Łubnie


Na mapach: 50°01′N 33°00′E/50,016667 33,000000

Łubnie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Cerkiew Narodzenia NMP z 1899 (UKP PM)

Łubnie (ukr. Лубни, trb. Łubny, trl. Lubni) – miasto na Ukrainie, nad Sułą, w obwodzie połtawskim, siedziba rejonu łubieńskiego.

Dawna polska rezydencja magnacka, siedziba książąt Wiśniowieckich, w tym sławnego księcia Jeremiego, ojca króla Michała Korybuta.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Łubnie są jednym z najstarszych ukraińskich miast, według legendy założonym w 988 roku przez Włodzimierza I Wielkiego. Miejscowość po raz pierwszy w źródłach pisanych pojawia się w 1107 roku.

Początkowo osada miała charakter stricte obronny. Jej rozwój przypada na XV i XVI wiek. W 1591 miasto zostało lokowane na prawie magdeburskim i otrzymało herb. Od 1569 roku znajdowało się granicach Korony Królestwa Polskiego.

W 1596 roku w pobliżu Łubniów hetman Stanisław Żółkiewski rozbił ostatecznie powstanie kozackie Nalewajki. W tym samym roku Reinhold Heidenstein zapisał zamek przed siedmią laty przez Aleksandra Wiśniowieckiego starostę czerkaskiego wystawiony. Na rzece Sule jest most bardzo długi, przez który już na stepy się wychodzi.... Na mapie Beauplana zaznaczony jest zamek i obwarowania miejskie. W 1619 Raina Wiśniowiecka ufundowała w okolicach miasta prawosławny męski klasztor - Mgarski Monaster Przemienienia Pańskiego[2].

Książę Jeremi („Jarema”) Wiśniowiecki, ojciec króla Michała Korybuta

W roku 1648, w czasie Powstania Chmielnickiego, po wycofaniu wojsk i dworzan księcia Jeremiego Wiśniowieckiego doszło do zniszczenia Łubniów, m.in. pałacu książęcego i kościoła[3] o.o. bernardynów pw. św. Michała[4]. Z zabytków z czasów Wiśniowieckich (sprzed 1648 r.) pozostały w muzeum regionalnym jedynie fragmenty kolumny z pałacu oraz drzwi z kościoła o.o. bernardynów. Teren, gdzie znajdował się pałac - rezydencja Wiśniowieckich, nie jest dostępny[4].

Od 1654 roku w granicach Carstwa Rosyjskiego[a]. W latach 1648-1781 w Łubniach stacjonował Pułk Łubieński wojska zaporoskiego.

Po wybudowaniu kolei prowadzącej przez miasto w 1901 roku nastąpił rozwój przemysłu w Łubniach.

W 1917 roku zaczęto wydawać gazetę[5].

Podczas okupacji niemieckiej Łubnie były jednym z głównych skupisk partyzantki sowieckiej.

Demografia | edytuj kod

Osoby związane z miastem | edytuj kod

Łubnie w literaturze | edytuj kod

Miejscowość, jako siedziba Jeremiego Wiśniowieckiego, pojawia się w Ogniem i mieczem Henryka Sienkiewicza.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Formalnie dopiero od podpisania rozejmu w Andruszowie w 1667 roku.

Przypisy | edytuj kod

  1. Чисельність населення (за оцінкою) на 1 жовтня 2019 року / Головне управління статистики у Полтавській області
  2. T. Kempa, Fundacje monasterów prawosławnych w Rzeczypospolitej w pierwszej połowie XVII wieku [w:] red. A. Mironowicz, U. Pawluczuk, P. Chomik: Życie monastyczne w Rzeczypospolitej. Białystok: Zakład Historii Kultur Pogranicza Instytutu Socjologii Uniwersytetu w Białymstoku, 2001, s. 78-79. ​ISBN 83-902928-8-2​.
  3. testament Jeremiego Wiśniowieckiego (pol.). Jarema.art.pl, 28 marca 1651. [dostęp 1 października 2009].
  4. a b Jakub Pączek, Jurij Rudnicki: Łubnie - reportaż (pol.). Jarema.art.pl. [dostęp 1 października 2009].
  5. № 6800 «Красная Лубенщина» («Червона Лубенщина») // Газеты СССР 1917—1960. Библиографический справочник. том 3. М., «Книга», 1978. стр.224
  6. Всесоюзная перепись населения 1959 г.
  7. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  8. Lubny // The New Encyclopedia Britannica. 15th edition. Micropaedia. Vol.7. Chicago, 1994. page 535
  9. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.87
Kontrola autorytatywna (miejscowość):
Na podstawie artykułu: "Łubnie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy