Witold Nowacki


Witold Nowacki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób prof. Witolda Nowackiego na Starych Powązkach w Warszawie

Witold Nowacki (ur. 20 lipca 1911 w Zakrzewie, zm. 23 sierpnia 1986 w Warszawie) – specjalista w dziedzinie mechaniki budowli[2], teorii sprężystości[3] i termosprężystości[4]. Profesor Politechniki Gdańskiej, Uniwersytetu Warszawskiego i Politechniki Warszawskiej, prezes Polskiej Akademii Nauk. Ojciec Jerzego Nowackiego, dziadek Barbary Nowackiej, teść Izabeli Jarugi-Nowackiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Był synem Ludwika Nowackiego i Bronisławy z domu Czyżewskiej. Miał liczne rodzeństwo (jego starszą siostrą była Halina Nowacka[5]). Ukończył Gimnazjum Państwowe w Nakle nad Notecią. W okresie II wojny światowej przebywał w obozie jenieckim w Woldenbergu, gdzie zorganizował Studium Dokształcania Politechnicznego.

Doktorat uzyskał na Politechnice Warszawskiej we wrześniu 1945. 15 września 1945 objął kierownictwo Katedry Wytrzymałości Materiałów i Statyki Budowli oraz funkcję prodziekana Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Gdańskiej.

W 1952 przeniósł się do Warszawy, gdzie został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, uczestniczył w organizacji PAN jako Sekretarz Naukowy Wydziału IV Nauk Technicznych (1952–1957), w 1956 został członkiem rzeczywistym PAN. W latach 1957–1965 był zastępcą sekretarza naukowego, w latach 196–1968 sekretarzem naukowym, w latach 1969–1977 wiceprezesem, w latach 1978–1980 prezesem PAN[6].

W 1971 uhonorowany tytułem doktora honoris causa Politechniki Gdańskiej[7], w 1979 tytułem doktora honoris causa Politechniki Poznańskiej[8], natomiast w 1981 tytułem doktora honoris causa Politechniki Łódzkiej[9] i Warszawskiej[10].

Zajmował się zagadnieniami statyki i dynamiki, teorii sprężystości, lepkosprężystości, magnetosprężystości oraz teorii niesymetrycznej sprężystości.

W latach 1946–1948 był członkiem PPS, od kongresu zjednoczeniowego PPS i PPR 15 grudnia 1948 roku należał do PZPR. W latach 1964–1970 był zastępcą członka KC PZPR[1], w latach 1980–1981 członek KC PZPR[11]. Członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1968[12]. W czerwcu 1968 wszedł w skład Komitetu Honorowego obchodów 500 rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika[13].

Był członkiem Royal Society oraz Akademii Nauk ZSRR.

21 lipca 1977 odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej[14].

Literatura przedmiotu | edytuj kod

  • Zbigniew Kączkowski, Witold Nowacki, Warszawa 2008, Bibl. Gł. Politechniki Warszawskiej

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 673. ISBN 83-223-2073-6.
  2. Witold Nowacki, Mechanika budowli, t.1 – 1964, t.2 – 1967, PWN, Warszawa
  3. Witold Nowacki, Teoria sprężystości, PWN, Warszawa, 1973
  4. Witold Nowacki, Termosprężystość, Wrocław 1972, Zakł. Nar. Ossolińskich
  5. Halina Durnaś (Nowacka). W: Genealogy Directory [on-line]. geni.com. [dostęp 2018-11-13].
  6. Członkowie PAN: Skorowidz
  7. Osoby uhonorowane tytułem doktora honoris causa PG. pg.gda.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  8. Doktorzy honoris causa Politechniki Poznańskiej. [dostęp 23 lutego 2011].
  9. Doktoraty honoris causa w PŁ. p.lodz.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
  10. Doktorzy honoris causa PW. pw.edu.pl. [dostęp 20 września 2016].
  11. Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej, katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2017-11-27]  (ang.).
  12. Trybuna Robotnicza, nr 133 (7571) 5 czerwca 1968 roku, s. 2.
  13. "Urania", miesięcznik Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii, nr 3, marzec 1969, str. 84
  14. Nowiny, nr 165 (8951), 22-23-24 lipca 1977, s. 2.

Bibliografia | edytuj kod

  • Biblioteka Cyfrowa Politechniki Warszawskiej
  • Witold Nowacki: Mechanika Budowli, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1976
  • WitoldW. Nowacki WitoldW., Dźwigary powierzchniowe, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1980, ISBN 83-01-02476-3, OCLC 751517175 .
  • Witold Nowacki: Dynamika budowli, „Arkady”, Warszawa 1972
  • Witold Nowacki: Dynamiczne zagadnienia termosprężystości, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1966.
  • Witold Nowacki: Teoria sprężystości, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1970
  • Witold Nowacki: Teoria niesymetrycznej sprężystości, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1981
  • Witold Nowacki, Zbigniew Olesiak, Termodyfuzja w ciałach stałych, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1991.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Witold Nowacki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy