Łebsko


Na mapach: 54°42′22″N 17°23′01″E/54,706111 17,383611

Łebsko w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łebsko (kasz. Łebskò, niem. Lebasee) – jezioro przybrzeżne w województwie pomorskim (na terenie gmin Wicko oraz Smołdzino) na Wybrzeżu Słowińskim, trzecie pod względem powierzchni jezioro w Polsce.

Spis treści

Położenie | edytuj kod

Łebsko położone jest w województwie pomorskim, na obszarze dwóch powiatów: słupskiego i lęborskiego.

Leży na terenie Słowińskiego Parku Narodowego[1]. Powierzchnia jeziora stanowi 21,8% całkowitej powierzchni parku oraz 33,1% powierzchni lądowej, w tym wodnej śródlądowej[a]. Północny brzeg stanowi Mierzeja Łebska z ruchomymi piaskami.

Jezioro położone jest na wysokości 0,3 m n.p.m.[2]

Geneza | edytuj kod

Jezioro powstało poprzez podniesienie poziomu morza i zalanie łąk. Nie było zatoką morską.

Hydrografia | edytuj kod

Łeba wpływająca do Łebska Pomost w północno-zachodniej części jeziora Łebsko widziane z Mierzei Gardnieńskiej Szuwary trzcinowe Łebsko od strony południowej z widokiem na wydmy Łebsko widziane od przystani, w dali Rowokół

Łebsko jest największym pod względem powierzchni jeziorem w Polsce po Śniardwach i Mamrach[2]. Stanowi największe jezioro przybrzeżne[2] oraz największy zbiornik wodny w Słowińskim Parku Narodowym[3]. Zajmuje powierzchnię 71,4 km²[2]. Maksymalna głębokość dochodzi do 6,3 m[2], średnia wynosi 1,6 m[3]. Pojemność jeziora to 0,118 km³[2]. Ma 16,4 km długości oraz 7,6 km szerokości[4]. Długość linii brzegowej mierzy 55,4 km[3].

Przez Łebsko przepływa rzeka Łeba, uchodząca do Morza Bałtyckiego[4]. Wnosi ona do jeziora 11 m³ wody na sekundę[1]. Łebsko jest zbiornikiem słonawowodnym[1]. Za sprawą krótkiego odcinka ujściowego rzeki między jeziorem a morzem, w Łebsku dochodzi do okresowego napływu wód słonych z Bałtyku[1]. W czasie tego zjawiska zasolenie jeziora może dochodzić do 3[1]. Zbiornik posiada także połączenie kanałami z jeziorami Gardno i Sarbsko. Ze względu na typ miktyczny Łebsko zaklasyfikowano do jezior polimiktycznych[3], czyli takich, w których obserwuje się częste mieszanie wód[5].

Niewielka głębokość średnia oraz akumulacyjna działalność Łeby sprzyjają szybkiemu wypłycaniu misy jeziora[1]. Proces ten skutkuje zarastaniem zbiornika, a co za tym idzie stałym zmniejszaniem się jego powierzchni[1]. Do ciągłej zmiany powierzchni jeziora przyczynia się również osadzanie piasku u północnego brzegu. Nawiewany on jest z wydm, przemieszczających się w kierunku południowo-wschodnim[4]. W latach 1891 – 1965 linia brzegowa z przesuwała się z prędkością 0,5 – 1,2 m/rok[6]. W okresie od 1884 r. do 1920 r. Łebsko zmniejszyło się o 104 ha[7]. Od 1941 r. obszar zajmowany przez zbiornik uległ zredukowaniu o około 382 ha[4]. Zjawisko wypłacania jeziora dotyczy całej jego powierzchni[4].

Zmiany poziomu lustra wody w jeziorze oraz w odcinku ujściowym Łeby są od siebie zależne[8]. Determinują je głównie zmiany poziomu lustra wody w Bałtyku[8]. W lutym, marcu oraz kwietniu obserwuje się największe amplitudy między średnimi poziomami wody w Łebsku i w ujściu Łeby, najmniejsze zaś w maju, czerwcu oraz lipcu[6]. Skrajne wartości stanu wód w jeziorze uwarunkowane są przede wszystkim rozkładem i natężeniem wiatrów[6].

Toponimia | edytuj kod

Poświadczenia źródłowe nazwy jeziora Łebsko znajdują się w źródłach od XIII wieku: Lebzco ok. 1229, Lebsco 1283, Lebscho, Lebsko, Lebsco 1286, Lebsko, Labezk 1313, przez jezioro wielkie Lieba, Leba 1638. Nazwa jeziora jest utworzona z przyrostkiem *-ьsko od nazwy rzeki Łeba. Przejściowo jezioro było oznaczane pod nazwą Łeba lub Leba, pochodzące od nazwy rzeki[9].

Flora | edytuj kod

Jezioro jest miejscem występowania grzybieni białych (Nymphaea alba L.) oraz grążeli żółtych (Nuphar lutea)[10]. W pelagialu licznie występują rośliny z rodzaju wywłóczników oraz rdestnic, głównie rdestnica przeszyta (Potamogeton perfoliatus L.)[10]. W płytkiej strefie przybrzeżnej rosną skupiska oczeretu jeziornego (Schoenoplectus lacustris) oraz trzciny pospolitej (Phragmites australis)[10]. Szerokość trzcinowisk miejscami wynosi ponad 100 m[3]. W szuwarach trzcinowych schronienie znajduje wiele gatunków ptaków[3].

Ochrona | edytuj kod

Słowiński Park Narodowy | edytuj kod

Łebsko położone jest na obszarze Słowińskiego Parku Narodowego, utworzonego 1 stycznia 1967 r., zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 września 1966 r. w sprawie utworzenia Słowińskiego Parku Narodowego[11]. Zajmuje blisko 22% jego powierzchni. Jezioro objęte jest ochroną czynną, która przewiduje stosowanie zabiegów ochronnych, mogących oddziaływać na procesy naturalne[12].

Słowiński Park Narodowy podzielono na obręby i obwody ochronne[13]. Powołanie obwodów na służyć efektywniejszej ochronie i dokładniejszemu poznaniu zasobów przyrodniczych obszaru[13]. Wyodrębniono obręb wodny, w ramach którego powstał Obwód Ochronny Łebsko[13]. Obejmuje on również odcinki cieków wpływających do jeziora, jak i z niego wypływających, znajdujących się w granicach parku narodowego, a także kanały: Żarnowski, Gardno-Łebsko oraz Łupawa-Łebsko[3].

Rezerwat biosfery UNESCO | edytuj kod

W 1977 roku park narodowy został uznany za rezerwat biosfery, w ramach programu UNESCO „Człowiek i Biosfera” (Man and the Biosphere), który ma na celu wspieranie rozwoju zasobów ludzkich, przy jednoczesnym zachowaniu różnorodności biologicznej[14][15]. Stanowi jeden z dziesięciu rezerwatów biosfery w Polsce[15].

Konwencja ramsarska | edytuj kod

27 października 1995 r. park narodowy został wpisany na listę konwencji ramsarskiej[16]. Jest jednym z trzynastu polskich obszarów chronionych, objętych postanowieniami tego międzynarodowego układu. Ma on na celu ochronę obszarów wodno-błotnych, w szczególności ptactwa wodno-błotnego, przybywającego na tych terenach stale lub sezonowo[14][16].

Natura 2000 | edytuj kod

W 2004 r. obszar lądowy Słowińskiego Parku Narodowego, w tym jezioro Łebsko, został włączony do programu Natura 2000 jako obszar specjalnej ochrony ptaków Pobrzeże Słowińskie (PLB220003)[14][17]. Zawiera się on w obrębie siedliskowym Ostoja Słowińska (PLH220023), obejmującym również część morską parku[17].

Ostoja Ptaków IBA | edytuj kod

Park uznany jest również za Międzynarodową Ostoję Ptaków IBA (Important Bird Areas), według kryteriów wyznaczonych przez BirdLife International[18][19]. Na takim obszarze muszą występować przede wszystkim gatunki ptaków zagrożone wymarciem, gatunki rzadkie oraz o ograniczonym zasięgu występowania oraz licznie przebywające ptaki migrujące i zimujące[18]. Torfowiska otaczające jezioro są siedliskiem lęgowym derkacza zwyczajnego[19].

Rezerwaty przyrody | edytuj kod

W okolicy jeziora położone są:

Zanieczyszczenie | edytuj kod

W jeziorze obserwuje się wzmożony proces eutrofizacji[1], spowodowany dopływem zanieczyszczeń, niesionych przez zasilające je rzeki i kanały, odwadniające okoliczne łąki i pola[1]. Przyczynia się to do intensywnego rozwoju trzcinowisk i oczeretów[1]. Szczególnym zagrożeniem dla jakości wody są związki fosforu i azotu[1], będące przyczyną wzrostu produktywności biologicznej jeziora[1].

Turystyka | edytuj kod

Na jeziorze w sezonie wakacyjnym realizowana jest żegluga pasażerska z przystani w Rąbce[20]. Rejsy organizowane są do Muzeum Wyrzutni Rakiet w Rąbce oraz do Muzeum Wsi Słowińskiej w Klukach[20]. Kurs do Muzeum Wyrzutni Rakiet trwa około 20 minut i wykonywany jest codziennie co pół godziny[21]. Rejsy do Kluk odbywają się w środy i w niedziele i trwają około półtorej godziny w jedną stronę[22]. Zakres wycieczki obejmuje dodatkowo m.in. przejazd kolejką z centrum Łeby do Rąbki oraz zwiedzanie muzeum z przewodnikiem[22].

Część powierzchni jeziora została udostępniona do wędkowania z łodzi oraz niewielki odcinek linii brzegowej do wędkowania z brzegu[23].

Zobacz też | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Obliczono na podstawie danych powierzchni szczegółowych według oficjalnej strony Słowińskiego Parku Narodowego

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l Jeziora i rzeki Słowińskiego Parku Narodowego (pol.). slowinskipn.pl. [dostęp 2015-02-20].
  2. a b c d e f Witold Mizerski, Jan Żukowski (red.): Tablice geograficzne. Warszawa: Adamantan, 2008, s. 172. ISBN 978-83-7350-121-8.
  3. a b c d e f g Obwód ochronny Łebsko (pol.). slowinskipn.pl. [dostęp 2015-02-23].
  4. a b c d e Krystyna Michałowska, Beata Hejmanowska: Możliwości wykorzystania wieloczasowych obrazów znormalizowanego indeksu wegetacji (NDVI) i archiwalnych ortofotomap do badania zmienności wybranych elementów środowiska. T. 18. Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji, 2008. ISBN 978-83-61576-08-2.
  5. Typy miktyczne jezior. W: Zdzisław Kajak: Hydrobiologia–limnologia. Ekosystemy wód śródlądowych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 119–121. ISBN 83-01-12537-3. (pol.)
  6. a b c Jerzy Miszalski: Współczesne procesy eoliczne na Pobrzeżu Słowińskim. Studium fotointerpretacyjne. Warszawa: PAN, 1973, s. 186, seria: Dokumentacja geograficzna.
  7. A. Schechtel: Plan Urządzenia Gospodarstwa Leśnego na okres 1.1.1983 do 31.12.1992. Słowiński Park Narodowy. Szczecinek: Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej, 1984.
  8. a b Z. Szopowski: Współzależność wahania stanów wód na Jeziorze Łebsko i w porcie Łeba, w okresie 1956 – 1958. Materiały do monografii polskiego brzegu morskiego. PAN, Poznań, 1961. (pol.)
  9. Maria Malec: Słownik etymologiczny nazw geograficznych Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 148. ISBN 83-01-13857-2.
  10. a b c Flora i zbiorowiska roślinne w Słowińskim parku Narodowym (pol.). slowinskipn.pl. [dostęp 2015-02-23].
  11. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 września 1966 r. ws. utworzenia Słowińskiego Parku Narodowego (Dz.U. z 1966 r. nr 42, poz. 254).
  12. Ochrona przyrody w Słowińskim Parku Narodowym (pol.). slowinskipn.pl. [dostęp 2015-02-23].
  13. a b c Obwody ochronne w Słowińskim Parku Narodowym (pol.). slowinskipn.pl. [dostęp 2015-02-23].
  14. a b c Ranga parku – formy ochrony (pol.). slowinskipn.pl. [dostęp 2015-02-20].
  15. a b Lista polskich rezerwatów biosfery (ang.). unesco.org. [dostęp 2015-02-20].
  16. a b The List of Wetlands of International Importance (ang.). ramsar.org. [dostęp 2015-02-22].
  17. a b Publikacja informacyjna poświęcona obszarowi specjalnej ochrony ptaków Pobrzeże Słowińskie (pol.). natura2000., 2013. [dostęp 2015-02-22].
  18. a b Czym są Ostoje Ptaków IBA (pol.). ostojeptakow.pl. [dostęp 2015-02-22].
  19. a b Ostoja Słowińska jako Międzynarodowa Ostoja Ptaków IBA (pol.). ostojeptakow.pl. [dostęp 2015-02-22].
  20. a b Rejsy statkami turystycznymi po jeziorze Łebsko (pol.). Łebski Serwis Turystyczny. [dostęp 2015-02-24].
  21. Rejsy statkami turystycznymi po jeziorze Łebsko do Wyrzutni Rakiet (w drodze na wydmy ruchome) (pol.). Łebski Serwis Turystyczny. [dostęp 2015-02-24].
  22. a b Rejsy statkami turystycznymi po jeziorze Łebsko do Muzeum Wsi Słowińskiej w Klukach (pol.). Łebski Serwis Turystyczny. [dostęp 2015-02-24].
  23. Mapa łowisk w Słowińskim Parku Narodowym (pol.). slowinskipn.pl, 08.05.2006. [dostęp 2015-02-20].
Na podstawie artykułu: "Łebsko" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy