Znaki diakrytyczne


Znaki diakrytyczne w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Znaki diakrytyczne (stgr. διακριτικός diakritikós – odróżniający) – znaki graficzne używane w alfabetach i innych systemach pisma, umieszczane nad, pod literą, obok lub wewnątrz niej, zmieniające sposób odczytu tej litery i tworzące przez to nową literę. W alfabetach sylabowych mogą zmienić znaczenie całej sylaby.

W alfabecie polskim jest dziewięć liter tworzonych za pomocą znaków diakrytycznych (litery diakrytyzowane, litery diakrytyczne): ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż.

W nazewnictwie potocznym terminami znaki diakrytyczne i diakrytyki określa się również litery diakrytyzowane, czyli tworzone poprzez dodanie znaków diakrytycznych[1].

W składzie komputerowym często do sprawdzania, czy dany font zawiera polskie litery diakrytyzowane, używa się zdania: „Zażółć gęślą jaźń”. Jest to najkrótsze znane zdanie, które zawiera wszystkie polskie litery diakrytyzowane; choć poprawne gramatycznie, nie przekazuje ono sensownej treści.

Przypisy | edytuj kod

  1. diakrytyczny, Dobryslownik.pl [dostęp 2019-02-13] .
Na podstawie artykułu: "Znaki diakrytyczne" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy