Świadkowie Jehowy w Maroku


Świadkowie Jehowy w Maroku w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Maroko i Sahara Zachodnia na globie ziemskim Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata w języku arabskim wydano w 1998 roku (część) oraz w 2004 roku (całość) Czy na tym życiu wszystko się kończy? w języku arabskim

Świadkowie Jehowy w Maroku – społeczność wyznaniowa w Maroku oraz na terenie Sahary Zachodniej, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca około 40–100 głosicieli należących do 2 zborów[a]. W 1973 roku działalność Świadków Jehowy w tym kraju została zdelegalizowana i od tej pory jest prowadzona nieoficjalnie. Z tego względu szczegółowa liczebność członków wyznania nie jest podawana do wiadomości publicznej[1]. Działalność Świadków Jehowy w Maroku oraz w Saharze Zachodniej koordynuje francuskie Biuro Oddziału[2][3].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Początki działalności w Maroku | edytuj kod

Pod koniec sierpnia 1939 roku Margaritha i Hermann Bruder – Świadkowie Jehowy z Niemiec, w drodze na teren misjonarski w Brazylii w związku z podejrzeniami o działalność szpiegowską, zostali aresztowani w porcie w Safi. Następnie zostali uwięzieni w Marrakeszu oraz w Kenitrze. Z tego względu szwajcarskie Biuro Oddziału przesłało władzom francuskim egzemplarz książki Krucjata przeciwko chrześcijaństwu[b], oraz list który wyjaśniał, że nie są nazistami. Po 4 miesiącach zezwolono im na opuszczenie Maroka[4].

W 1953 roku zanotowano sprawozdanie pierwszego Świadka Jehowy w tym kraju. W roku 1953 w Maroku działało dwóch, w roku 1954 – 3 głosicieli, a w następnym – 4.

W 1955 roku do kraju przybył misjonarz – absolwent Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead, by prowadzić działalność ewangelizacyjną w Maroku. Wkrótce do głosicieli dołączyła pięcioosobowa rodzina Świadków Jehowy z Tunezji[5].

W latach 50. XX wieku Álvaro Berecochea, misjonarz z Argentyny, sprawował nadzór nad Biurem Oddziału w Maroku[6]. W roku 1956 powstał pierwszy zbór (w Tangerze). W styczniu 1957 roku Maroko odwiedził prezes Towarzystwa Strażnica Nathan H. Knorr, który w Tangerze wygłosił przemówienie do 58 obecnych[7]. W roku 1958 powstał drugi zbór.

Od 1959 roku do Maroka przybywali kolejni misjonarze, m.in. Domenick i Elsa Piccone (do 1969 roku)[8], William i Sandra Malenfant[9], którzy działali w Casablance (znajdował się tam zbór francuskojęzyczny) i Tangerze (gdzie funkcjonował zbór hiszpańskojęzyczny)[10], Bill i Sandra Cowan (głosili w Maroku od 1959 do 1973 roku, gdy wprowadzono zakaz działalności i musieli opuścić kraj). Przybycie przy końcu lat 50. XX wieku do Maroka misjonarzy zaowocowało widocznym rozwojem działalności i wzrostem liczby głosicieli[11].

W latach 60. XX wieku nastąpił wzrost liczby głosicieli; istniało 8 zborów, do których należało ponad 260 głosicieli. Ponieważ prawo zabraniało konwersji muzułmanów, prowadzili oni działalność kaznodziejską wśród obcokrajowców, głównie Europejczyków. Gdy zaczęto utrudniać cudzoziemcom podjęcie pracy i uzyskanie pozwolenia na pobyt stały, wielu głosicieli wyjechało do Europy[8].

W roku 1962 w Tangerze zorganizowano Kurs Służby Królestwa, w którym udział wzięli starsi zboru z Maroka oraz Hiszpanii, w której Świadkowie Jehowy byli prześladowani a ich działalność zakazana do 1970 roku[12].

Głosiciele z Tangeru i innych miast rozpoczęli też działalność kaznodziejską wśród muzułmanów. Nierzadko nasyłano na nich policję, która domagała się wyjaśnień co do ich działalności. Głosiciele ze zboru w Tangerze regularnie jeździli na większe zgromadzenia do Ceuty, hiszpańskiej eksklawy, portu leżącego na wybrzeżu marokańskim. W roku 1965 miejscowe Biuro Oddziału rozpoczęło nadzór nad działalnością Świadków Jehowy w Gibraltarze. W 1967 roku grupka wyznawców została zatrzymana przez policję, której obszernie objaśnili swoją działalność[5].

Działalność w Saharze Zachodniej | edytuj kod

W latach 60. XX wieku w Al-Ujun i Villa Cisneros (w Saharze Zachodniej) w hiszpańskich więzieniach przebywali Świadkowie Jehowy z Hiszpanii, odsiadujący wyroki za odmowę służby wojskowej; prowadzili tam nieoficjalną działalność kaznodziejską, dzięki czemu kilka osób zostało ich współwyznawcami. Świadkowie Jehowy mieszkają głównie w stolicy Sahary Zachodniej[13].

Zakaz działalności | edytuj kod

W kwietniu 1973 roku nieoczekiwanie zakazano w Maroku działalności Świadków Jehowy. Ze względu na zakaz zebrania oraz zgromadzenia obwodowe zaczęto organizować w małych grupach w mieszkaniach prywatnych, a nie jak wcześniej w Salach Królestwa. Na zgromadzenia okręgowe miejscowi Świadkowie Jehowy jeździli do Francji lub Hiszpanii. Ponieważ w Maroku ze względu na wyjazd zagranicznych współwyznawców ubywało Świadków Jehowy, Towarzystwo Strażnica postanowiło zamknąć tamtejsze Biuro Oddziału, a misjonarzy skierować do innych krajów[11][14]. Ostatnie oficjalnie sprawozdanie opublikowano w 1994 roku – w Maroku działalność kaznodziejską prowadziło wówczas 56 głosicieli, a na Wieczerzy Pańskiej zebrały się 124 osoby[15]. W sierpniu 2001 roku delegacja Świadków Jehowy z Maroka uczestniczyła w kongresie międzynarodowym pod hasłem „Nauczyciele słowa Bożego” w Rzymie[16][17], a latem 2009 roku w kongresie międzynarodowym pod hasłem „Czuwajcie!” w Rzymie[18].

Od 1995 roku sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność Świadków Jehowy podlega ograniczeniom prawnym lub jest zakazana. Przez organizacje monitorujące przestrzeganie praw człowieka publikowane są specjalne raporty m.in. o sytuacji tej społeczności religijnej w Maroku i Saharze Zachodniej.

Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem środków ostrożności[1]. Świadkowie Jehowy mieszkają głównie w największych miastach Maroka i w stolicy Sahary Zachodniej. Prowadzą nieoficjalną działalność kaznodziejską[19]. Pod nadzorem francuskiego Biura Oddziału w Maroku[2] i Saharze Zachodniej[3] działa Komitet Łączności ze Szpitalami. Świadkowie Jehowy wydają publikacje w języku arabskim, również w dialekcie marokańskim. W tym dialekcie dostępny jest także oficjalny serwis internetowy – jw.org[20], a w języku tamazight publikacje Świadków Jehowy[21].

Uwagi | edytuj kod

  1. Zbór i grupy posługujące się marokańskim dialektem języka arabskiego działają również w Belgii i w Hiszpanii.
  2. Szwajcar Franz Zürcher z Berna zebrał i spisał raporty przemycane z hitlerowskich obozów przez Świadków Jehowy przebywających jeszcze na wolności. Opublikowano je w wydanej w roku 1938 w języku niemieckim, francuskim i polskim książce Krucjata przeciwko chrześcijaństwu, która opisuje prześladowania i sytuację niemieckich Świadków Jehowy, którzy nie chcieli poprzeć nazizmu od 1933 roku.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d AustralianA. Government AustralianA., Refugee ReviewR.R. Tribunal Refugee ReviewR.R., MAR32273, Morocco (kopia na: web.archive.org), 17 września 2007 [zarchiwizowane z adresu 2013-05-01]  (ang.).
  2. a b Watchtower, Kontakt z lokalnym przedstawicielem, jw.org .
  3. a b Watchtower, Kontakt z lokalnym przedstawicielem, jw.org .
  4. Wytrwaliśmy na przydzielonym terenie, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, Towarzystwo Strażnica, 1 listopada 2002, s. 20–25, ISSN 1234-1150 .
  5. a b Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego, Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 475, 487, 541, 775, ISBN 83-903551-0-8 .
  6. Od skrajnego ubóstwa do największego bogactwa, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, Towarzystwo Strażnica, 1 lipca 1999, s. 23–26, ISSN 1234-1150 .
  7. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, Towarzystwo Strażnica, 1 października 1957, s. 367  (ang.).
  8. a b ‛Szczęśliwi są wszyscy, którzy trwają w oczekiwaniu na Jehowę’, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, Towarzystwo Strażnica, 1 października 1991, s. 23-26, ISSN 1234-1150 .
  9. Szkoła Gilead — coraz prężniejsza po 50 latach istnienia!, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, Towarzystwo Strażnica, 1 czerwca 1993, s. 23–27, ISSN 1234-1150 .
  10. Watchtower, William i Sandra Malenfant: „Żyjemy dla Jehowy”, jw.org, 1 sierpnia 2016 [dostęp 2016-08-03] .
  11. a b Zmierzanie do celu, który obrałam mając sześć lat, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, Towarzystwo Strażnica, 1 marca 1992, s. 26–30, ISSN 1234-1150 .
  12. „Mając to usługiwanie (...), nie dajemy za wygraną”, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, Towarzystwo Strażnica, 1 lutego 1995, s. 20-24, ISSN 1234-1150 .
  13. Rocznik Świadków Jehowy 1978, Watchtower, 1978, s. 137–257  (ang.).
  14. Rocznik Świadków Jehowy 1981, Watchtower, 1981, s. 115  (ang.).
  15. „Rocznik Świadków Jehowy”, Watchtower, 1994, s. 38, 39 .
  16. Volontari al Lavoro, „Cronaca”, 3 sierpnia 2001  (wł.).
  17. Al Delle Alpi va in campo Geova, „Cronaca”, 7 sierpnia 2001  (wł.).
  18. International Convention in Italy - Jehovah's Witnesses (5,09 min), 21 czerwca 2009  (ang.).
  19. هبة بريس ترصد نشاطا “تنصيريا” لجماعة “شهود يهوه” الإنجيلية الأصولية, marocpress.com [dostęp 2018-01-12]  (arab.).
  20. Watchtower, JW.org (arabski [Maroko]), jw.org [dostęp 2017-05-08]  (arab.).
  21. Watchtower, Publikacje w języku tamazight, jw.org [dostęp 2020-04-24] .

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

  • AustralianA. Government AustralianA., Refugee ReviewR.R. Tribunal Refugee ReviewR.R., MAR32273, Morocco, 17 września 2007  (ang.). zarchiwizowana na: web.archive.org
  • AustralianA. Government AustralianA., Refugee ReviewR.R. Tribunal Refugee ReviewR.R., MAR32211, Morocco, 27 sierpnia 2007  (ang.).
  • MuhammadM. Harb MuhammadM., Abdul SamiA.S. Hrawi Abdul SamiA.S., GabrielG. Farah GabrielG., Global Freemasonry in the balance of Islam – Jehovah's Witnesses in the balance, Faculty of Theology in Cairo, (1407 AH / 1987), 1987  (arab.).
Na podstawie artykułu: "Świadkowie Jehowy w Maroku" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy