Ósmy Kneset (1974–1977)


Ósmy Kneset (1974–1977) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ósmy Kneset obradował w latach 1974–1977.

Wybory odbyły się 31 grudnia 1973, a pierwsze posiedzenie parlamentu miało miejsce 21 stycznia 1974.

Spis treści

Posłowie | edytuj kod

Posłowie wybrani w wyborach[1]:

Zmiany | edytuj kod

Zmiany w trakcie kadencji[1]:

Historia | edytuj kod

Podczas obrad ósmego Knesetu zaczęły ujawniać się poważne konsekwencje wojny Jom Kipur. Jeszcze podczas wyborów nie był widoczny wewnętrzny wstrząs społeczny, jednak stopniowo rosła w siłę partia protestacyjna. 1 kwietnia 1974 Komisja Agranata przedstawiła raport o przyczynach niepowodzeń podczas tej wojny. W wyniku ogłoszenia tego raportu ustąpiła pani premier Golda Meir. Nowy rząd sformował Icchak Rabin, który nie zaprosił do rządu żadnych bohaterów wojennych.

W okresie kadencji parlamentu nastąpiła ideologiczna polaryzacja w kwestii przyszłości terenów zajętych przez izraelską armię podczas wojny sześciodniowej (1967). W 1974 podpisano z Syrią i Egiptem porozumienia o częściowym wycofaniu wojsk. W 1975 zawarto z Egiptem porozumienie, które opierało się na zasadzie „ziemia za pokój”.

Równocześnie nasiliła się izolacja Izraela na arenie międzynarodowej, która znalazła swoje odbicie w oświadczeniu Zgromadzenia Ogólnego ONZ, które przyrównało Syjonizm do rasizmu. W efekcie wzrosło uzależnienie Izraela od Stanów Zjednoczonych.

W tym okresie wzrosła liczba arabskich ataków terrorystycznych. Większe zamachy miały miejsce w Ma’alot (26 osób zostało zabitych – z czego 21 były dziećmi), Naharijja, kibucu Shamir, Kirat Shmona, hotelu sabaudzkim w Tel Awiwie, Kikar Zion w Jerozolimie, Beit She'an i Ramat Magszimim. W lipcu 1976 nastąpiło porwanie francuskiego samolotu z izraelskimi obywatelami do Ugandy, w Afryce. W odpowiedzi interweniował specjalny oddział izraelskich komandosów, który uwolnił zakładników.

W 1975 rozpoczęła się wojna domowa w Libanie i wzdłuż granicy izraelsko-libańskiej wybudowano specjalny system umocnień oraz fortyfikacji.

W okresie obrad ósmego Knesetu doszło także do kilku afer związanych z nieprawidłowościami finansowymi. Pod koniec 1976 przed sądem odpowiadał Asher Yadlin, który był kandydatem na dyrektora Banku Izraela. Samobójstwo popełnił minister budownictwa Awraham Ofer. Z powodu nieprawidłowości finansowych popełnionych w Stanach Zjednoczonych przez żonę, ustąpił premier Icchak Rabin.

Pod koniec kadencji ósmego Knesetu doszło do historycznego zerwania politycznego przymierza między Koalicją Pracy i Narodową Partią Religijną. Oficjalną przyczyną było przerwanie szabatu przez przybycie do Izraela pierwszych myśliwców F-15 z USA. Ceremonia w bazie wojskowej naruszyła szabat.

Szesnasty rząd (1974) | edytuj kod

Szesnasty rząd został sformowany przez Goldę Meir w dniu 10 marca 1974.

Premier ustąpiła 11 kwietnia 1974, w wyniku ogłoszenia raportu Komisji Agranata, która badała tło wybuchu wojny Jom Kipur.

Siedemnasty rząd (1974-1977) | edytuj kod

Siedemnasty rząd został sformowany przez Icchaka Rabina w dniu 3 czerwca 1974.

Premier ustąpił 22 grudnia 1977, w wyniku wycofania poparcia dla rządu przez Narodowej Partii Religijnej (jej ministrowie wystąpili z rządu).

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Members of the Eighth Knesset. knesset.gov.il. [dostęp 2015-12-27].
  2. Uzzi Feinerman (ang.) – profil na stronie Knesetu.
Na podstawie artykułu: "Ósmy Kneset (1974–1977)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy