Zygmunt Zieliński (generał dywizji)


Zygmunt Zieliński (generał dywizji) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zygmunt Zieliński (ur. 24 kwietnia 1925 w Łodzi, zm. 27 września 2017 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych, dyplomata. Członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Stanisława i Janina. Jego ojciec był zawodowym wojskowym. Przed wojną mieszkał we Włodzimierzu Wołyńskim. Po napaści ZSRR na Polskę został deportowany wraz z rodziną na Syberię, gdzie pracował przy wyrębie lasu.

W maju 1943 wstąpił do formowanej 1 DP im. Tadeusza Kościuszki[1]. Jako prymus ukończył Szkołę Oficerską Piechoty nr 1 w Riazaniu. W 1946 ukończył kurs dowódców batalionów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Następnie był wykładowcą taktyki w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 3 i starszym adiutantem dowódcy batalionu. W 1948 awansował do stopnia kapitana, a w 1951 - majora. Od 1948 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP, którą ukończył w 1951. Następnie był wykładowcą w tej akademii - w kolejnych latach służby awansował do stanowiska zastępcy szefa katedry i szefa katedry służby sztabów ASG. Pułkownik od 1957. W 1962 uzyskał tytuł doktora nauk wojskowych. W 1965 został szefem Gabinetu Ministra Obrony Narodowej marszałka Mariana Spychalskiego. Od 1968 nieprzerwanie przez 18 lat sprawował funkcję szefa Departamentu Kadr MON. Generał brygady od 1968, a generał dywizji od 1972.

Był inspiratorem i jednym z twórców „Zasad działania kadrowego w Siłach Zbrojnych PRL”. W 1973 uzyskał nagrodę I stopnia MON w dziedzinie sztuki operacyjnej.

Na VII (grudzień 1975) oraz VIII Zjeździe (luty 1980) PZPR wybierany na zastępcę członka KC PZPR (1975-1981), na IX Zjeździe (lipiec 1981) wszedł w skład Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR (1981-1986). W latach 1974-1990 był członkiem Rady Naczelnej oraz Zarządu Głównego ZBoWiD.

W okresie stanu wojennego (1981–1983) sprawował funkcję sekretarza Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. W latach 1987–1990 minister pełnomocny - Szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie Zachodnim. Od listopada 1990 roku w stanie spoczynku w związku z osiągnięciem granicy wieku 65 lat.

Zmarł 27 września 2017[2]. Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 9D-6-1).

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2018-11-18].
  2. Zygmunt Zieliński. Nekrolog, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2017-09-29] .
  3. Lista żołnierzy odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 280 z 11 października 1973. 
  4. Żołnierz Wolności”, 16 grudnia 1982, str. 1
  5. Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 1 (107), styczeń-marzec 1984, str. 231

Bibliografia | edytuj kod

  • Leszek Grot, Tadeusz Konecki, Edward Nalepa: Pokojowe dzieje Wojska Polskiego, Wojskowy Instytut Historyczny im. Wandy Wasilewskiej Warszawa 1988
  • A. Mazur: Order Krzyża Grunwaldu, Wydawnictwo MON Warszawa 1988
  • H.P. Kosk, Generalicja Polska, tom II, Wydawnictwo Ajaks Warszawa - Pruszków 2001
  • M. Jędrzejko, M. Paszkowski, M. Krogulski: Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002), Wydawnictwo von Borowiecky Warszawa 2002, ​ISBN 83-87689-46-7
  • JanuszJ. Królikowski JanuszJ., Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, t. IV, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek Toruń, 2010, ISBN 978-83-7611-801-7, OCLC 833638240 .
  • Spotkania z Generałem. Wspomnienia i refleksje, Wydawnictwo PoliFot Wrocław 2009
  • J. Stroynowski (ed.): Who is who in the Socialist countries of Europe: a biographical encyclopedia of more than 12,600 leading personalities in Albania, Bulgaria, Czechoslovakia, German Democratic Republic, Hungary, Poland, Romania, Yugoslavia 1989, tom 3, K.G. Saur Pub. 1989
Na podstawie artykułu: "Zygmunt Zieliński (generał dywizji)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy