Łącznik (gramatyka)


Łącznik (gramatyka) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łącznik (kopula, czasownik łącznikowy, czasownik łączący) – czasownik w orzeczeniu imiennym (po łączniku musi zawsze występować orzecznik), będący w związku zgody z podmiotem[1][2].

Przykłady łączników: być, zostać, stać się, wydawać się (w znaczeniu: „sprawiać wrażenie”), stanowić (w znaczeniu: „być”), wyglądać (w znaczeniu: „mieć wygląd”), brzmieć (w znaczeniu: „wydawać się”)[2].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Klemensiewicz 1953 ↓, s. 23.
  2. a b Bąk 1977 ↓, s. 414.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Łącznik (gramatyka)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy