Ö


Ö w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ö ö Znak ö na klawiaturze komputera

Ö, Öö (O Diaereza lub O umlaut) – litera alfabetu łacińskiego używana między innymi w językach niemieckim, wilamowskim, szwedzkim, islandzkim, fińskim, węgierskim, estońskim, tureckim, azerskim i wielu alfabetach fonetycznych.

Oznacza zwykle samogłoskę średnią przednią zaokrągloną, taką jak ø lub œ.

W językach, w których nie ma tej litery w regularnym alfabecie (m.in. w polskim), niemiecki znak ö zastępuje się często dwuznakiem „oe”.

W języku szwedzkim[1], fińskim[2] i islandzkim[3] jest ostatnią literą alfabetu.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Philip Holmes, Ian Hinchliffe: Swedish: A Comprehensive Grammar. London: Routledge, 2003, s. 559. ISBN 978-0-415-27883-6. (ang.)
  2. Aakkoset (fiń.). kielitoimistonohjepankki.fi. [dostęp 2020-04-08].
  3. Stafróf og stafrófsröð (isl.). arnastofnun.is. [dostęp 2020-04-08].
Na podstawie artykułu: "Ö" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy