Władysław Wiecierzyński


Władysław Wiecierzyński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Wiecierzyński (ur. 15 kwietnia 1894 w Suwałkach, zm. 22 lutego 1983 w Lesznie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Suwałkach, w rodzinie Józefa, z zawodu szewca, i Bronisławy z domu Norbert. W latach 1901–1910 uczęszczał do szkoły powszechnej oraz Prywatnej Siedmioklasowej Szkoły Handlowej w Suwałkach. W październiku 1911 wstąpił do wojska rosyjskiego, lecz w następnym roku został zwolniony do rezerwy z powodów zdrowotnych. W 1913 został powtórnie powołany do armii rosyjskiej i w roku 1914 zostaje skierowany na kurs oficerski w Petersburgu. W 1915 roku, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i otrzymał przydział do 141 Możajskiego pułku piechoty walczącego w składzie rosyjskiej 36 Dywizji Piechoty na froncie północno-zachodnim. W 1916 roku został awansowany na podporucznika, a w następnym roku na porucznika[1]

W 1917 roku, po demobilizacji, wrócił do rodzinnych Suwałk i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W ramach działań konspiracyjnych wziął udział w rozbrojeniu patroli niemieckich na ziemi suwalskiej. W styczniu 1919 roku przebił się przez kordon wojsk niemieckich do Zambrowa i wstąpił do 1 Suwalskiego pułku strzelców, przemianowanego później na 41 Suwalski pułk piechoty. W pułku objął dowództwo kompanii karabinów maszynowych i na jej czele walczył pod Lidą, gdzie zostaje ranny. Po raz drugi został ranny w sierpniu 1920 roku pod Modlinem.

1 czerwca 1921 roku, w stopniu kapitana nadal pełnił służbę w 41 pułku piechoty[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 518. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 41 pułk piechoty[3]. 22 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 41 pułku piechoty[4]. W 1923 roku był dowódcą III batalionu 41 pp[5]. W 1924 roku był na etacie przejściowym, na kursie dla młodszych oficerów piechoty w Chełmnie, pozostając oficerem nadetatowym 41 pp[6].

11 marca 1926 roku ogłoszono jego przeniesienie do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 24 batalionu granicznego w Sejnach[7][8]. 23 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 1 dniem stycznia 1928 roku i 69. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. Latem 1929 roku został przeniesiony na stanowisko dowódcy 27 batalionu odwodowego w Snowie.

28 stycznia 1931 roku ogłoszono jego przeniesienie z KOP do 56 pułku piechoty wielkopolskiej w Krotoszynie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[10][11]. W listopadzie 1935 roku objął dowództwo 55 Poznańskiego pułku piechoty w Lesznie. 19 marca 1939 roku został awansowany na pułkownika w korpusie oficerów piechoty[12].

Na czele pułku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Po utraceniu możliwości dowodzenia pułkiem wskutek ciężkich strat i bombardowań nieprzyjaciela w dniu 17 września 1939 przebija się przez Budy Stare – Kamion – Łaźnia do Puszczy Kampinoskiej. W okolicy Modlina dostaje się do niewoli niemieckiej. W trakcie II wojny światowej przebywa w Oflagu XVIII A w Linzu, a od początku 1941 w Oflagu IIC w Woldenbergu (Dobiegniew) nr. 20669/XVIII A.

Po powrocie z niewoli poza wojskiem. Uznany przez Inwalidzką Komisję Lekarską w Lesznie z powodu „odniesionej rany w 1939 i nabytej w niewoli niemieckiej choroby serca” inwalidą wojennym w 70 procentach. 25 kwietnia 1945 roku podjął pracę jako inwalida w Stacji Hodowli Nasion „Antoniny” w Lesznie. W 1950 roku wspólnie ze swymi podkomendnymi założył w Lesznie Spółdzielnię Inwalidów „Bzura”, później przemianowaną na „Kopernik”. Pracował w niej jako księgowy od 1953 do 1967 roku, kiedy to został przeniesiony na emeryturę[13][14]. Zmarł 22 lutego 1983 roku w Lesznie. Został pochowany w Lesznie na cmentarzu parafialnym przy ulicy Kąkolewskiej.

Pułkownik Władysław Wiecierzyński został upamiętniony w Lesznie tablicą na domu, w którym mieszkał. 24 stycznia 1991 roku uchwałą nr XI/52/91 jedna z ulic Leszna otrzymała nazwę „Płk. Władysława Wiecierzyńskiego”.

Rodzina | edytuj kod

27 stycznia 1923 roku zawarł związek małżeński z Jadwigą Moniką Mackiewicz, córką Wiktora i Bogumiły, urodzoną 24 grudnia 1901 roku w Suwałkach. Żona ukończyła studia w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. 18 sierpnia 1939 roku wraz z synami była ewakuowana w okolice Lwowa. W czasie wojny była więziona w obozie koncentracyjnym Ravensbrück. Władysław i Jadwiga mieli dwóch synów: Władysława (ur. 8 kwietnia 1924 roku) i Ryszarda (ur. 17 września 1928 roku). Obaj synowie byli więźniami obozów koncentracyjnych Stutthof i Ravensbrück[15][16]

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. 37. rocznica śmierci Płk Wiecierzyńskiego, www.sor69pplot.pl [dostęp 2017-11-20]  (pol.).
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 141, 940.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 36.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 549.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 245, 404.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 227, 348.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 marca 1926 roku, s. 81.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 118, 168.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 21.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 30.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 22, 584.
  12. 37. rocznica śmierci Płk Wiecierzyńskiego, www.sor69pplot.pl [dostęp 2017-11-20]  (pol.).
  13. Wielka Księga Piechoty Polskiej 1918–1939...s. 41
  14. Autor, www.leszno.interbit.pl [dostęp 2017-11-20] .
  15. Bohaterowie 1939, www.bohaterowie1939.pl [dostęp 2017-11-20] .
  16. Autor, www.leszno.interbit.pl [dostęp 2017-11-20] .
  17. 37. rocznica śmierci Płk Wiecierzyńskiego, www.sor69pplot.pl [dostęp 2017-11-20]  (pol.).
  18. Na podstawie fotografii [1]

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Władysław Wiecierzyński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy