Świadkowie Jehowy w Libanie


Świadkowie Jehowy w Libanie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata w języku arabskim wydano w 1998 r. (część) oraz w 2004 r. (całość)

Świadkowie Jehowy w Libanie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Libanie, licząca w 2016 roku 3684 głosicieli (najwięcej na Bliskim Wschodzie), należących do 57 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2016 roku zebrało się 6458 osób[1]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje włoskie Biuro Oddziału w Rzymie[2]. Od 2017 roku sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Początki | edytuj kod

W 1921 roku do Libanu z Nowego Jorku w Stanach Zjednoczonych powrócił Michel Aboud, został on pierwszym głosicielem działającym w tym kraju[3]. Dwa lata później do Rahby ze Stanów Zjednoczonych powrócił Asaad Younis. W 1924 roku w Bejrucie, otworzono Biuro Oddziału, które nadzorowało działalność ewangelizacyjną na terenie Libanu, Armenii, Gruzji, Syrii i Turcji[4].

W 1925 roku Alexander H. Macmillan z nowojorskiego Biura Głównego Towarzystwa Strażnica odwiedził współwyznawców na północy kraju. W 1926 roku głosiciele: stomatolog [mężczyzna] Hanna Shammas i prof. Ibrahim Atiyeh prowadzili działalność kaznodziejską w Trypolisie i Anfie. Doktor Shammas udostępnił na zebrania religijne swój dom i gabinet. W 1930, w Trypolisie było 10 wyznawców, a na północy Libanu w Amjun - 20. W roku 1936 Yousef Rahhal, przywiózł ze Stanów Zjednoczonych sprzęt nagłaśniający i dwa gramofony, które zostały umieszczone na fordzie i z ich pomocą była prowadzona działalność na odległych terenach Libanu i Syrii[3].

W 1937 roku Jamil Sfeir kontynuował działalność kaznodziejską w Bejrucie, natomiast w Kfarhaboo czynił to Louis Yazbek. W tym samym roku do Trypolisu przybył z żoną Petros Lagakos, który wraz z mieszkającym tam Najibem Salem prowadził działalność kaznodziejską. W 1940 roku Ibrahim Atiyeh rozpoczął tłumaczenie „Strażnicy” na język arabski, a N. Salem wykonywał cztery odręczne kopie i przesyłał je głosicielom w Palestynie, Syrii i współwyznawcom w Egipcie. Abdallah Blal prowadził działalność kaznodziejską w Bejrucie i w Rahbe.

Do 1943 roku Świadkowie Jehowy dotarli do większości libańskich miast i wiosek. Czasem na odległe tereny wyruszało samochodami lub autobusem około 30 osób [3].

Rozwój działalności | edytuj kod

W 1945 roku do Libanu przybyli pierwsi misjonarze Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. Utworzono wówczas pierwszy zbór w Libanie, którego sługą został Salem Najib[5]. W 1946 działalność kaznodziejską prowadziło 72 głosicieli.

W 1947 roku do libańskich współwyznawców przyjechali z wizytą Nathan H. Knorr i Milton G. Henschel. W 1949 roku w Bejrucie otwarto Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica. Zanotowano liczbę 172 głosicieli w 7 zborach. Rok później liczba libańskich Świadków Jehowy wyniosła 271 osób.

W styczniu 1951 roku do Libanu przyjechało 7 kolejnych misjonarzy. W kraju było 401 członków wyznania w 8 zborach. W 1954 roku w Libanie działało 451 głosicieli w 11 zborach. Rok później zanotowano liczbę 501 Świadków Jehowy w 10 zborach.

W tym samym 1955 roku do Libanu przejechali kolejni misjonarze. W grudniu 1956 do kraju przyjechali z wizytą Nathan H. Knorr i Frederick W. Franz. W listopadzie 1958 roku wszyscy misjonarze musieli opuścić Liban.

W 1959 roku w Bejrucie powstał pierwszy zbór ormiańskojęzyczny.

Rok później w kraju działało 608 Świadków Jehowy w 15 zborach. W roku 1963 w Libanie odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina[6]. W roku 1968 osiągnięto liczbę 1025 głosicieli.

W maju 1969 roku N.H. Knorr ponownie odwiedził Liban. W 1971 roku powstał drugi zbór ormiańskojęzyczny w Bejrucie. W kraju działało 1267 Świadków Jehowy.

27 stycznia 1971 roku, Libańska Rada Ministrów zakazała działalności Świadków Jehowy i rozpowszechniania ich literatury.

W 1975 roku w 46 zborach działało 1882 Świadków Jehowy.

16 lutego 1990 roku zorganizowano komitet niesienia pomocy poszkodowanym przez wojnę współwyznawcom, który pomagał szczególnie bejruckim Świadkom Jehowy. W kraju działało 2659 głosicieli.

W marcu 1997 władze libańskie zamknęły 3 Sale Królestwa.

W 2007 roku zanotowano liczbę 3613 Świadków Jehowy w 66 zborach, a na uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 6621 osób. Rok później w kraju działało 3690 głosicieli, a w roku 2015 – 3734.

W sierpniu 2001 roku delegacja Świadków Jehowy z Libanu uczestniczyła w kongresie międzynarodowym „Nauczyciele słowa Bożego” w Rzymie[7][8], latem 2009 roku w kongresie międzynarodowym „Czuwajcie!” w Rzymie[9], a w roku 2014 na kongresie międzynarodowym „Szukajmy najpierw Królestwa Bożego!” we Frankfurcie nad Menem[10].

Według Europejskiego Stowarzyszenia Świadków Jehowy, w Libanie nadal trwają ograniczenia wolności religijnej Świadków Jehowy. W 2010 roku Komitet Praw Człowieka ONZ opublikował raport, w którym wezwał władze libańskie do prawnego zalegalizowania Świadków Jehowy jako religię chrześcijańską. Rejestracja ta dałaby członkom wyznania prawo do swobodnego praktykowania swojej religii. Raport stwierdza, że działalność Świadków Jehowy w Libanie została zakazana przez Ligę Państw Arabskich (LPA) w 1964, która mylnie uznała ją jako organizacje syjonistyczną. Kilka razy zwracano się do LPA w celu wyjaśnienia, że Świadkowie Jehowy nie są związani z żadną organizacją syjonistyczną. 13 listopada 1996 roku libańska Rada Stanu odrzuciła prośbę o przywrócenie pełnej legalizacji, którą Świadkowie Jehowy przełożyli 5 lipca 1991 roku. Zwrócili się w niej o unieważnienie decyzji Rady Ministrów z 1971 roku, która obejmuje zakaz zajmowania się tym stowarzyszeniem. Według raportu Europejskiego Stowarzyszenia Świadków Jehowy [która zajmuje się obroną prawną Świadków Jehowy], władze libańskie utrudniają ich swobodną działalność. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych odmawia rejestracji organizacji jako stowarzyszenia religijnego, podobnie jak ponad 80 innych organizacji religijnych w Libanie. Władze libańskie zakazują również grupie wynajmowania lub posiadania obiektów, by mogli przeprowadzać swoje praktyki religijne, co sprawia, że robią to tylko w budynkach prywatnych[11][12].

W Rahbe na 2000 mieszkańców, ponad 300 jest Świadkami Jehowy. W roku 2017 Libanie 57 zbory spotykały się w 15 Salach Królestwa; oprócz zborów arabskojęzycznych istnieją również zbory i grupy ormiańsko-, filipińsko-, syngalesko- i angielskojęzyczne. Kongresy regionalne i zgromadzenia obwodowe odbywają się w j. arabskim i angielskim. Świadkowie Jehowy wydają publikacje w języku arabskim, również w dialekcie libańskim[13]. W tym dialekcie dostępny jest także oficjalny serwis internetowy – jw.org[14].

Przypisy | edytuj kod

  1. Rocznik Świadków Jehowy 2017. Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 180–187.
  2. Watchtower: Kontakt. Liban. jw.org. [dostęp 2017-08-29].
  3. a b c Duchowe światło na Bliskim Wschodzie. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 22–26, 1 września 2001. 
  4. Rocznik Świadków Jehowy 2017. Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 90.
  5. Duchowe światło na Bliskim Wschodzie. „Strażnica Zwiastująca Królestwa”, s. 22–26, 1 września 2001. 
  6. Watchtower: Niezapomniany kongres. jw.org. [dostęp 2015-01-01].
  7. Volontari al Lavoro. „Cronaca”, 3 sierpnia 2001 (wł.). 
  8. Al Delle Alpi va in campo Geova. „Cronaca”, 7 sierpnia 2001 (wł.). 
  9. International Convention in Italy – Jehovah’s Witnesses (5,05 min) (ang.). 21 czerwca 2009.
  10. Watchtower: Zjednoczeni miłością na międzynarodowym kongresie we Frankfurcie. jw.org, 2015-05-29. [dostęp 2015-07-02].
  11. شهود يهوه للحكومة اللبنانية: لسنا اتباع للصهيونية (arab.). upr-lebanon.org, 2015-11-01. [dostęp 2018-01-11].
  12. من هم شهود يهوه؟ (arab.). janoubia.com, 2017-12-28. [dostęp 2018-01-11].
  13. Watchtower: Publikacje w języku arabskim (Liban). jw.org. [dostęp 2017-05-08].
  14. Watchtower: JW.org (arabski [Liban)] (arab.). jw.org. [dostęp 2018-11-12].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Świadkowie Jehowy w Libanie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy