko-praskiej. episkopat.pl (arch.), 2004-08-26. [dostęp 2016-02-14].
  15. Ingres Abp. Głódzia. diecezja.waw.pl, 2004-10-02. [dostęp 2013-03-20].
  16. Sławoj Leszek Głódź od 20 lat biskupem. ekai.pl (arch.), 2011-02-20. [dostęp 2017-11-04].
  17. Rinuncia dell’Arcivescovo Metropolita di Gdańsk (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2008-04-17. [dostęp 2014-10-18].
  18. Komunikat Nuncjatury Apostolskiej – metropolia gdańska. episkopat.pl (arch.), 2008-04-17. [dostęp 2014-10-18].
  19. Abp Sławoj L. Głódź odbył ingres do archikatedry oliwskiej. ekai.pl (arch.), 2008-04-26. [dostęp 2017-11-04].
  20. Uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła:Abp Sławoj Leszek Głódż otrzymał od Papieża Benedykta XVI paliusz. ordynariat.wp.mil.pl, 2008-06-29. [dostęp 2018-01-01].
  21. Nowi członkowie Rady Stałej Konferencji Episkopatu. ekai.pl (arch.), 2012-10-03. [dostęp 2017-11-04].
  22. Zakończyły się obrady biskupów we Wrocławiu. ekai.pl (arch.), 2012-06-22. [dostęp 2019-04-12].
  23. Episkopat powołał zespół ds. Radia Maryja. ekai.pl (arch.). [dostęp 2017-11-04].
  24. Wybory 359. Zebrania Plenarnego. episkopat.pl (arch.), 2012-10-05. [dostęp 2016-07-26].
  25. Biskup Polowy gen.bryg.dr Tadeusz Płoski- Delegatem KEP ds. Harcerzy. ordynariat.wp.mil.pl, 2005-03-10. [dostęp 2018-01-01].
  26. Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Strażaków. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-09].
  27. Zakończyło się zebranie plenarne Episkopatu. ekai.pl (arch.), 2012-10-03. [dostęp 2017-11-04].
  28. a b Sławoj Leszek Głódź na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-10-09].
  29. Kard. Stanisław Dziwisz członkiem Rady Stałej KEP (popr.). ekai.pl (arch.), 2007-03-14. [dostęp 2019-04-12].
  30. Abp Głódź członkiem rady programowej KAI. ekai.pl (arch.), 2014-06-11. [dostęp 2017-11-04].
  31. Historyczne spotkanie Episkopatu Polski w Lublinie. ekai.pl, 2017-10-14. [dostęp 2017-11-06].
  32. Zarząd Główny Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce. pava-swap.org. [dostęp 2017-06-05].
  33. M. Rigamonti: Poważne zarzuty wobec abp. Głodzia. „Pił, wyzywał, poniżał”. wprost.pl, 2013-03-17. [dostęp 2013-03-18].
  34. Gdańskie duchowieństwo broni abp. Głódzia. ekai.pl (arch.), 2013-03-18. [dostęp 2017-11-04].
  35. Wybaczam księżom, którzy rzucili oskarżenia przeciwko mnie!. ekai.pl (arch.), 2013-03-28. [dostęp 2017-11-04].
  36. J. Zalesiński: Kontrowersje wokół abp Głódzia. Ks. prof. Adam Świeżyński ze skargą u nuncjusza apostolskiego. dziennikbaltycki.pl, 2013-05-16. [dostęp 2013-05-17].
  37. Tomasz Sekielski: abp Głódź wiedział o pedofilii ks. Cybuli. onet.pl, 2019-05-13. [dostęp 2019-05-15].
  38. Ojciec Gużyński do abp. Głódzia: Twój czas się skończył. Podaj się do dymisji, zrób coś dobrego dla Kościoła. tok.fm, 2019-05-14. [dostęp 2019-05-15].
  39. M.P. z 1996 r. nr 15, poz. 189. [dostęp 2014-06-13].
  40. M.P. z 1999 r. nr 10, poz. 131 – pkt 3. [dostęp 2014-06-13].
  41. Abp Głódź otrzymał Wielki Krzyż Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. ekai.pl (arch.), 2005-06-03. [dostęp 2019-04-12].
  42. Baza nagrodzonych na dole strony: Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2019-04-12].
  43. Honorowi Obywatele Miasta. bialystok.pl. [dostęp 2013-03-21].
  44. Sławoj Leszek Głódź. radawarszawy.um.warszawa.pl, 2012-11-29. [dostęp 2013-03-21].
  45. Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź. radzymin.pl. [dostęp 2013-03-23].
  46. Uchwała Nr V-24/2007 Rady Miejskiej w Wołominie. wolomin.org, 2007-02-15. [dostęp 2016-10-09].
  47. Uchwała Nr XXXV/170/05 Rady Powiatu w Mońkach. bip.st.monki.wrotapodlasia.pl, 2005-12-12. [dostęp 2016-10-09].
  48. Abp Głódź honorowym obywatelem gminy Sokółka. ekai.pl (arch.), 2006-05-07. [dostęp 2019-04-12].
  49. Abp Głódź wyróżniony medalem „Zasłużony dla Mazowsza”. ekai.pl (arch.), 2007-12-18. [dostęp 2017-11-04].
  50. Doktorzy Honoris Causa. uksw.edu.pl. [dostęp 2011-12-27].
  51. Laudacja Wygłoszona na cześć Arcybiskupa Generała Sławoja Leszka Głódzia z okazji przyznania dyplomu Doktora h.c. UKSW. ordynariat.wp.mil.pl, 2010-05-26. [dostęp 2018-01-01].
  52. Wykaz osób wyróżnionych Medalem w 2007 roku. straz.gov.pl. [dostęp 2015-12-18].
  53. Pierwsze nadanie Medalu Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej 8 kwietnia 2008 r.. „Zeszyty Katyńskie”. nr 24 (Zbrodnia katyńska – naród, państwo, rodzina). ISSN 1426-4064. [dostęp 2013-03-22]. 
  54. 08 listopada 2009. pilsudski.x.pl, 2009-11-08. [dostęp 2013-11-03].
  55. Animus et Semper Fidelis dla Adama Gajkowskiego. zrobtosam.com, 2013-02-11. [dostęp 2018-06-30].
  56. Abp Głódź laureatem nagrody „Świadek Historii”. ekai.pl (arch.), 2014-12-16. [dostęp 2017-11-04].
  57. B. Madajczyk-Krasowska. Nasz Człowiek Roku. „Tygodnik Solidarność”. nr 4 (1111) 22 stycznia 2010. ISSN 0208-8045. [dostęp 2014-10-18]. 

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Sławoj Leszek Głódź" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy