Wysoczyzna Białostocka


Wysoczyzna Białostocka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wysoczyzna Białostocka (843.33) – mezoregion fizycznogeograficzny, wschodnia część Niziny Podlaskiej, między Kotliną Biebrzańską, Doliną Górnej Narwi i Wzgórzami Sokólskimi; przecięta szerokimi dolinami Supraśli i Brzozówki.

Zajmuje powierzchnię około 3560 km².

Krajobraz wysoczyzny jest zróżnicowany, występują wysokie wzgórza moren i kemów, przekraczające 200 m n.p.m. (Góra Św. Jana 214 m). Rozległe powierzchnie sandrowe zajęte są przez obszary leśne, na których utworzono liczne rezerwaty.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Wysoczyzna Białostocka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy