Świadkowie Jehowy w Eswatini


Świadkowie Jehowy w Eswatini w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Mbabane Biuro Krajowe w Mbabane

Świadkowie Jehowy w Eswatini (d. Suazi) – społeczność wyznaniowa w Eswatini, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2019 roku 3354 głosicieli, należących do 80 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2019 roku zebrało się 9248 osób[1]. Działalność miejscowych wyznawców koordynuje południowoafrykańskie Biuro Oddziału w Krugersdorp[2]. Biuro Krajowe znajduje się w Mbabane[3].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Początki | edytuj kod

W 1925 roku współwyznawcy z Afryki Południowej dotarli na teren Suazi i rozpoczęli działalność kaznodziejską. W 1936 roku król Sobhuza II, uroczyście podjął głosicieli, Roberta i George’a Nisbetów, oraz nabył od nich wszystkie ich publikacje[4][5][6].

Prześladowania | edytuj kod

W październiku 1982 roku 90 Świadków Jehowy dotknęły prześladowania, gdyż nie ogolili głów na znak żałoby po zmarłym monarsze[a]. Zostali uwięzieni i skazani na wysokie grzywny, wielu zostało brutalnie pobitych przez policję a wodzowie plemienni zabrali im mienie i domy[7].

W 1989 roku liczba głosicieli przekroczyła 1000 osób.

Rozwój działalności | edytuj kod

W 1990 roku Sąd Najwyższy Suazi wydał wyrok na korzyść Świadków Jehowy, nakazując zwrócenie im domów i pól[5]. W 1999 roku przekroczono liczbę 2000 głosicieli.

2 września 2005 roku Sąd Apelacyjny nakazał przywrócenie możliwości brania udziału w zajęciach szkolnych w Lomahasha dzieciom Świadków Jehowy, wyrzuconym rok wcześniej ze szkół za odmowę uczestniczenia w modlitwie szkolnej. 11 listopada ten sam sąd wydał wyrok na korzyść Świadków Jehowy, którzy odmówili noszenia tradycyjnej żałoby.

W 2007 roku liczba głosicieli wynosiła 2579 osób, cztery lata później – 3059, a w 2013 roku – 3133.

28 czerwca 2020 roku Geoffrey Jackson, członek Ciała Kierowniczego, ogłosił w nagranym wcześniej przemówieniu wydanie Pisma Świętego w Przekładzie Nowego Świata w języku suazi. W związku z pandemią COVID-19 zorganizowano specjalne zebrania w trybie wideokonferencji[8].

Zebrania zborowe i kongresy odbywają się w języku suazi, angielskim, portugalskim i południoafrykańskim migowym.

Uwagi | edytuj kod

  1. Świadkowie Jehowy nie wierzą w duchy zmarłych, dlatego odrzucają praktyki wynikające z poglądu, jakoby człowiek posiadał nieśmiertelną duszę (Ezech. 18:4, Kazn. 9:5). Wystrzegają się wszelkich ceremonii, urządzanych z myślą o zjednaniu przychylności zmarłych, w tym świętowania, gdy pogrzeb się skończy (stypa). Wystrzegają się m.in. nocnego czuwania przy zwłokach, składania ofiar płynnych, przemawiania do zmarłych i kierowania do nich próśb, organizowania uroczystych rocznic pogrzebu, noszenia żałoby oraz innych zwyczajów wynikających z wiary w nieśmiertelność duszy (Źródła: Stroń od zwyczajów, które nie podobają się Bogu, Śmierć [Biblioteka Internetowa Strażnicy]).

Przypisy | edytuj kod

  1. Eswatini – Ilu tam jest Świadków Jehowy, jw.org [dostęp 2019-12-31] .
  2. Watchtower, Biuro Oddziału w RPA, jw.org .
  3. Watchtower, Kontakt. Eswatini .
  4. Król był zachwycony, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, CXXXIV, Watch Tower Bible and Tract Society, 15 sierpnia 2013, s. 31, 32, ISSN 1234-1150 .
  5. a b Rocznik Świadków Jehowy 2007, Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2007, s. 171 .
  6. Mój udział w ogólnoświatowej biblijnej działalności wychowawczej, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, 1 kwietnia 2003, s. 26–30 .
  7. Prześladowanie w spokojnym kraju, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, 1983, s. 22–25 .
  8. Watchtower, Wydanie Biblii w sześciu językach dnia 28 czerwca 2020 roku, jw.org, 3 lipca 2030 .

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Świadkowie Jehowy w Eswatini" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy