Światowa Konferencja Mennonicka


Światowa Konferencja Mennonicka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Światowa Konferencja Mennonicka – ogólnoświatowa organizacja stanowiąca porozumienie chrześcijańskich wspólnot protestanckich nurtu anabaptystycznego i mennonickiego. Wspólnota założona została w Bazylei w 1925 r. w 400 rocznicę powstania ruchu anabaptystów. Konferencja zbiera się na sesjach raz na sześć lub siedem lat. Założycielem organizacji był mennonicki pastor Christian Neff. Podczas Południowoniemieckiej Konferencji Mennonitów pastor Neff zaproponował pierwsze spotkanie w 1925 r. oraz kolejne konferencje w 1930 i 1936 r.

Obecnie, Światowa Konferencja Mennonicka zrzesza łącznie 48 krajowych kościołów członkowskich, należących do anabaptystów, mennonitów lub Kościoła Braci w Chrystusie (wspólnota anabaptystyczna). Wydaje własny kwartalnik pt. „Kurier” w trzech językach: angielskim, hiszpańskim oraz francuskim. Nadrzędnym celem organizacji jest krzewienie „wspólnoty, komunikacji i odciążenia”. Jednym ze środków w ich osiągnięciu są: Synod Generalny, Synod Wiary i Życia oraz Synod Pokoju.

Organizacja włączyła się w działalność Globalnego Forum Chrześcijańskiego[1].

Konferencje | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. A presentation to the 48th International Ecumenical Seminar Non-denominational and Trans-confessional Movements July 2-9, 2014 Strasbourg, France. www.strasbourginstitute.org. [dostęp 2016-10-27].
Na podstawie artykułu: "Światowa Konferencja Mennonicka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy