Łącznik izolacyjny


Łącznik izolacyjny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łącznik izolacyjny (ang. isolating switching device) – łącznik elektryczny, który w stanie otwarcia stwarza we wszystkich swoich biegunach bezpieczne przerwy izolacyjne[1].

Łączniki izolacyjne przeznaczone są do wykonywania czynności łączeniowych w stanie bezprądowym. Manipulacja łącznikiem izolacyjnym pod obciążeniem jest niedozwolona.

Łączniki izolacyjne są elementami rozdzielnic i tablic rozdzielczych. Jednak obecnie coraz częściej stosuje się w miejsce typowych odłączników rozłączniki izolacyjne i wyłączniki izolacyjne.

Przypisy | edytuj kod

  1. Praca zbiorowa: Słownik terminologiczny elektryki: Aparaty elektryczne wchodzące w skład urządzeń rozdzielczych, Część 1, Instytut Elektrotechniki – Warszawa 1989.
Na podstawie artykułu: "Łącznik izolacyjny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy