Władysław Cieplak


Władysław Cieplak w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Miłosław Cieplak ps. Giewont, Kwiczoł, Mały (ur. 6 czerwca 1917 w Aleksandrowie Kujawskim, zm. 30 sierpnia 1944 w Warszawie) – harcmistrz, porucznik, uczestnik powstania warszawskiego jako dowódca 3 „kompanii Giewonta” batalionu „Zośka” Armii Krajowej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Aleksandra i Stefanii z domu Łuszkiewicz. Od najmłodszych lat wraz z rodzeństwem, siostrą Irminą oraz bratem Przemysławem (późniejszym żołnierzem 2. kompanii „Rudy”, ps. „Smyk”) działał w harcerstwie[1]. Był harcerzem 21. Drużyny im. Tadeusza Rejtana w Poznaniu, przybocznym Floriana Marciniaka.

Pierwsze dni wojny spędził w Poznaniu, gdzie działał w Pogotowiu Harcerzy. Następnie przedostał się do Warszawy i włączył się w pracę Wojennego Pogotowia Harcerzy. Na początku 1940 roku wszedł do konspiracji, należał do Chorągwi Warszawskiej Szarych Szeregów. Był przybocznym Stanisława Broniewskiego „Orszy”, z którym znał się z pracy w Chorągwi Wielkopolskiej. Krótko był kierownikiem kolportażu Głównej Kwatery Szarych Szeregów. Prowadził na rogu ulic Świętokrzyskiej i Szkolnej sklep jubilerski, a dochody z działalności często przeznaczał na pomoc „Pasiece”. Ukończył I turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Agricola. Po reorganizacji Grup Szturmowych w czerwcu 1943 roku, został dowódcą grupy szturmowej, której celem było zorganizowanie odbicia naczelnika Szarych Szeregów, Floriana Marciniaka. Po utworzeniu batalionu „Zośka” objął stanowisko dowódcy 2. kompanii „Rudy”. W grudniu 1943 r. został odwołany ze stanowiska dowódcy na rzecz Andrzeja Romockiego (efekt akcji Wilanów).

Brał udział w:

  • akcji pod Arsenałem (dowódca ubezpieczenia)
  • akcji pod Czarnocinem (dowódca ubezpieczenia)
  • uwolnieniu więźnia ze Szpitala Dzieciątka Jezus
  • akcji Wilanów (dowódca uderzenia)
  • akcji kolejowej na trasie Tłuszcz-Urle (obserwator z ramienia dowódcy batalionu)
  • akcji "Par. I" i "Par. II" (dowódca bazy szkoleniowej)

Objął dowództwo utworzonej w pierwszych dniach powstania warszawskiego 3. kompanii batalionu „Zośka”. Wraz ze swoją kompanią brał udział m.in. w wyzwalaniu Gęsiówki oraz w natarciu na Dworzec Gdański. Zginął 30. dnia powstania warszawskiego pod gruzami zbombardowanego przez lotnictwo niemieckie budynku przy ul. Zakroczymskiej 7 na Starym Mieście. Miał 27 lat. Pochowany w kwaterach żołnierzy i sanitariuszek batalionu „Zośka” na Wojskowych Powązkach w Warszawie (kwatera 20A-4-5).

Odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych i Orderem Virtuti Militari, rozkazem Dowódcy AK nr 507 z 14 VIII 1944. Uzasadnienie nadania mu krzyża VM brzmiało: „zasłużył się w walkach na terenie Grupy «Północ»"[2]. Order został zweryfikowany pozytywnie uchwałą Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari z dnia 13 października 2011[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Barbara Wachowicz: Wierna rzeka harcerstwa. Tom IV. To Zośki wiara! Gawęda o Harcerskim Batalionie AK "Zośka". Cz. 2. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2005, s. 358. ISBN 83-06-01851-6.
  2. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 4. Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari – Powstanie Warszawskie. Opracował Andrzej Krzysztof Kunert, Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 1997. ​ISBN 83-87224-00-6​.
  3. Potwierdzono nadanie Virtuti Militari 104 powstańcom. Informacja [w: prezydent.pl] (pol.). [dostęp 23 stycznia 2012].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Władysław Cieplak" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy