Ø


Ø w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ø ø

Øølitera alfabetu łacińskiego używana między innymi w ortografii duńskiej, norweskiej i farerskiej. Była również używana w pisowni dawnej polszczyzny.

Reprezentuje zwykle samogłoskę średnią przednią zaokrągloną taką jak ø lub œ.

Język polski | edytuj kod

Litera „ø”, oznaczająca samogłoskę nosową, występowała w rękopisach od XII wieku po wiek XV, np. prawdø ‘prawdę’, nademnø ‘nade mną’[1]. W konsekwencji bywa ona używana w druku do dzisiaj do edycji dawnych tekstów polskich.

Znak ten bywa utożsamiany z tak zwanym „o rogatym” oznaczającym również samogłoskę nosową, które graficznie przybierało różną postać, najczęściej pomiędzy znakiem ϕ a ѻ[4]. Różne warianty o rogatego są od 2020 r. dostępne w foncie JuniusX[5].

Zobacz też | edytuj kod

znak ø na klawiaturze komputera

Przypisy | edytuj kod

  1. Lisowski 2010 ↓, s. 121.
  2. Kucała 1985 ↓, s. 56.
  3. Kucała 1985 ↓, s. 81.
  4. Antoni Małecki, Biblia królowéj Zofii, żony Jagiełły z Kodexu Szaroszpatackiego, Lwów 1871, s. XL i następne
  5. Peter Baker: JuniusX

Peter Baker

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Ø" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy