Wincenty Heinrich


Wincenty Heinrich w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wincenty Heinrich ps. Skiba (ur. 21 stycznia 1922 w Warszawie) – konspirator Armii Krajowej, partyzant Gwardii i Armii Ludowej, oficer polskiego lotnictwa, członek PZPR, a następnie NSZZ "Solidarność".

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Warszawiak, w 1940 wstąpił do Szarych Szeregów będąc jednocześnie pracownikiem budowlanym. Ukończył szkołę podchorążych Armii Krajowej. W 1943 przeszedł do Gwardii Ludowej. W 1944 został szefem kompanii Brygady Północnej Lubelszczyzny im. Jana Hołoda. Razem z nią walczył pod Rąblowem. W drugiej połowie maja został szefem sztabu Oddziału Specjalnego Armii Ludowej "Bolka"[1]. Po wyzwoleniu rozpoczął służbę w odrodzonym Wojsku Polskim. W 1947 ukończył Oficerską Szkołę Lotniczą WP. Pełnił m.in. funkcje szefa Wydz. Operacyjnego Sztabu Wojsk Lotniczych (1947–1952), szefa Zarządu Operacyjnego SWL (1956-1960), szefa sztabu Wojsk Lotniczych-Inspektoratu Wojsk Lotniczych (1960-1963). W latach 1963-1968 w dyspozycji ministra obrony narodowej. W 1960 ukończył moskiewską Akademię Sztabu Generalnego. Usunięty z wojska za krytykę działań państwa, w latach 1973-1981 lektor j. niemieckiego w Krajowej Spółdzielni Pracy Lingwista w Warszawie, 1982-1990 w Towarzystwie Wiedzy Powszechnej tamże. W 1981 dyrektor biura Zarządu Głównego Związku Literatów Polskich[2].

W latach 1976-1981 współpracownik KOR, słuchacz TKN. 13 grudnia 1981 wystąpił z PZPR. Od września 1980 w "Solidarności", wiceprzewodniczący Komitetu Założycielskiego, następnie przewodniczący KZ w Lingwiście. 15 grudnia 1981 zatrzymany, po odmowie podpisania tzw. lojalki zwolniony. W 1982 współzałożyciel, do 1985 autor, redaktor, organizator pracy zespołu redakcyjnego podziemnego pisma wojskowego "Reduta". Od 13 kwietnia do 17 grudnia 1985 przetrzymywany bez wyroku w AŚ Warszawa-Mokotów.

W marcu 1981, w liście do Trybuny Robotniczej zaprotestował przeciwko kultowi płk Bolesława Kowalskiego ps. "Cień". Ujawnił on także, że w maju 1944 partyzanci Armii Ludowej z Obwodu II Lubelskiego oraz lokalni działacze Polskiej Partii Robotniczej (także miejscowe elity) potępili zbrodnię w Owczarni żądając wyłączenia z AL oddziału "Cienia" a jego samego żeby postawić przed sądem partyzanckim. Ostatecznie nie doszło do tego a Kowalski-Kaźmirak zachował swoje stanowisko[3][4].

W 1990 przeszedł na emeryturę. W latach 1996-1998 autor artykułów o tematyce wojskowej, m.in. w Tygodniku Solidarność i Gazecie Polskiej.

Awanse | edytuj kod

Odznaczenia | edytuj kod

i inne

Przypisy | edytuj kod

  1. G. Alef-Bolkowiak, "Gorące dni", str. 85
  2. Wincenty Heinrich – Encyklopedia Solidarności, www.encysol.pl [dostęp 2018-10-15]  (pol.).
  3. http://glos.com.pl/ARCHIWUM/2004/004/Bkraj/historia.html
  4. dws.org.pl • Zobacz temat - Oddział AL Cienia Kowalskiego, www.dws.org.pl [dostęp 2018-10-15]  (pol.).
  5. Wincenty Heinrich – Encyklopedia Solidarności, www.encysol.pl [dostęp 2018-10-15]  (pol.).

Bibliografia | edytuj kod

  • Gustaw Alef-Bolkowiak, "Gorące dni"
  • Encyklopedia Solidarnościl
Na podstawie artykułu: "Wincenty Heinrich" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy