Światowy Finał IAAF


Światowy Finał IAAF w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Światowy Finał Lekkoatletyczny (World Athletics Final) – dwudniowe zawody sportowe, organizowane w latach 2003 – 2009 przez IAAF na zakończenie sezonu letniego.

Przed 2003 finałowe zawody nosiły nazwę Finał Grand Prix IAAF i miały nieco uboższą formułę. Do startu w zawodach uprawnieni są zawodnicy, którzy uzyskali największą liczbę punktów w ramach klasyfikacji World Athletics Tour. W większości konkurencji zapewniony udział w Światowym Finale miała pierwsza siódemka w klasyfikacji WAT (jedenastka w biegach na 1500 m i dłuższych). Ósmego (lub dwunastego) zawodnika organizatorzy mieli prawo zaprosić bez względu na jego dorobek punktowy.

Edycje | edytuj kod

O organizację imprezy najpierw w 2009, a później w 2010 roku ubiegała się Bydgoszcz. Ostatecznie polska propozycja przegrała z kandydaturą Salonik[1], a następnie Rabatu[2].

Konkurencje | edytuj kod

W ramach finału rozgrywane były następujące konkurencje lekkoatletyczne: 100 m, 200 m, 400 m, 800 m, 1500 m, 3000 m, 5000 m, 3000 m z przeszkodami, 100 (110 m) przez płotki, 400 m przez płotki, skok wzwyż, skok o tyczce, skok w dal, trójskok, pchnięcie kulą, rzut dyskiem, rzut młotem, rzut oszczepem.

Przypisy | edytuj kod

  1. Gazeta Wyborcza: Bydgoszcz chce się piąć w górę mityngowej ligi (pol.). [dostęp 22 listopada 2008].
  2. IAAF Council Meeting notes, Monaco - 22 November (ang.). [dostęp 22 listopada 2008].
Na podstawie artykułu: "Światowy Finał IAAF" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy