Ścieżka prochowa


Ścieżka prochowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Schemat zapalnika czasowego granatu ręcznego; primer - spłonka, wick (dosł. "knot") - opóźniająca ścieżka prochowa, detonator - detonator

Ścieżka prochowa – masa prochu, zazwyczaj prochu czarnego lub innej mieszaniny pirotechnicznej, wydzielającej przy spalaniu minimalną ilość gazów, zaprasowana w rurce lub rowku pierścienia nastawczego w zapalniku. Służy do opóźnienia detonacji o zadaną długość czasu (wyznaczaną czasem palenia się ścieżki). Czasami stosowana też w urządzeniach służących do samolikwidacji pocisku, który nie trafił w cel[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Mikołaj Korzun: 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1986, s. 185. ISBN 83-11-07044-X.
Na podstawie artykułu: "Ścieżka prochowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy