Władcy Niemiec


Władcy Niemiec w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spis treści

Królowie frankijscy (768-846) | edytuj kod

772–805 – król Franków Karol Wielki w toku wieloletnich wojen podbija i chrystianizuje Sasów, w 787 roku anektuje Bawarię. Ziemie plemion niemieckich pod panowaniem Karolingów. W 800 r. Karol Wielki zostaje w Rzymie koronowany na cesarza.

Karolingowie | edytuj kod

Po śmierci Ludwika I i trwającym w latach 840–843 sporze pomiędzy braćmi (władzę sprawował oficjalnie tylko najstarszy z synów Ludwika cesarz Lotar I) państwo Franków zostaje podzielone (traktat w Verdun z sierpnia 843 r.) pomiędzy synów Ludwika I na:

Królowie Franków Wschodnich (846-911) | edytuj kod

Karolingowie | edytuj kod

Cesarze rzymscy i królowie niemieccy (911-1806) | edytuj kod

Tytuł królewski początkowo brzmiał od czasu traktatu z Verdun: król wschodniofrankijski, a od XI wieku przybrał nową formę – król Rzymian. Władcy, którzy zostali koronowani w Rzymie przez papieża (z paroma wyjątkami), nosili tytuł świętego cesarza rzymskiego. Od 1508 każdy władca w momencie objęcia urzędu był wybranym cesarzem rzymskim, a jego koregent nosił tytuł króla Rzymian.

W 911 r., po wymarciu wschodniofrankijskiej linii Karolingów, plemiona niemieckie wybrały Konrada I na króla.

Dynastia frankońska | edytuj kod

Ludolfingowie | edytuj kod

W 919 r., po śmierci Konrada I, na króla Niemiec zostaje wybrany książę Saksonii, Henryk I z rodu Ludolfingów. Od tej pory władcę wybierano spośród członków panującej dynastii. W 962 Otton I koronuje się w Rzymie na cesarza. Niemcy stają się rdzeniem Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Dynastia salicka | edytuj kod

1024 – po wymarciu Ludolfingów królem zostaje ich krewny, możny z Frankonii Konrad II.

Supplinburgowie | edytuj kod

Hohenstaufowie | edytuj kod

1138 – po śmierci Lotara III królem Niemiec wybrano Konrada von Hohenstaufa, spokrewnionego z dynastią salicką księcia Szwabii.

Welfowie | edytuj kod

1198 – przeciwnicy Hohenstaufów wybrali na króla Ottona Welfa, który po śmierci prawowitego władcy Filipa Szwabskiego w 1208 roku został jedynowładcą Niemiec.

Hohenstaufowie | edytuj kod

1211 – Hohenstaufowie odzyskali większe poparcie i powrócili na tron.

Wielkie Bezkrólewie | edytuj kod

1254 – Po śmierci Konrada IV rozpoczął się okres chaosu politycznego i walk wewnętrznych, podczas którego książęta niemieccy nie potrafili zgodnie wybrać jednego władcy. Od tej pory będą wybierani przedstawiciele różnych rodów, zasada wyboru króla spośród panującego rodu królewskiego poszła w niepamięć.

Habsburgowie | edytuj kod

1273 – książęta-elektorowie przeprowadzili pierwszą od dwudziestu lat zgodną elekcję: na tron powołano landgrafa Alzacji Rudolfa von Habsburga. Zakończono tym samym Wielkie Bezkrólewie.

Dynastia Nassau | edytuj kod

Habsburgowie | edytuj kod

Luksemburgowie | edytuj kod

Wittelsbachowie | edytuj kod

Habsburgowie | edytuj kod

Luksemburgowie | edytuj kod

Wittelsbachowie | edytuj kod

Luksemburgowie | edytuj kod

Habsburgowie | edytuj kod

1438 – zięć Zygmunta Luksemburskiego, Książę Austrii Albrecht V Habsburg został wybrany po śmierci swojego teścia, dzięki jego poparciu. Habsburgowie stosując przekupstwo i rozdając przywileje zapewniali sobie elekcję aż do końca dynastii w 1740 roku.

1517 – początek reformacji. Od tej pory władcy Austrii zdobywają tron także dzięki przewadze katolików w kurii elektorskiej.

Wittelsbachowie | edytuj kod

1740 – po śmierci Karola VI najbliższy powinowaty Habsburgów, elektor Bawarii Karol Albrecht zgłasza pretensję do władzy w Austrii i zostaje wybrany na cesarza rzymsko-niemieckiego.

Dynastia habsbursko-lotaryńska | edytuj kod

1745 – Maria Teresa, córka Karola VI, pokonała Karola VII w wojnie sukcesyjnej austriackiej. Po śmierci tego ostatniego cesarzem rzymsko-niemieckim wybrano męża Marii Teresy, byłego księcia Lotaryngii Franciszka Stefana.

Protektorzy Związku Reńskiego | edytuj kod

1806 r. – po klęsce Austrii w wojnie z Francją większość książąt ogłosiła wystąpienie z Cesarstwa i utworzenie Związku Reńskiego pod protektoratem Napoleona I. Ten zaś zmusił pokonanego Franciszka II do zrzeczenia się tytułu cesarza rzymskiego. Protektora w Związku reprezentował Książę Prymas.

Bonaparte | edytuj kod

Książę Prymas | edytuj kod

Prezydenci Związku Niemieckiego (1806-1866) | edytuj kod

1815 r. – kongres wiedeński. W miejsce Związku Reńskiego powołano Związek Niemiecki, konfederację niezależnych państw, której prezydentem zostawał każdorazowo cesarz Austrii.

Dynastia habsbursko-lotaryńska | edytuj kod

Prezydenci Związku Północnoniemieckiego (1867-1871) | edytuj kod

1866 r. – Prusy zwyciężyły w wojnie z Austrią. Związek Niemiecki został rozwiązany i utworzono Związek Północnoniemiecki, którego prezydentem miał zostawać każdorazowo król Prus.

Hohenzollernowie | edytuj kod

Cesarze niemieccy (1871-1918) | edytuj kod

1871 – Prusy i mniejsze państwa niemieckie zwyciężyły w wojnie z Francją. Związek Północnoniemiecki przekształcono w Cesarstwo Niemieckie, do którego przystąpiły wszystkie państwa dawnego Związku Niemieckiego z wyjątkiem Austrii.

Hohenzollernowie | edytuj kod

Niemcy po 1918 | edytuj kod

 Osobne artykuły: Prezydenci NiemiecPrzywódcy Niemieckiej Republiki Demokratycznej.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Ponowna elekcja.
  2. Nie objął urzędu.
  3. 29 czerwca 1848 roku Frankfurckie Zgromadzenie Narodowe, w którym przewagę zdobyła orientacja wielkoniemiecka, dążąca do utworzenia zjednoczonej Rzeszy Niemieckiej ze wszystkich krajów niemieckich, w tym również i Cesarstwa Austrii, wybrała arcyksięcia Jana, zwolennika tej koncepcji, na regenta.
  4. Jego abdykacja została ogłoszona 9 listopada. Rezygnację z obydwu tronów (tym razem również pruskiego) Wilhelm potwierdził specjalnym aktem z 28 listopada 1918 r.
Na podstawie artykułu: "Władcy Niemiec" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy